ਅਦੋ ਯਦ੍ਦਾਰੁ ਪ੍ਲਵਤੇ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਾਰੇ ਅਪੂਰੁषਮ੍ । ਤਦਾ ਰਭਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਹਣੋ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛ ਪਰਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਇਕ ਲੱਕੜ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਲੱਕੜ ਫੜ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਾਚੀਰਜਗਨ੍ਤੋਰੋ ਮਣ੍ਡੂਰਧਾਣਿਕੀਃ । ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਬੁਦਯਾਸ਼ਵਃ
ਜਦ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਡੂਰ ਅਤੇ ਧਾਣਿਕੀ ਚਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰੀਮੇ ਗਾਮਨੇषਤ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਮਹृषਤ । ਦੇਵੇष੍ਵਕ੍ਰਤ ਸ਼੍ਰਵਃ ਕ ਇਮਾਁ ਆ ਦਧਰ੍षਤਿ
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਭਰਕ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ—ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਧਿਯਃ ਸਪ੍ਤਿਮਾਸ਼ੁਮਿਵਾਜਿषੁ । ਤੇਨ ਜੇष੍ਮ ਧਨਂਧਨਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਯਯਾ ਗਾ ਆਕਰਾਮਹੇ ਸੇਨਯਾਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤ੍ਯਾ । ਤਾਂ ਨੋ ਹਿਨ੍ਵ ਮਘਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲਦਾਰੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਆਗ੍ਨੇ ਸ੍ਥੂਰਂ ਰਯਿਂ ਭਰ ਪृਥੁਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ । ਅਙ੍ਧਿ ਖਂ ਵਰ੍ਤਯਾ ਪਣਿਮ੍
ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ, ਚੌੜੀ, ਗਾਂ-ਭਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਬਖ਼ਸ਼, ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਮਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯੋ ਦਿਵਿ । ਦਧਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨੇਭ੍ਯਃ
ਅੱਗੇ, ਅਟੱਲ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਭਾਰ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮਸਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਸ੍ਥਸਤ੍ । ਬੋਧਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਤ੍
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਾਗ, ਭਜਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ।
ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ
ਹੁਣ, ਕਿਹੜਾ ਜਗ ਅਸੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ?
ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਚੀਕॢਪਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਤ੍ਵਵਿਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਹਤ੍ਵਾਯ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਯਦਾਯਨ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਵਤਾ-ਸੁਭਾ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਮਨਯਞ੍ਛਚੀਭਿਰਾਦਿਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਿषਿਰਾਂ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਨ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੇਖਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੋ ਦਿਵਸ੍ਪਾਤੁ ਵਾਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਃ
ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਹਵਾ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਜੋषਾ ਸਵਿਤਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਹਰਃ ਸ਼ਤਂ ਸਵਾਁ ਅਰ੍ਹਤਿ । ਪਾਹਿ ਨੋ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾਃ
ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਡਿੱਗਦੀ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨੋ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਉਤ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਨਃ
ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਵੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨੋ ਧੇਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਖ੍ਯੈ ਤਨੂਭ੍ਯਃ । ਸਂ ਚੇਦਂ ਵਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਮ
ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਜ਼ਰ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਲਈ ਨਜ਼ਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਗ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਸੁਸਂਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖੀਏ।
ਉਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਗਾਦੁਦਯਂ ਮਾਮਕੋ ਭਗਃ । ਅਹਂ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਲਾ ਪਤਿਮਭ੍ਯਸਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿषਾਸਹਿਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ।
ਅਹਂ ਕੇਤੁਰਹਂ ਮੂਰ੍ਧਾਹਮੁਗ੍ਰਾ ਵਿਵਾਚਨੀ । ਮਮੇਦਨੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਪਤਿਃ ਸੇਹਾਨਾਯਾ ਉਪਾਚਰੇਤ੍
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਡਟੇ ਹੋਏ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਣੋऽਥੋ ਮੇ ਦੁਹਿਤਾ ਵਿਰਾਟ੍ । ਉਤਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਂਜਯਾ ਪਤ੍ਯੌ ਮੇ ਸ਼੍ਲੋਕ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸ਼ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਵਿषਾ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਭਵਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਃ । ਇਦਂ ਤਦਕ੍ਰਿ ਦੇਵਾ ਅਸਪਤ੍ਨਾ ਕਿਲਾਭੁਵਮ੍
ਉਸ ਹਵਨ ਨਾਲ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਰਹਾਂ।
ਅਸਪਤ੍ਨਾ ਸਪਤ੍ਨਘ੍ਨੀ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਭਿਭੂਵਰੀ । ਆਵृਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਯਾਸਾਂ ਵਰ੍ਚੋ ਰਾਧੋ ਅਸ੍ਥੇਯਸਾਮਿਵ
ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦਬਦਬਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੋ ਢਿੱਲੇ ਹਨ।
ਸਮਜੈषਮਿਮਾ ਅਹਂ ਸਪਤ੍ਨੀਰਭਿਭੂਵਰੀ । ਯਥਾਹਮਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਜਾਨਿ ਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦਬਦਬਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਮਰਦ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਮਕ ਸਕਾਂ।
ਤੀਵ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਵਯਸੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਹਿ ਸਰ੍ਵਰਥਾ ਵਿ ਹਰੀ ਇਹ ਮੁਞ੍ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾਸੋ ਅਨ੍ਯੇ ਨਿ ਰੀਰਮਨ੍ਤੁਭ੍ਯਮਿਮੇ ਸੁਤਾਸਃ
ਇਸ ਤੀਬਰ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਥੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਹੋਰ ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਪਾਵਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੀਏ ਹੋਏ ਹਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਤਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੁ ਸੋਤ੍ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗਿਰਃ ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਆ ਹ੍ਵਯਨ੍ਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਦਮਦ੍ਯ ਸਵਨਂ ਜੁषਾਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਇਹ ਪਾਹਿ ਸੋਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੀਏ ਹੋਏ ਹਵਨ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਰਾਵਣ ਹਨ; ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਥੇ ਸੋਮ ਪੀ।
ਯ ਉਸ਼ਤਾ ਮਨਸਾ ਸੋਮਮਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਹृਦਾ ਦੇਵਕਾਮਃ ਸੁਨੋਤਿ । ਨ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਾ ਦਦਾਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਿਚ੍ਚਾਰੁਮਸ੍ਮੈ ਕृਣੋਤਿ
ਜੋ ਮਨੋਂ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਸ੍ਪष੍ਟੋ ਭਵਤ੍ਯੇषੋ ਅਸ੍ਯ ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਰੇਵਾਨ੍ਨ ਸੁਨੋਤਿ ਸੋਮਮ੍ । ਨਿਰਰਤ੍ਨੌ ਮਘਵਾ ਤਂ ਦਧਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਨਾਨੁਦਿष੍ਟਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਮਘਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਭਜਨ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ ਤ੍ਵੋਪਗਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਆਭੂषਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸੁਮਤੌ ਨਵਾਯਾਂ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ
ਘੋੜੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਮਿਹਰ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈਏ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਾਧੀ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾ ਹਵਿषਾ ਜੀਵਨਾਯ ਕਮਜ੍ਞਾਤਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦੁਤ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ । ਗ੍ਰਾਹਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਯਦਿ ਵੈਤਦੇਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਪ੍ਰ ਮੁਮੁਕ੍ਤਮੇਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਣੀ ਜਾਂ ਰਾਜ ਰੋਗ ਤੋਂ; ਜੇ ਪਕੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।