ਪਸ਼੍ਚੇਦਮਨ੍ਯਦਭਵਦ੍ਯਜਤ੍ਰਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਭੂਨਾ । ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਅਙ੍ਗ ਸਵਿਤੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਜਾਤਃ ਸ ਉ ਅਸ੍ਯਾਨੁ ਧਰ੍ਮ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਜਗਤ ਦਾ ਸੀ। ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਸੁਪਰਨ, ਵੱਡੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ; ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵ ਇਵ ਗ੍ਰਾਮਂ ਯੂਯੁਧਿਰਿਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਾਸ਼੍ਰੇਵ ਵਤ੍ਸਂ ਸੁਮਨਾ ਦੁਹਾਨਾ । ਪਤਿਰਿਵ ਜਾਯਾਮਭਿ ਨੋ ਨ੍ਯੇਤੁ ਧਰ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਜੋਤਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ-ਭੇੜ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਕਠੇ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਤੂਪਃ ਸਵਿਤਰ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਜੁਹ੍ਵੇ ਵਾਜੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ । ਏਵਾ ਤ੍ਵਾਰ੍ਚਨ੍ਨਵਸੇ ਵਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸੋਮਸ੍ਯੇਵਾਂਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਗਰਾਹਮ੍
ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੱਦਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਿਧ੍ਯਸੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ । ਆਦਿਤ੍ਯੈ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ ਆ ਗਹਿ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਨ ਆ ਗਹਿ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਭੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚੋ ਜੁਜੁषਾਣ ਉਪਾਗਹਿ । ਮਰ੍ਤਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਾਨ ਹਵਾਮਹੇ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਹਵਾਮਹੇ
ਇਹ ਯਜਨ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਂ ਗृਣੇ ਧਿਯਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਦੇਵਾਁ ਆ ਵਹ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਨ੍ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਉਹ ਜੋ ਹਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ऋषਯਃ ਸਮੀਧਿਰੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਹੋ ਧਨਸਾਤਾਵਹਂ ਹੁਵੇ ਮृਲ਼ੀਕਂ ਧਨਸਾਤਯੇ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਿਆ; ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਪਾਉਣ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਤ੍ਰਿਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਗਵਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਨਃ ਕਣ੍ਵਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਹਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਹਵਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਅਤਰੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਵਿਸਥਿਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਮਿਹਰ ਲਈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹੂਯਤੇ ਹਵਿਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਭਗਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਚਸਾ ਵੇਦਯਾਮਸਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸਲਗਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਭਗਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਦਦਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਦਿਦਾਸਤਃ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਭੋਜੇषੁ ਯਜ੍ਵਸ੍ਵਿਦਂ ਮ ਉਦਿਤਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਗ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮੁਗ੍ਰੇषੁ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਏਵਂ ਭੋਜੇषੁ ਯਜ੍ਵਸ੍ਵਸ੍ਮਾਕਮੁਦਿਤਂ ਕृਧਿ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਭੋਗ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਾਂਗ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਵਾਯੁਗੋਪਾ ਉਪਾਸਤੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਹृਦਯ੍ਯਯਾਕੂਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਸੁ
ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਦੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਹਵਾਮਹੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਂ ਪਰਿ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਮ੍ਰੁਚਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਯੇਹ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ।
ਸ਼ਾਸ ਇਤ੍ਥਾ ਮਹਾਁ ਅਸ੍ਯਮਿਤ੍ਰਖਾਦੋ ਅਦ੍ਭੁਤਃ । ਨ ਯਸ੍ਯ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸਖਾ ਨ ਜੀਯਤੇ ਕਦਾ ਚਨ
ਉਹ ਇੰਝ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੂਬਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਦਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਿਮृਧੋ ਵਸ਼ੀ । ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰ ਏਤੁ ਨਃ ਸੋਮਪਾ ਅਭਯਂਕਰਃ
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਵਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਨੂ ਰੁਜ । ਵਿ ਮਨ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਦਾਸਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਡਾ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜੱਬੜੇ ਤੋੜ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ ਇੰਦਰ।
ਵਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਨੀਚਾ ਯਚ੍ਛ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਭਿਦਾਸਤ੍ਯਧਰਂ ਗਮਯਾ ਤਮਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੁਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇ।
ਅਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਮਨੋऽਪ ਜਿਜ੍ਯਾਸਤੋ ਵਧਮ੍ । ਵਿ ਮਨ੍ਯੋਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਵਰੀਯੋ ਯਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਚੋਟ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਈਙ੍ਖਯਨ੍ਤੀਰਪਸ੍ਯੁਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਾਤਮੁਪਾਸਤੇ । ਭੇਜਾਨਾਸਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬਲਾਦਧਿ ਸਹਸੋ ਜਾਤ ਓਜਸਃ । ਤ੍ਵਂ ਵृषਨ੍ਵृषੇਦਸਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਲ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਅਸਲ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਃ । ਉਦ੍ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਜੋषਸਮਰ੍ਕਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਬਾਹ੍ਵੋਃ । ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਲਹਿਰਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਭੂਰਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯੋਜਸਾ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵ ਆਭਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ।
ਸੋਮ ਏਕੇਭ੍ਯਃ ਪਵਤੇ ਘृਤਮੇਕ ਉਪਾਸਤੇ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਸੁੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਘੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਤਪਸਾ ਯੇ ਅਨਾਧृष੍ਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਯੁਃ । ਤਪੋ ਯੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਹਸ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਸ਼ੂਰਾਸੋ ਯੇ ਤਨੂਤ੍ਯਜਃ । ਯੇ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਯੇ ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ऋਤਸਾਪ ऋਤਾਵਾਨ ऋਤਾਵृਧਃ । ਪਿਤॄਨ੍ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਾਁਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਾਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ऋषੀਨ੍ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਁ ਅਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਕਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹ ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਣ।
ਅਰਾਯਿ ਕਾਣੇ ਵਿਕਟੇ ਗਿਰਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸਦਾਨ੍ਵੇ । ਸ਼ਿਰਿਮ੍ਬਿਠਸ੍ਯ ਸਤ੍ਵਭਿਸ੍ਤੇਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤਯਾਮਸਿ
ਹੇ ਵੈਰੀ, ਹੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਅੰਗ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ। ਸ਼ਿਰਿੰਬਿਠ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਚਤ੍ਤੋ ਇਤਸ਼੍ਚਤ੍ਤਾਮੁਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰੂਣਾਨ੍ਯਾਰੁषੀ । ਅਰਾਯ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋਦृषਨ੍ਨਿਹਿ
ਇਥੋਂ ਵੀ ਚਲ ਜਾ, ਉਥੋਂ ਵੀ ਚਲ ਜਾ, ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬੀਜ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ।