ਉਦੀਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜੀਵੋ ਅਸੁਰ੍ਨ ਆਗਾਦਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਤਮ ਆ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਤਿ । ਆਰੈਕ੍ਪਨ੍ਥਾਂ ਯਾਤਵੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਗਨ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਉੱਠੋ, ਜੀਉਂਦਾ ਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਰਾਹ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਯੂਮਨਾ ਵਾਚ ਉਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਰੇਭ ਉषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ । ਅਦ੍ਯਾ ਤਦੁਚ੍ਛ ਗृਣਤੇ ਮਘੋਨ੍ਯਸ੍ਮੇ ਆਯੁਰ੍ਨਿ ਦਿਦੀਹਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤ੍
ਭਾਵਨਾ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਦਾਤੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚਮਕ; ਸਾਨੂੰ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਯਾ ਗੋਮਤੀਰੁषਸਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ । ਵਾਯੋਰਿਵ ਸੂਨृਤਾਨਾਮੁਦਰ੍ਕੇ ਤਾ ਅਸ਼੍ਵਦਾ ਅਸ਼੍ਨਵਤ੍ਸੋਮਸੁਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਧਨ-ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਦਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਦੇਣ।
ਮਾਤਾ ਦੇਵਾਨਾਮਦਿਤੇਰਨੀਕਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਰ੍ਬृਹਤੀ ਵਿ ਭਾਹਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਕृਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਨੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾ ਨੋ ਜਨੇ ਜਨਯ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵੱਡੀ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ। ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਵੇਰ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਪ੍ਨ ਉषਸੋ ਵਹਨ੍ਤੀਜਾਨਾਯ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਭਦ੍ਰਮ੍ । ਤਨ੍ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਤੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਰਸ ਵਾਲੇ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਨਾ ਰੋਕਣ।
ਇਮਾ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਤਵਸੇ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਾਯ ਪ੍ਰ ਭਰਾਮਹੇ ਮਤੀਃ । ਯਥਾ ਸ਼ਮਸਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁष੍ਟਂ ਗ੍ਰਾਮੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਾਤੁਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ।
ਮृਲ਼ਾ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰੋਤ ਨੋ ਮਯਸ੍ਕृਧਿ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਾਯ ਨਮਸਾ ਵਿਧੇਮ ਤੇ । ਯਚ੍ਛਂ ਚ ਯੋਸ਼੍ਚ ਮਨੁਰਾਯੇਜੇ ਪਿਤਾ ਤਦਸ਼੍ਯਾਮ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੀਤਿषੁ
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ; ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੂ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇ ਸੁਮਤਿਂ ਦੇਵਯਜ੍ਯਯਾ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਸ੍ਯ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ । ਸੁਮ੍ਨਾਯਨ੍ਨਿਦ੍ਵਿਸ਼ੋ ਅਸ੍ਮਾਕਮਾ ਚਰਾਰਿष੍ਟਵੀਰਾ ਜੁਹਵਾਮ ਤੇ ਹਵਿਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਤੇਰੇ ਪੂਜਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈਈਏ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ। ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵੇषਂ ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਸਾਧਂ ਵਙ੍ਕੁਂ ਕਵਿਮਵਸੇ ਨਿ ਹ੍ਵਯਾਮਹੇ । ਆਰੇ ਅਸ੍ਮਦ੍ਦੈਵ੍ਯਂ ਹੇਲ਼ੋ ਅਸ੍ਯਤੁ ਸੁਮਤਿਮਿਦ੍ਵਯਮਸ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੱਖਾ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਰੁੱਸਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਦਇਆ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਦਿਵੋ ਵਰਾਹਮਰੁषਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵੇषਂ ਰੂਪਂ ਨਮਸਾ ਨਿ ਹ੍ਵਯਾਮਹੇ । ਹਸ੍ਤੇ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਭੇषਜਾ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਰ੍ਮ ਚ੍ਛਰ੍ਦਿਰਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਯਂਸਤ੍
ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸੂਰ, ਲਾਲ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤਿੱਖੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਓਟ, ਬਚਾਵ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਇਦਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਮਰੁਤਾਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵਚਃ ਸ੍ਵਾਦੋਃ ਸ੍ਵਾਦੀਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਰਾਸ੍ਵਾ ਚ ਨੋ ਅਮृਤ ਮਰ੍ਤਭੋਜਨਂ ਤ੍ਮਨੇ ਤੋਕਾਯ ਤਨਯਾਯ ਮृਲ਼
ਇਹ ਬਾਤ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿੱਠੀ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਲਈ ਵਧਾਵਾ। ਸਾਨੂੰ, ਅਮਰ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਲਈ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਮਾ ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਤਮੁਤ ਮਾ ਨੋ ਅਰ੍ਭਕਂ ਮਾ ਨ ਉਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮੁਤ ਮਾ ਨ ਉਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਾ ਨੋ ਵਧੀਃ ਪਿਤਰਂ ਮੋਤ ਮਾਤਰਂ ਮਾ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਰੁਦ੍ਰ ਰੀਰਿषਃ
ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਸਾਡਾ ਛੋਟਾ; ਨਾ ਸਾਡਾ ਵਧ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਪੂਰਾ ਵਧ ਚੁੱਕਾ। ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਨਾ ਮਾਰੇ; ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਮਾ ਨਸ੍ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਮਾ ਨ ਆਯੌ ਮਾ ਨੋ ਗੋषੁ ਮਾ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਰੀਰਿषਃ । ਵੀਰਾਨ੍ਮਾ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰ ਭਾਮਿਤੋ ਵਧੀਰ੍ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਃ ਸਦਮਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਾਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ; ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸਾਡੇ ਵਿਰਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ; ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਪ ਤੇ ਸ੍ਤੋਮਾਨ੍ਪਸ਼ੁਪਾ ਇਵਾਕਰਂ ਰਾਸ੍ਵਾ ਪਿਤਰ੍ਮਰੁਤਾਂ ਸੁਮ੍ਨਮਸ੍ਮੇ । ਭਦ੍ਰਾ ਹਿ ਤੇ ਸੁਮਤਿਰ੍ਮृਲ਼ਯਤ੍ਤਮਾਥਾ ਵਯਮਵ ਇਤ੍ਤੇ ਵृਣੀਮਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਪਾਲੀ ਆਪਣਾ ਜੱਥਾ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਆਰੇ ਤੇ ਗੋਘ੍ਨਮੁਤ ਪੂਰੁषਘ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰ ਸੁਮ੍ਨਮਸ੍ਮੇ ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ । ਮृਲ਼ਾ ਚ ਨੋ ਅਧਿ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵਾਧਾ ਚ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲ, ਦੇਵਤਾ; ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰ।
ਅਵੋਚਾਮ ਨਮੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਵਸ੍ਯਵਃ ਸ਼ृਣੋਤੁ ਨੋ ਹਵਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ । ਤਨ੍ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ, ਨਾ ਅਦਿਤੀ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਦਗਾਦਨੀਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ । ਆਪ੍ਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਉਗਿਆ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਅੱਖ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਹਿਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਦੇਵੀਮੁषਸਂ ਰੋਚਮਾਨਾਂ ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ । ਯਤ੍ਰਾ ਨਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨਿ ਵਿਤਨ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਭਦ੍ਰਾਯ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੁਆ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਲਈ।
ਭਦ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਹਰਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾ ਏਤਗ੍ਵਾ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯਾਸਃ । ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਦਿਵ ਆ ਪृष੍ਠਮਸ੍ਥੁਃ ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚੰਗੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੋਰ੍ਵਿਤਤਂ ਸਂ ਜਭਾਰ । ਯਦੇਦਯੁਕ੍ਤ ਹਰਿਤਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰੀ ਵਾਸਸ੍ਤਨੁਤੇ ਸਿਮਸ੍ਮੈ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਇਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੱਧ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਦ੍ਯੋਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਨ੍ਤਮਨ੍ਯਦ੍ਰੁਸ਼ਦਸ੍ਯ ਪਾਜਃ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਯਦ੍ਧਰਿਤਃ ਸਂ ਭਰਨ੍ਤਿ
ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਾਲੀ; ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ਉਦਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰਂਹਸਃ ਪਿਪृਤਾ ਨਿਰਵਦ੍ਯਾਤ੍ । ਤਨ੍ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਅੱਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ, ਨਾ ਅਦਿਤੀ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ।
ਨਾਸਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਬਰ੍ਹਿਰਿਵ ਪ੍ਰ ਵृਞ੍ਜੇ ਸ੍ਤੋਮਾਁ ਇਯਰ੍ਮ੍ਯਭ੍ਰਿਯੇਵ ਵਾਤਃ । ਯਾਵਰ੍ਭਗਾਯ ਵਿਮਦਾਯ ਜਾਯਾਂ ਸੇਨਾਜੁਵਾ ਨ੍ਯੂਹਤੂ ਰਥੇਨ
ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਬਿਛਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਤਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਪਤਨੀ ਲੈ ਆਏ।
ਵੀਲ਼ੁਪਤ੍ਮਭਿਰਾਸ਼ੁਹੇਮਭਿਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾ ਜੂਤਿਭਿਃ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾ । ਤਦ੍ਰਾਸਭੋ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾਜਾ ਯਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਨੇ ਜਿਗਾਯ
ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਗਧੇ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਤੁਗ੍ਰੋ ਹ ਭੁਜ੍ਯੁਮਸ਼੍ਵਿਨੋਦਮੇਘੇ ਰਯਿਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਮृਵਾਁ ਅਵਾਹਾਃ । ਤਮੂਹਥੁਰ੍ਨੌਭਿਰਾਤ੍ਮਨ੍ਵਤੀਭਿਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰੁਦ੍ਭਿਰਪੋਦਕਾਭਿਃ
ਤੁਗਰਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਪਸ੍ਤ੍ਰਿਰਹਾਤਿਵ੍ਰਜਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਭੁਜ੍ਯੁਮੂਹਥੁਃ ਪਤਂਗੈਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਨ੍ਵਨ੍ਨਾਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰੇ ਤ੍ਰਿਭੀ ਰਥੈਃ ਸ਼ਤਪਦ੍ਭਿਃ षਲ਼ਸ਼੍ਵੈਃ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਉੱਡਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਪਾਰ, ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਥਾਂ, ਸੌ ਪਹੀਆਂ, ਛੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ।
ਅਨਾਰਮ੍ਭਣੇ ਤਦਵੀਰਯੇਥਾਮਨਾਸ੍ਥਾਨੇ ਅਗ੍ਰਭਣੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇ । ਯਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਊਹਥੁਰ੍ਭੁਜ੍ਯੁਮਸ੍ਤਂ ਸ਼ਤਾਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨਾਵਮਾਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ; ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਉਹ ਸੌ ਚਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਨਾਵ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਯਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਦਦਥੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਸ਼੍ਵਮਘਾਸ਼੍ਵਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਿਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ । ਤਦ੍ਵਾਂ ਦਾਤ੍ਰਂ ਮਹਿ ਕੀਰ੍ਤੇਨ੍ਯਂ ਭੂਤ੍ਪੈਦ੍ਵੋ ਵਾਜੀ ਸਦਮਿਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਅਰ੍ਯਃ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸੁਖ ਲਈ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਵਾਜੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੁਵꣳ ਨਰਾ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਪਜ੍ਰਿਯਾਯ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤੇ ਅਰਦਤਮ੍ ਪੁਰꣳਧਿਮ੍ । ਕਾਰੋਤਰਾਚ੍ ਛਫਾਦ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵृष੍ਣਃ ਸ਼ਤꣳ ਕੁਮ੍ਭਾꣳ ਅਸਿਞ੍ਚਤꣳ ਸੁਰਾਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਪਜਰੀਆ ਅਤੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੌ ਮਟਕੇ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਹਿਮੇਨਾਗ੍ਨਿꣳ ਘ੍ਰꣳਸਮ੍ ਅਵਾਰਯੇਥਾਮ੍ ਪਿਤੁਮਤੀਮ੍ ਊਰ੍ਜਮ੍ ਅਸ੍ਮਾ ਅਧਤ੍ਤਮ੍ । ऋਬੀਸੇ ਅਤ੍ਰਿਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਨੀਤਮ੍ ਉਨ੍ ਨਿਨ੍ਯਥੁਃ ਸਰ੍ਵਗਣꣳ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਠੰਢ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਨ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਲਾਚਾਰ ਅਤ੍ਰੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।