ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਸਹਮਾਨਾਥ ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਾਸਹਿਃ । ਉਭੇ ਸਹਸ੍ਵਤੀ ਭੂਤ੍ਵੀ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਮੇ ਸਹਾਵਹੈ
ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ।
ਉਪ ਤੇऽਧਾਂ ਸਹਮਾਨਾਮਭਿ ਤ੍ਵਾਧਾਂ ਸਹੀਯਸਾ । ਮਾਮਨੁ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਨੋ ਵਤ੍ਸਂ ਗੌਰਿਵ ਧਾਵਤੁ ਪਥਾ ਵਾਰਿਵ ਧਾਵਤੁ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸੌ ਯਾ ਪ੍ਰੇਵ ਨਸ਼੍ਯਸਿ । ਕਥਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਭੀਰਿਵ ਵਿਨ੍ਦਤੀ੩ਁ
ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵृषਾਰਵਾਯ ਵਦਤੇ ਯਦੁਪਾਵਤਿ ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ । ਆਘਾਟਿਭਿਰਿਵ ਧਾਵਯਨ੍ਨਰਣ੍ਯਾਨਿਰ੍ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਚੀਚੜ ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਪਿਟਦਾ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਗਾਵ ਇਵਾਦਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਵੇਸ਼੍ਮੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਉਤੋ ਅਰਣ੍ਯਾਨਿਃ ਸਾਯਂ ਸ਼ਕਟੀਰਿਵ ਸਰ੍ਜਤਿ
ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਮਙ੍ਗੈष ਆ ਹ੍ਵਯਤਿ ਦਾਰ੍ਵਙ੍ਗੈषੋ ਅਪਾਵਧੀਤ੍ । ਵਸਨ੍ਨਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਸਾਯਮਕ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਦਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਲਈ।'
ਨ ਵਾ ਅਰਣ੍ਯਾਨਿਰ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਵਾਦੋਃ ਫਲਸ੍ਯ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨਿ ਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੰਗਲੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਞ੍ਜਨਗਨ੍ਧਿਂ ਸੁਰਭਿਂ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਾਮਕृषੀਵਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਮਾਤਰਮਰਣ੍ਯਾਨਿਮਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਇਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਾ ਜੁਤੀ ਹੋਈ—ਇਹੋ ਜੰਗਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਤ੍ਤੇ ਦਧਾਮਿ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਮਨ੍ਯਵੇऽਹਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਰਪਃ । ਉਭੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ਰੇਜਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਃ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਧੀਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਾਭਿਰਨਵਦ੍ਯ ਮਾਯਿਨਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਵृਤ੍ਰਮਰ੍ਦਯਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਰੋ ਵृਣਤੇ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਹਵ੍ਯਾਸ੍ਵਿष੍ਟਿषੁ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਲਾਕ ਵਧੀਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਐषੁ ਚਾਕਨ੍ਧਿ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸੂਰਿषੁ ਵृਧਾਸੋ ਯੇ ਮਘਵਨ੍ਨਾਨਸ਼ੁਰ੍ਮਘਮ੍ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਪਰਿष੍ਟਿषੁ ਮੇਧਸਾਤਾ ਵਾਜਿਨਮਹ੍ਰਯੇ ਧਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਨਾਮ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਇਨ੍ਨੁ ਰਾਯਃ ਸੁਭृਤਸ੍ਯ ਚਾਕਨਨ੍ਮਦਂ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਰਂਹ੍ਯਂ ਚਿਕੇਤਤਿ । ਤ੍ਵਾਵृਧੋ ਮਘਵਨ੍ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਸ ਵਾਜਂ ਭਰਤੇ ਧਨਾ ਨृਭਿਃ
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਧਨ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਜਲਦੀ ਇਨਾਮ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਹਿਨਾ ਗृਣਾਨ ਉਰੁ ਕृਧਿ ਮਘਵਞ੍ਛਗ੍ਧਿ ਰਾਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਮਾਯੀ ਪਿਤ੍ਵੋ ਨ ਦਸ੍ਮ ਦਯਸੇ ਵਿਭਕ੍ਤਾ
ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸੁष੍ਵਾਣਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਸਸਵਾਂਸਸ਼੍ਚ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਾਜਮ੍ । ਆ ਨੋ ਭਰ ਸੁਵਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਕਨ੍ਤ੍ਮਨਾ ਤਨਾ ਸਨੁਯਾਮ ਤ੍ਵੋਤਾਃ
ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਸਮੇਤ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ।
ऋष੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਜਾਤੋ ਦਾਸੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਹ੍ਯਾਃ । ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਬਿਭृਮਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਨ ਸੋਮਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ਼ੀ ਚੀਜ਼, ਸੋਮ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਅਰ੍ਯੋ ਵਾ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿਂ ਚਕਾਨਃ । ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਯੇ ਰਣਯਨ੍ਤ ਸੋਮੈਰੇਨੋਤ ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਥੋਲ਼੍ਹ ਭਕ੍ਸ਼ੈਃ
ਸਿਆਣਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਹੋਈਏ, ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ।
ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਂਸਿ ਦਾ ਨृਭ੍ਯੋ ਨृਣਾਂ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਵਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਭਵ ਸਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਕਨ੍ਨੁਤ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਗृਣਤ ਉਤ ਸ੍ਤੀਨ੍
ਇਹ ਬਾਣੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਵੀਰ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਮਦਦਗਾਰ ਰਹਿ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਪृਥ੍ਯਾ ਉਤ ਸ੍ਤਵਸੇ ਵੇਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਕੈਃ । ਆ ਯਸ੍ਤੇ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਸ੍ਵਾਰੂਰ੍ਮਿਰ੍ਨ ਨਿਮ੍ਨੈਰ੍ਦ੍ਰਵਯਨ੍ਤ ਵਕ੍ਵਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਸ਼ੂਰਾ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਨਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਿਤਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਿਵੀਮਰਮ੍ਣਾਦਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇ ਸਵਿਤਾ ਦ੍ਯਾਮਦृਂਹਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮਿਵਾਧੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧੁਨਿਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤੂਰ੍ਤੇ ਬਦ੍ਧਂ ਸਵਿਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸ੍ਕਭਿਤੋ ਵ੍ਯੌਨਦਪਾਂ ਨਪਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦ । ਅਤੋ ਭੂਰਤ ਆ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਰਜੋऽਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਪ੍ਰਥੇਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਵਿਤਾ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਉੱਠਿਆ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਫੈਲ ਗਏ।
ਪਸ਼੍ਚੇਦਮਨ੍ਯਦਭਵਦ੍ਯਜਤ੍ਰਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਭੂਨਾ । ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਅਙ੍ਗ ਸਵਿਤੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਜਾਤਃ ਸ ਉ ਅਸ੍ਯਾਨੁ ਧਰ੍ਮ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਜਗਤ ਦਾ ਸੀ। ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਸੁਪਰਨ, ਵੱਡੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ; ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵ ਇਵ ਗ੍ਰਾਮਂ ਯੂਯੁਧਿਰਿਵਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਾਸ਼੍ਰੇਵ ਵਤ੍ਸਂ ਸੁਮਨਾ ਦੁਹਾਨਾ । ਪਤਿਰਿਵ ਜਾਯਾਮਭਿ ਨੋ ਨ੍ਯੇਤੁ ਧਰ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਜੋਤਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ-ਭੇੜ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਕਠੇ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਤੂਪਃ ਸਵਿਤਰ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਜੁਹ੍ਵੇ ਵਾਜੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ । ਏਵਾ ਤ੍ਵਾਰ੍ਚਨ੍ਨਵਸੇ ਵਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸੋਮਸ੍ਯੇਵਾਂਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਗਰਾਹਮ੍
ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੱਦਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਿਧ੍ਯਸੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ । ਆਦਿਤ੍ਯੈ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ ਆ ਗਹਿ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਨ ਆ ਗਹਿ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਭੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚੋ ਜੁਜੁषਾਣ ਉਪਾਗਹਿ । ਮਰ੍ਤਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਾਨ ਹਵਾਮਹੇ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਹਵਾਮਹੇ
ਇਹ ਯਜਨ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਂ ਗृਣੇ ਧਿਯਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਦੇਵਾਁ ਆ ਵਹ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਨ੍ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਉਹ ਜੋ ਹਵਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ऋषਯਃ ਸਮੀਧਿਰੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਹੋ ਧਨਸਾਤਾਵਹਂ ਹੁਵੇ ਮृਲ਼ੀਕਂ ਧਨਸਾਤਯੇ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਿਆ; ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਪਾਉਣ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਤ੍ਰਿਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਂ ਗਵਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਨਃ ਕਣ੍ਵਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਹਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਹਵਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਅਤਰੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਵਿਸਥਿਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਮਿਹਰ ਲਈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹੂਯਤੇ ਹਵਿਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਭਗਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਚਸਾ ਵੇਦਯਾਮਸਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸਲਗਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਭਗਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਦਦਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇ ਦਿਦਾਸਤਃ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਭੋਜੇषੁ ਯਜ੍ਵਸ੍ਵਿਦਂ ਮ ਉਦਿਤਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਗ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ।