ਸ ਧਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਪ੍ਰਥਚ੍ਚ ਵਜ੍ਰੇਣ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਰਪਃ ਸਸਰ੍ਜ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਭਿਨਦ੍ਰੌਹਿਣਂ ਵ੍ਯਹਨ੍ਵ੍ਯਂਸਂ ਮਘਵਾ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ ਜਾਤੂਭਰ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨ ਓਜਃ ਪੁਰੋ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਚਰਦ੍ਵਿ ਦਾਸੀਃ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਦਸ੍ਯਵੇ ਹੇਤਿਮਸ੍ਯਾਰ੍ਯਂ ਸਹੋ ਵਰ੍ਧਯਾ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ, ਦਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਾਣ ਕੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾ।
ਤਦੂਚੁषੇ ਮਾਨੁषੇਮਾ ਯੁਗਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤੇਨ੍ਯਂ ਮਘਵਾ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ । ਉਪਪ੍ਰਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯਾਯ ਵਜ੍ਰੀ ਯਦ੍ਧ ਸੂਨੁਃ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਨਾਮ ਦਧੇ
ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ।
ਤਦਸ੍ਯੇਦਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾ ਭੂਰਿ ਪੁष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਤ੍ਤਨ ਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਸ ਗਾ ਅਵਿਨ੍ਦਤ੍ਸੋ ਅਵਿਨ੍ਦਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸ ਓषਧੀਃ ਸੋ ਅਪਃ ਸ ਵਨਾਨਿ
ਇਹ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਦੌਲਤ ਵੇਖੋ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਲੱਭੀਆਂ, ਘੋੜੇ ਲੱਭੇ, ਉਹ ਜੜੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਲੱਭੇ।
ਭੂਰਿਕਰ੍ਮਣੇ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਸਤ੍ਯਸ਼ੁष੍ਮਾਯ ਸੁਨਵਾਮ ਸੋਮਮ੍ । ਯ ਆਦृਤ੍ਯਾ ਪਰਿਪਨ੍ਥੀਵ ਸ਼ੂਰੋऽਯਜ੍ਵਨੋ ਵਿਭਜਨ੍ਨੇਤਿ ਵੇਦਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ ਵੱਛੇ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜੀਏ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚੋਖਾ ਯੋਧਾ, ਨਿਰਧਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰੇਵ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚਕਰ੍ਥ ਯਤ੍ਸਸਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰੇਣਾਬੋਧਯੋऽਹਿਮ੍ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਹृषਿਤਂ ਵਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮਦਨ੍ਨਨੁ ਤ੍ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਪਿਪ੍ਰੁਂ ਕੁਯਵਂ ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦਾਵਧੀਰ੍ਵਿ ਪੁਰਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ । ਤਨ੍ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ, ਪਿਪਰੂ, ਕੁਯਵ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ—ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਨਾ ਕਰਨ।
ਯੋਨਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿषਦੇ ਅਕਾਰਿ ਤਮਾ ਨਿ षੀਦ ਸ੍ਵਾਨੋ ਨਾਰ੍ਵਾ । ਵਿਮੁਚ੍ਯਾ ਵਯੋऽਵਸਾਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਵਹੀਯਸਃ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੈਠਕ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਣ ਗਈ ਹੈ; ਉਥੇ ਬੈਠ ਜਾ, ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ ਦੇ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰਨ; ਰਥ, ਜੋ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇ।
ਓ ਤ੍ਯੇ ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਤਯੇ ਗੁਰ੍ਨੂ ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਸਦ੍ਯੋ ਅਧ੍ਵਨੋ ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍ । ਦੇਵਾਸੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਦਾਸਸ੍ਯ ਸ਼੍ਚਮ੍ਨਨ੍ਤੇ ਨ ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸੁਵਿਤਾਯ ਵਰ੍ਣਮ੍
ਇਹ ਲੋਕ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਤੁਰੇ ਆਏ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਦਾਸਾ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਰਯਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਲਿਆਏ ਹਨ।
ਅਵ ਤ੍ਮਨਾ ਭਰਤੇ ਕੇਤਵੇਦਾ ਅਵ ਤ੍ਮਨਾ ਭਰਤੇ ਫੇਨਮੁਦਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਸ੍ਨਾਤਃ ਕੁਯਵਸ੍ਯ ਯੋषੇ ਹਤੇ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪ੍ਰਵਣੇ ਸ਼ਿਫਾਯਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਝਾਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਕੁਯਵ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਵਾਂਗ, ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਥਣ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਯੁਯੋਪ ਨਾਭਿਰੁਪਰਸ੍ਯਾਯੋਃ ਪ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਸ੍ਤਿਰਤੇ ਰਾष੍ਟਿ ਸ਼ੂਰਃ । ਅਞ੍ਜਸੀ ਕੁਲਿਸ਼ੀ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਪਯੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨਾ ਉਦਭਿਰ੍ਭਰਨ੍ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਜੋੜੀ; ਯੋਧਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾ ਨੀਥਾਦਰ੍ਸ਼ਿ ਦਸ੍ਯੋਰੋਕੋ ਨਾਚ੍ਛਾ ਸਦਨਂ ਜਾਨਤੀ ਗਾਤ੍ । ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਨੋ ਮਘਵਞ੍ਚਰ੍ਕृਤਾਦਿਨ੍ਮਾ ਨੋ ਮਘੇਵ ਨਿष੍षਪੀ ਪਰਾ ਦਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਰਾਹਨਮਾਈ, ਇੰਦਰ, ਦੂਰੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਸਿੱਧਾ ਦਾਸਯੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਕੰਜੂਸ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾ ਰੋਕ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਵ ਆ ਭਜ ਜੀਵਸ਼ਂਸੇ । ਮਾਨ੍ਤਰਾਂ ਭੁਜਮਾ ਰੀਰਿषੋ ਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਿਤਂ ਤੇ ਮਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ
ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ 'ਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ 'ਚ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਰੋਕ; ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਹੈ।
ਅਧਾ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਾ ਅਧਾਯਿ ਵृषਾ ਚੋਦਸ੍ਵ ਮਹਤੇ ਧਨਾਯ । ਮਾ ਨੋ ਅਕृਤੇ ਪੁਰੁਹੂਤ ਯੋਨਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਧ੍ਯਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਯ ਆਸੁਤਿਂ ਦਾਃ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡੇ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਧਨ ਲਈ, ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ 'ਚ ਭੁੱਖਾ ਨਾ ਛੱਡ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਨਾ ਕਰ।
ਮਾ ਨੋ ਵਧੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾ ਪਰਾ ਦਾ ਮਾ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੋਜਨਾਨਿ ਪ੍ਰ ਮੋषੀਃ । ਆਣ੍ਡਾ ਮਾ ਨੋ ਮਘਵਞ੍ਛਕ੍ਰ ਨਿਰ੍ਭੇਨ੍ਮਾ ਨਃ ਪਾਤ੍ਰਾ ਭੇਤ੍ਸਹਜਾਨੁषਾਣਿ
ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਲੈ ਜਾ। ਸਾਡੇ ਅੰਡੇ ਨਾ ਤੋੜ, ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਬਰਤਨ ਨਾ ਫੋੜ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ।
ਅਰ੍ਵਾਙੇਹਿ ਸੋਮਕਾਮਂ ਤ੍ਵਾਹੁਰਯਂ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਬਾ ਮਦਾਯ । ਉਰੁਵ੍ਯਚਾ ਜਠਰ ਆ ਵृषਸ੍ਵ ਪਿਤੇਵ ਨਃ ਸ਼ृਣੁਹਿ ਹੂਯਮਾਨਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆ, ਸੋਮ ਲਈ; ਇਹ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪੀ। ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਚੌੜਾ ਭਰ; ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਧਾਵਤੇ ਦਿਵਿ । ਨ ਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਮਯਃ ਪਦਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪਾਣੀਆਂ 'ਚ ਹੈ, ਗਰੁੜ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ—ਬਿਜਲੀ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਥਮਿਦ੍ਵਾ ਉ ਅਰ੍ਥਿਨ ਆ ਜਾਯਾ ਯੁਵਤੇ ਪਤਿਮ੍ । ਤੁਞ੍ਜਾਤੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਪਯਃ ਪਰਿਦਾਯ ਰਸਂ ਦੁਹੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਜੋ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਮੋ षੁ ਦੇਵਾ ਅਦਃ ਸ੍ਵਰਵ ਪਾਦਿ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ । ਮਾ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਭੁਵਃ ਸ਼ੂਨੇ ਭੂਮ ਕਦਾ ਚਨ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗੇ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁੰਨੇ 'ਚ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਂ ਪृਚ੍ਛਾਮ੍ਯਵਮਂ ਸ ਤਦ੍ਦੂਤੋ ਵਿ ਵੋਚਤਿ । ਕ੍ਵ ऋਤਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਗਤਂ ਕਸ੍ਤਦ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਨੂਤਨੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਦੂਤ ਇਸ ਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ। ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਮੀ ਯੇ ਦੇਵਾ ਸ੍ਥਨ ਤ੍ਰਿष੍ਵਾ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ । ਕਦ੍ਵ ऋਤਂ ਕਦਨृਤਂ ਕ੍ਵ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾ ਵ ਆਹੁਤਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਹਨ—ਕਦੋਂ ਸੱਚ, ਕਦੋਂ ਝੂਠ? ਪੁਰਾਣੀ ਆਹੂਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਕਦ੍ਵ ऋਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਣਸਿ ਕਦ੍ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕਦਰ੍ਯਮ੍ਣੋ ਮਹਸ੍ਪਥਾਤਿ ਕ੍ਰਾਮੇਮ ਦੂਢ੍ਯੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਦੀ ਟਿਕਾਣਾ ਫੜਾਂਗੇ? ਕਦੋਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇਗੀ? ਕਦੋਂ ਅਰਯਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਦੂਢਿਆ? ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯਃ ਪੁਰਾ ਸੁਤੇ ਵਦਾਮਿ ਕਾਨਿ ਚਿਤ੍ । ਤਂ ਮਾ ਵ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਧ੍ਯੋ ਵृਕੋ ਨ ਤृष੍ਣਜਂ ਮृਗਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਸੀ। ਧਨਵਾਨ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਸਂ ਮਾ ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਰਿਵ ਪਰ੍ਸ਼ਵਃ । ਮੂषੋ ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਾ ਵ੍ਯਦਨ੍ਤਿ ਮਾਧ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਟਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਅਮੀ ਯੇ ਸਪ੍ਤ ਰਸ਼੍ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾ ਮੇ ਨਾਭਿਰਾਤਤਾ । ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਤਦ੍ਵੇਦਾਪ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਜਾਮਿਤ੍ਵਾਯ ਰੇਭਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਇਹ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮੇਰਾ ਨਾਭੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਇਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਅਮੀ ਯੇ ਪਞ੍ਚੋਕ੍ਸ਼ਣੋ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹੋ ਦਿਵਃ । ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਨੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਂ ਸਧ੍ਰੀਚੀਨਾ ਨਿ ਵਾਵृਤੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਇਹ ਪੰਜ ਬਲਦ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਏਤ ਆਸਤੇ ਮਧ੍ਯ ਆਰੋਧਨੇ ਦਿਵਃ । ਤੇ ਸੇਧਨ੍ਤਿ ਪਥੋ ਵृਕਂ ਤਰਨ੍ਤਂ ਯਹ੍ਵਤੀਰਪੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
* ਨਵ੍ਯਂ ਤਦੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਦੇਵਾਸਃ ਸੁਪ੍ਰਵਾਚਨਮ੍ । ऋਤਮਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਾਤਾਨ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਉਹ ਨਵਾਂ, ਭਲਾ ਭਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਸਚ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਤ੍ਯਦੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਯਮ੍ । ਸ ਨਃ ਸਤ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਵਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦੁष੍ਟਰੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰਾ ਭਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਸਤ੍ਤੋ ਹੋਤਾ ਮਨੁष੍ਵਦਾ ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾ ਸੁषੂਦਤਿ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇषੁ ਮੇਧਿਰੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਾ। ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।