ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਃ । ਉਦ੍ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਜੋषਸਮਰ੍ਕਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਬਾਹ੍ਵੋਃ । ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਲਹਿਰਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਭੂਰਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯੋਜਸਾ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵ ਆਭਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ।
ਸੋਮ ਏਕੇਭ੍ਯਃ ਪਵਤੇ ਘृਤਮੇਕ ਉਪਾਸਤੇ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਸੁੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਘੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਤਪਸਾ ਯੇ ਅਨਾਧृष੍ਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਯੁਃ । ਤਪੋ ਯੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਹਸ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਸ਼ੂਰਾਸੋ ਯੇ ਤਨੂਤ੍ਯਜਃ । ਯੇ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਯੇ ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ऋਤਸਾਪ ऋਤਾਵਾਨ ऋਤਾਵृਧਃ । ਪਿਤॄਨ੍ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਾਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ऋषੀਨ੍ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਁ ਅਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਕਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹ ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਅਰਾਯਿ ਕਾਣੇ ਵਿਕਟੇ ਗਿਰਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸਦਾਨ੍ਵੇ । ਸ਼ਿਰਿਮ੍ਬਿਠਸ੍ਯ ਸਤ੍ਵਭਿਸ੍ਤੇਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤਯਾਮਸਿ
ਹੇ ਵੈਰੀ, ਹੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਅੰਗ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ। ਸ਼ਿਰਿੰਬਿਠ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਚਤ੍ਤੋ ਇਤਸ਼੍ਚਤ੍ਤਾਮੁਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰੂਣਾਨ੍ਯਾਰੁषੀ । ਅਰਾਯ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋਦृषਨ੍ਨਿਹਿ
ਇਥੋਂ ਵੀ ਚਲ ਜਾ, ਉਥੋਂ ਵੀ ਚਲ ਜਾ, ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬੀਜ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਦੋ ਯਦ੍ਦਾਰੁ ਪ੍ਲਵਤੇ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਾਰੇ ਅਪੂਰੁषਮ੍ । ਤਦਾ ਰਭਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਹਣੋ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛ ਪਰਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਇਕ ਲੱਕੜ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਲੱਕੜ ਫੜ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਾਚੀਰਜਗਨ੍ਤੋਰੋ ਮਣ੍ਡੂਰਧਾਣਿਕੀਃ । ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਬੁਦਯਾਸ਼ਵਃ
ਜਦ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਡੂਰ ਅਤੇ ਧਾਣਿਕੀ ਚਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰੀਮੇ ਗਾਮਨੇषਤ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਮਹृषਤ । ਦੇਵੇष੍ਵਕ੍ਰਤ ਸ਼੍ਰਵਃ ਕ ਇਮਾਁ ਆ ਦਧਰ੍षਤਿ
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਭਰਕ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ—ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਧਿਯਃ ਸਪ੍ਤਿਮਾਸ਼ੁਮਿਵਾਜਿषੁ । ਤੇਨ ਜੇष੍ਮ ਧਨਂਧਨਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਯਯਾ ਗਾ ਆਕਰਾਮਹੇ ਸੇਨਯਾਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤ੍ਯਾ । ਤਾਂ ਨੋ ਹਿਨ੍ਵ ਮਘਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲਦਾਰੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਆਗ੍ਨੇ ਸ੍ਥੂਰਂ ਰਯਿਂ ਭਰ ਪृਥੁਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ । ਅਙ੍ਧਿ ਖਂ ਵਰ੍ਤਯਾ ਪਣਿਮ੍
ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ, ਚੌੜੀ, ਗਾਂ-ਭਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਬਖ਼ਸ਼, ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਮਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯੋ ਦਿਵਿ । ਦਧਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨੇਭ੍ਯਃ
ਅੱਗੇ, ਅਟੱਲ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਭਾਰ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮਸਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਸ੍ਥਸਤ੍ । ਬੋਧਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਤ੍
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਾਗ, ਭਜਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ।
ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ
ਹੁਣ, ਕਿਹੜਾ ਜਗ ਅਸੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ?
ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਚੀਕॢਪਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਤ੍ਵਵਿਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਹਤ੍ਵਾਯ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ਯਦਾਯਨ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਵਤਾ-ਸੁਭਾ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਮਨਯਞ੍ਛਚੀਭਿਰਾਦਿਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਿषਿਰਾਂ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਨ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੇਖਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੋ ਦਿਵਸ੍ਪਾਤੁ ਵਾਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਃ
ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਹਵਾ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਜੋषਾ ਸਵਿਤਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਹਰਃ ਸ਼ਤਂ ਸਵਾਁ ਅਰ੍ਹਤਿ । ਪਾਹਿ ਨੋ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾਃ
ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਡਿੱਗਦੀ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨੋ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਉਤ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਨਃ
ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਵੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨੋ ਧੇਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਖ੍ਯੈ ਤਨੂਭ੍ਯਃ । ਸਂ ਚੇਦਂ ਵਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਮ
ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਜ਼ਰ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਲਈ ਨਜ਼ਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਗ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਸੁਸਂਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖੀਏ।
ਉਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਗਾਦੁਦਯਂ ਮਾਮਕੋ ਭਗਃ । ਅਹਂ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਲਾ ਪਤਿਮਭ੍ਯਸਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿषਾਸਹਿਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ।
ਅਹਂ ਕੇਤੁਰਹਂ ਮੂਰ੍ਧਾਹਮੁਗ੍ਰਾ ਵਿਵਾਚਨੀ । ਮਮੇਦਨੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਪਤਿਃ ਸੇਹਾਨਾਯਾ ਉਪਾਚਰੇਤ੍
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਡਟੇ ਹੋਏ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।