ਐषੁ ਚਾਕਨ੍ਧਿ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸੂਰਿषੁ ਵृਧਾਸੋ ਯੇ ਮਘਵਨ੍ਨਾਨਸ਼ੁਰ੍ਮਘਮ੍ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਪਰਿष੍ਟਿषੁ ਮੇਧਸਾਤਾ ਵਾਜਿਨਮਹ੍ਰਯੇ ਧਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਨਾਮ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਇਨ੍ਨੁ ਰਾਯਃ ਸੁਭृਤਸ੍ਯ ਚਾਕਨਨ੍ਮਦਂ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਰਂਹ੍ਯਂ ਚਿਕੇਤਤਿ । ਤ੍ਵਾਵृਧੋ ਮਘਵਨ੍ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਸ ਵਾਜਂ ਭਰਤੇ ਧਨਾ ਨृਭਿਃ
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਧਨ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਜਲਦੀ ਇਨਾਮ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਹਿਨਾ ਗृਣਾਨ ਉਰੁ ਕृਧਿ ਮਘਵਞ੍ਛਗ੍ਧਿ ਰਾਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਮਾਯੀ ਪਿਤ੍ਵੋ ਨ ਦਸ੍ਮ ਦਯਸੇ ਵਿਭਕ੍ਤਾ
ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸੁष੍ਵਾਣਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਸਸਵਾਂਸਸ਼੍ਚ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਾਜਮ੍ । ਆ ਨੋ ਭਰ ਸੁਵਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਕਨ੍ਤ੍ਮਨਾ ਤਨਾ ਸਨੁਯਾਮ ਤ੍ਵੋਤਾਃ
ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਸਮੇਤ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ।
ऋष੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਜਾਤੋ ਦਾਸੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਹ੍ਯਾਃ । ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਬਿਭृਮਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਨ ਸੋਮਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ਼ੀ ਚੀਜ਼, ਸੋਮ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਅਰ੍ਯੋ ਵਾ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿਂ ਚਕਾਨਃ । ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਯੇ ਰਣਯਨ੍ਤ ਸੋਮੈਰੇਨੋਤ ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਥੋਲ਼੍ਹ ਭਕ੍ਸ਼ੈਃ
ਸਿਆਣਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਹੋਈਏ, ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ।
ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਂਸਿ ਦਾ ਨृਭ੍ਯੋ ਨृਣਾਂ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਵਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਭਵ ਸਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਕਨ੍ਨੁਤ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਗृਣਤ ਉਤ ਸ੍ਤੀਨ੍
ਇਹ ਬਾਣੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਵੀਰ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਮਦਦਗਾਰ ਰਹਿ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਪृਥ੍ਯਾ ਉਤ ਸ੍ਤਵਸੇ ਵੇਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਕੈਃ । ਆ ਯਸ੍ਤੇ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਸ੍ਵਾਰੂਰ੍ਮਿਰ੍ਨ ਨਿਮ੍ਨੈਰ੍ਦ੍ਰਵਯਨ੍ਤ ਵਕ੍ਵਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਸ਼ੂਰਾ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਨਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਿਤਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਿਵੀਮਰਮ੍ਣਾਦਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇ ਸਵਿਤਾ ਦ੍ਯਾਮਦृਂਹਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮਿਵਾਧੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧੁਨਿਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤੂਰ੍ਤੇ ਬਦ੍ਧਂ ਸਵਿਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸ੍ਕਭਿਤੋ ਵ੍ਯੌਨਦਪਾਂ ਨਪਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦ । ਅਤੋ ਭੂਰਤ ਆ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਰਜੋऽਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਪ੍ਰਥੇਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਵਿਤਾ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਉੱਠਿਆ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਫੈਲ ਗਏ।
ਪਸ਼੍ਚੇਦਮਨ੍ਯਦਭਵਦ੍ਯਜਤ੍ਰਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਭੂਨਾ । ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਅਙ੍ਗ ਸਵਿਤੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਜਾਤਃ ਸ ਉ ਅਸ੍ਯਾਨੁ ਧਰ੍ਮ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਜਗਤ ਦਾ ਸੀ। ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਸੁਪਰਨ, ਵੱਡੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ; ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵ ਇਵ ਗ੍ਰਾਮਂ ਯੂਯੁਧਿਰਿਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਾਸ਼੍ਰੇਵ ਵਤ੍ਸਂ ਸੁਮਨਾ ਦੁਹਾਨਾ । ਪਤਿਰਿਵ ਜਾਯਾਮਭਿ ਨੋ ਨ੍ਯੇਤੁ ਧਰ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਜੋਤਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ-ਭੇੜ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਕਠੇ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਤੂਪਃ ਸਵਿਤਰ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਜੁਹ੍ਵੇ ਵਾਜੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ । ਏਵਾ ਤ੍ਵਾਰ੍ਚਨ੍ਨਵਸੇ ਵਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸੋਮਸ੍ਯੇਵਾਂਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਗਰਾਹਮ੍
ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੱਦਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਿਧ੍ਯਸੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ । ਆਦਿਤ੍ਯੈ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ ਆ ਗਹਿ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਨ ਆ ਗਹਿ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਭੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚੋ ਜੁਜੁषਾਣ ਉਪਾਗਹਿ । ਮਰ੍ਤਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਾਨ ਹਵਾਮਹੇ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਹਵਾਮਹੇ
ਇਹ ਯਜਨ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਂ ਗृਣੇ ਧਿਯਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਦੇਵਾਁ ਆ ਵਹ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਨ੍ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਉਹ ਜੋ ਹਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ऋषਯਃ ਸਮੀਧਿਰੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਹੋ ਧਨਸਾਤਾਵਹਂ ਹੁਵੇ ਮृਲ਼ੀਕਂ ਧਨਸਾਤਯੇ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਿਆ; ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਪਾਉਣ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਤ੍ਰਿਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਗਵਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਨਃ ਕਣ੍ਵਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਹਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਹਵਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਅਤਰੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਵਿਸਥਿਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਮਿਹਰ ਲਈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹੂਯਤੇ ਹਵਿਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਭਗਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਚਸਾ ਵੇਦਯਾਮਸਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸਲਗਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਭਗਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਦਦਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਦਿਦਾਸਤਃ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਭੋਜੇषੁ ਯਜ੍ਵਸ੍ਵਿਦਂ ਮ ਉਦਿਤਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਗ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮੁਗ੍ਰੇषੁ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਏਵਂ ਭੋਜੇषੁ ਯਜ੍ਵਸ੍ਵਸ੍ਮਾਕਮੁਦਿਤਂ ਕृਧਿ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਭੋਗ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਾਂਗ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਦੇਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਵਾਯੁਗੋਪਾ ਉਪਾਸਤੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਹृਦਯ੍ਯਯਾਕੂਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਸੁ
ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਦੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਹਵਾਮਹੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਂ ਪਰਿ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਮ੍ਰੁਚਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਯੇਹ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ।
ਸ਼ਾਸ ਇਤ੍ਥਾ ਮਹਾਁ ਅਸ੍ਯਮਿਤ੍ਰਖਾਦੋ ਅਦ੍ਭੁਤਃ । ਨ ਯਸ੍ਯ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸਖਾ ਨ ਜੀਯਤੇ ਕਦਾ ਚਨ
ਉਹ ਇੰਝ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੂਬਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਦਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਿਮृਧੋ ਵਸ਼ੀ । ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰ ਏਤੁ ਨਃ ਸੋਮਪਾ ਅਭਯਂਕਰਃ
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਵਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਨੂ ਰੁਜ । ਵਿ ਮਨ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਦਾਸਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਡਾ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜੱਬੜੇ ਤੋੜ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ ਇੰਦਰ।
ਵਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਨੀਚਾ ਯਚ੍ਛ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਭਿਦਾਸਤ੍ਯਧਰਂ ਗਮਯਾ ਤਮਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੁਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇ।
ਅਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਮਨੋऽਪ ਜਿਜ੍ਯਾਸਤੋ ਵਧਮ੍ । ਵਿ ਮਨ੍ਯੋਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਵਰੀਯੋ ਯਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਚੋਟ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਈਙ੍ਖਯਨ੍ਤੀਰਪਸ੍ਯੁਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਾਤਮੁਪਾਸਤੇ । ਭੇਜਾਨਾਸਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬਲਾਦਧਿ ਸਹਸੋ ਜਾਤ ਓਜਸਃ । ਤ੍ਵਂ ਵृषਨ੍ਵृषੇਦਸਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਲ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਅਸਲ ਹੈ।