ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵ ਆਦਾਯਾਹਂ ਭੂਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮ ਆ ਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਕ੍ਰਮੀਮ੍ । ਅਧਸ੍ਪਦਾਨ੍ਮ ਉਦ੍ਵਦਤ ਮਣ੍ਡੂਕਾ ਇਵੋਦਕਾਨ੍ਮਣ੍ਡੂਕਾ ਉਦਕਾਦਿਵ
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਉੱਠੋ, ਜਿਵੇਂ ਡੱਡੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਰਯਿਂ ਪੁਰੁਵੀਰਾਮੁ ਨਸ੍ਕृਧਿ ਤ੍ਵਂ ਤਪਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਾਜਯਃ ਸ੍ਵਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਸ ਭਰੇ ਘੜੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਹਿ ਮਨ੍ਦਾਨਮਨ੍ਧਸੋ ਹਵਾਮਹੇ ਪਰਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਤਾਁ ਉਪ । ਇਮਂ ਨੋ ਯਜ੍ਞਮਿਹ ਬੋਧ੍ਯਾ ਗਹਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਜਯਨ੍ਤਂ ਮਘਵਾਨਮੀਮਹੇ
ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸ ਭਰੀ ਸੋਮ ਦਾ ਬਲਿ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਤੇ ਪਹੁੰਚ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰਨੁਮਤ੍ਯਾ ਉ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ । ਤਵਾਹਮਦ੍ਯ ਮਘਵਨ੍ਨੁਪਸ੍ਤੁਤੌ ਧਾਤਰ੍ਵਿਧਾਤਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਰਾਜ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ ਹੇ ਮਘਵਨ, ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੋਮ ਦੇ ਘੜੇ ਪੀ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਯਮ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਮਕਰਂ ਚਰਾਵਪਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਚੇਮਂ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸੂਰਿਰੁਨ੍ਮृਜੇ । ਸੁਤੇ ਸਾਤੇਨ ਯਦ੍ਯਾਗਮਂ ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਜਮਦਗ੍ਨੀ ਦਮੇ
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰਿਆ; ਪਹਿਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸਾਫ ਕੀਤੀ। ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ—ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ—ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵਾਤਸ੍ਯ ਨੁ ਮਹਿਮਾਨਂ ਰਥਸ੍ਯ ਰੁਜਨ੍ਨੇਤਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨਸ੍ਯ ਘੋषਃ । ਦਿਵਿਸ੍ਪृਗ੍ਯਾਤ੍ਯਰੁਣਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨੁਤੋ ਏਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਰੇਣੁਮਸ੍ਯਨ੍
ਹੁਣ ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ: ਉਹ ਤੋੜਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਗਰਜਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂ ਪ੍ਰੇਰਤੇ ਅਨੁ ਵਾਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾ ਐਨਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਮਨਂ ਨ ਯੋषਾਃ । ਤਾਭਿਃ ਸਯੁਕ੍ਸਰਥਂ ਦੇਵ ਈਯਤੇऽਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਥਿਭਿਰੀਯਮਾਨੋ ਨ ਨਿ ਵਿਸ਼ਤੇ ਕਤਮਚ੍ਚਨਾਹਃ । ਅਪਾਂ ਸਖਾ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਾਵਾ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਜ੍ਜਾਤਃ ਕੁਤ ਆ ਬਭੂਵ
ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ; ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ—ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮਿਆ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?
ਆਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਚਰਤਿ ਦੇਵ ਏषਃ । ਘੋषਾ ਇਦਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ ਨ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਾਤਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਣਨ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਮਯੋਭੂਰ੍ਵਾਤੋ ਅਭਿ ਵਾਤੂਸ੍ਰਾ ਊਰ੍ਜਸ੍ਵਤੀਰੋषਧੀਰਾ ਰਿਸ਼ਨ੍ਤਾਮ੍ । ਪੀਵਸ੍ਵਤੀਰ੍ਜੀਵਧਨ੍ਯਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਵਵਸਾਯ ਪਦ੍ਵਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮृਲ਼
ਕਿਰਪਾਲੂ ਵਾਯੂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਾਵੇ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਧਣ। ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੀਣ—ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਯਾਃ ਸਰੂਪਾ ਵਿਰੂਪਾ ਏਕਰੂਪਾ ਯਾਸਾਮਗ੍ਨਿਰਿष੍ਟ੍ਯਾ ਨਾਮਾਨਿ ਵੇਦ । ਯਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸਸ੍ਤਪਸੇਹ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ
ਜੋ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਕਈ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਇਕੋ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅੱਗਣੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਤਪ ਲਈ ਬਣਾਇਆ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਰਜਨਯਾ, ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਯਾ ਦੇਵੇषੁ ਤਨ੍ਵਮੈਰਯਨ੍ਤ ਯਾਸਾਂ ਸੋਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਵੇਦ । ਤਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਪਯਸਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋष੍ਠੇ ਰਿਰੀਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰ ਰੂਪ ਸੋਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੂਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵੰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਮਹ੍ਯਮੇਤਾ ਰਰਾਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ । ਸ਼ਿਵਾਃ ਸਤੀਰੁਪ ਨੋ ਗੋष੍ਠਮਾਕਸ੍ਤਾਸਾਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਂ ਸਦੇਮ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਚੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ—ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਸ ਸਮੇਤ ਵੱਸਣ।
ਵਿਭ੍ਰਾਡ੍ਬृਹਤ੍ਪਿਬਤੁ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਾਯੁਰ੍ਦਧਦ੍ਯਜ੍ਞਪਤਾਵਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਾਤਜੂਤੋ ਯੋ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਪੋष ਪੁਰੁਧਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ ਲਏ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ; ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ, ਤੇ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭ੍ਰਾਡ੍ਬृਹਤ੍ਸੁਭृਤਂ ਵਾਜਸਾਤਮਂ ਧਰ੍ਮਨ੍ਦਿਵੋ ਧਰੁਣੇ ਸਤ੍ਯਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਅਸੁਰਹਾ ਸਪਤ੍ਨਹਾ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਚੰਗੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ; ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਜਨਮਿਆ—ਅਸੁਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ।
ਇਦਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਤ੍ਤਮਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਧਨਜਿਦੁਚ੍ਯਤੇ ਬृਹਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਡ੍ਭ੍ਰਾਜੋ ਮਹਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦृਸ਼ ਉਰੁ ਪਪ੍ਰਥੇ ਸਹ ਓਜੋ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਰਗਚ੍ਛੋ ਰੋਚਨਂ ਦਿਵਃ । ਯੇਨੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਾਭृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਾਵਤਾ
ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੋਸ਼ਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਮਿਟਤੋ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਵਃ ਸੁਤਾਵਤਃ । ਅਸ਼ृਣੋਃ ਸੋਮਿਨੋ ਹਵਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਸਭਾ ਤੋਂ ਲੈ ਚਲਾ, ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੀ।
ਤ੍ਵਂ ਮਖਸ੍ਯ ਦੋਧਤਃ ਸ਼ਿਰੋऽਵ ਤ੍ਵਚੋ ਭਰਃ । ਅਗਚ੍ਛਃ ਸੋਮਿਨੋ ਗृਹਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਮੂਹ ਤੇ ਚਮੜੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਾਸ੍ਤ੍ਰਬੁਧ੍ਨਾਯ ਵੇਨ੍ਯਮ੍ । ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਰਥ੍ਨਾ ਮਨਸ੍ਯਵੇ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਬੰਦੀ ਤੋਂ ਵੈਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਜੋ ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾ ਸਨ੍ਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਧਿ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਿਰੋ ਵਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਆ ਯਾਹਿ ਵਨਸਾ ਸਹ ਗਾਵਃ ਸਚਨ੍ਤ ਵਰ੍ਤਨਿਂ ਯਦੂਧਭਿਃ
ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ; ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਆ ਯਾਹਿ ਵਸ੍ਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਜਾਰਯਨ੍ਮਖਃ ਸੁਦਾਨੁਭਿਃ
ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ।
ਪਿਤੁਭृਤੋ ਨ ਤਨ੍ਤੁਮਿਤ੍ਸੁਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਤਿ ਦਧ੍ਮੋ ਯਜਾਮਸਿ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਦਾਨੀਓ, ਅਸੀਂ ਧਾਗਾ ਤਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉषਾ ਅਪ ਸ੍ਵਸੁਸ੍ਤਮਃ ਸਂ ਵਰ੍ਤਯਤਿ ਵਰ੍ਤਨਿਂ ਸੁਜਾਤਤਾ
ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਭੈਣ, ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਜਾਤ ਨਾਲ ਰਾਹ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾਹਾਰ੍षਮਨ੍ਤਰੇਧਿ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਿष੍ਠਾਵਿਚਾਚਲਿਃ । ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਧਿ ਭ੍ਰਸ਼ਤ੍
ਇੱਥੇ ਆ, ਅੰਦਰ ਆ; ਠੀਕ ਰਹਿ, ਹਿਲ ਨਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ; ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਨਾ ਡਿਗੇ।
ਇਹੈਵੈਧਿ ਮਾਪ ਚ੍ਯੋष੍ਠਾਃ ਪਰ੍ਵਤ ਇਵਾਵਿਚਾਚਲਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਹ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਿष੍ਠੇਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁ ਧਾਰਯ
ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾ; ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਰਹਿ, ਹਿਲ ਨਾ। ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਰਹਿ; ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ।
ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਦੀਧਰਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵੇਣ ਹਵਿषਾ । ਤਸ੍ਮੈ ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਬ੍ਰਵਤ੍ਤਸ੍ਮਾ ਉ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਸਥਿਰ ਨੂੰ, ਸਥਿਰ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ।
ਧ੍ਰੁਵਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਧ੍ਰੁਵਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਮੇ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਦ੍ਧ੍ਰੁਵੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਮਯਮ੍
ਸਥਿਰ ਹੈ ਆਕਾਸ਼, ਸਥਿਰ ਹੈ ਧਰਤੀ, ਸਥਿਰ ਹਨ ਪਹਾੜ; ਸਥਿਰ ਹੈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਸਥਿਰ ਹੈ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧਾਰਯਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਸਥਿਰ ਹੈ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਣ।