ਅਯਂ ਹਿ ਤੇ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਰਤ੍ਯੋ ਨ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਵੇਧਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੀ, ਅਮਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਹੁਨਰ, ਸਭ ਜੀਵਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਲਈ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਸੁ ਕਾਵ੍ਯ ऋਭੁਰ੍ਵਜ੍ਰੋ ਦਾਸ੍ਵਤੇ । ਅਯਂ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਕृਸ਼ਨਂ ਮਦਮृਭੁਰ੍ਨ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਂ ਮਦਮ੍
ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਵਿ ਰਿਭੂ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਾਤੀ ਲਈ; ਇਹ ਉਚਾ, ਪਤਲਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਰਿਭੂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਘृषੁਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਕृਤ੍ਵਨ ਆਸੁ ਸ੍ਵਾਸੁ ਵਂਸਗਃ । ਅਵ ਦੀਧੇਦਹੀਸ਼ੁਵਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਾਜ ਲਈ, ਕਰਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਮਕਣ ਦਿਓ।
ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰਾਵਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਆਭਰਤ੍ । ਸ਼ਤਚਕ੍ਰਂ ਯੋऽਹ੍ਯੋ ਵਰ੍ਤਨਿਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲਿਆ; ਜੋ ਸੌ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਯਂ ਤੇ ਸ਼੍ਯੇਨਸ਼੍ਚਾਰੁਮਵृਕਂ ਪਦਾਭਰਦਰੁਣਂ ਮਾਨਮਨ੍ਧਸਃ । ਏਨਾ ਵਯੋ ਵਿ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਰ੍ਜੀਵਸ ਏਨਾ ਜਾਗਾਰ ਬਨ੍ਧੁਤਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਬਾਜ, ਸੁੰਦਰ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਮਾਤਰਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦੁਨਾ ਦੇਵੇषੁ ਚਿਦ੍ਧਾਰਯਾਤੇ ਮਹਿ ਤ੍ਯਜਃ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵਯੋ ਵਿ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਃ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਯਮਸ੍ਮਦਾ ਸੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕਰਤਾਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੋਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ।
ਇਮਾਂ ਖਨਾਮ੍ਯੋषਧਿਂ ਵੀਰੁਧਂ ਬਲਵਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਯਯਾ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਬਾਧਤੇ ਯਯਾ ਸਂਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪੌਦਾ, ਖੋਦਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਨਪਰ੍ਣੇ ਸੁਭਗੇ ਦੇਵਜੂਤੇ ਸਹਸ੍ਵਤਿ । ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਮੇ ਪਰਾ ਧਮ ਪਤਿਂ ਮੇ ਕੇਵਲਂ ਕੁਰੁ
ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਣੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਕਰ।
ਉਤ੍ਤਰਾਹਮੁਤ੍ਤਰ ਉਤ੍ਤਰੇਦੁਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਃ । ਅਥਾ ਸਪਤ੍ਨੀ ਯਾ ਮਮਾਧਰਾ ਸਾਧਰਾਭ੍ਯਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਗृਭ੍ਣਾਮਿ ਨੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਮਤੇ ਜਨੇ । ਪਰਾਮੇਵ ਪਰਾਵਤਂ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਗਮਯਾਮਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵੈਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਥਾਂ ਭੇਜੀਏ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਸਹਮਾਨਾਥ ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਾਸਹਿਃ । ਉਭੇ ਸਹਸ੍ਵਤੀ ਭੂਤ੍ਵੀ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਮੇ ਸਹਾਵਹੈ
ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ।
ਉਪ ਤੇऽਧਾਂ ਸਹਮਾਨਾਮਭਿ ਤ੍ਵਾਧਾਂ ਸਹੀਯਸਾ । ਮਾਮਨੁ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਨੋ ਵਤ੍ਸਂ ਗੌਰਿਵ ਧਾਵਤੁ ਪਥਾ ਵਾਰਿਵ ਧਾਵਤੁ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸੌ ਯਾ ਪ੍ਰੇਵ ਨਸ਼੍ਯਸਿ । ਕਥਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਭੀਰਿਵ ਵਿਨ੍ਦਤੀ੩ਁ
ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵृषਾਰਵਾਯ ਵਦਤੇ ਯਦੁਪਾਵਤਿ ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ । ਆਘਾਟਿਭਿਰਿਵ ਧਾਵਯਨ੍ਨਰਣ੍ਯਾਨਿਰ੍ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਚੀਚੜ ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਪਿਟਦਾ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਗਾਵ ਇਵਾਦਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਵੇਸ਼੍ਮੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਉਤੋ ਅਰਣ੍ਯਾਨਿਃ ਸਾਯਂ ਸ਼ਕਟੀਰਿਵ ਸਰ੍ਜਤਿ
ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਮਙ੍ਗੈष ਆ ਹ੍ਵਯਤਿ ਦਾਰ੍ਵਙ੍ਗੈषੋ ਅਪਾਵਧੀਤ੍ । ਵਸਨ੍ਨਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਸਾਯਮਕ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਦਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਲਈ।'
ਨ ਵਾ ਅਰਣ੍ਯਾਨਿਰ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਵਾਦੋਃ ਫਲਸ੍ਯ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨਿ ਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੰਗਲੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਞ੍ਜਨਗਨ੍ਧਿਂ ਸੁਰਭਿਂ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਾਮਕृषੀਵਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਮਾਤਰਮਰਣ੍ਯਾਨਿਮਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਇਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਾ ਜੁਤੀ ਹੋਈ—ਇਹੋ ਜੰਗਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਤ੍ਤੇ ਦਧਾਮਿ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਮਨ੍ਯਵੇऽਹਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਰਪਃ । ਉਭੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ਰੇਜਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਃ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਧੀਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਾਭਿਰਨਵਦ੍ਯ ਮਾਯਿਨਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਵृਤ੍ਰਮਰ੍ਦਯਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਰੋ ਵृਣਤੇ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਹਵ੍ਯਾਸ੍ਵਿष੍ਟਿषੁ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਲਾਕ ਵਧੀਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਐषੁ ਚਾਕਨ੍ਧਿ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸੂਰਿषੁ ਵृਧਾਸੋ ਯੇ ਮਘਵਨ੍ਨਾਨਸ਼ੁਰ੍ਮਘਮ੍ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਪਰਿष੍ਟਿषੁ ਮੇਧਸਾਤਾ ਵਾਜਿਨਮਹ੍ਰਯੇ ਧਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਨਾਮ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਇਨ੍ਨੁ ਰਾਯਃ ਸੁਭृਤਸ੍ਯ ਚਾਕਨਨ੍ਮਦਂ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਰਂਹ੍ਯਂ ਚਿਕੇਤਤਿ । ਤ੍ਵਾਵृਧੋ ਮਘਵਨ੍ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਸ ਵਾਜਂ ਭਰਤੇ ਧਨਾ ਨृਭਿਃ
ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਧਨ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਜਲਦੀ ਇਨਾਮ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਹਿਨਾ ਗृਣਾਨ ਉਰੁ ਕृਧਿ ਮਘਵਞ੍ਛਗ੍ਧਿ ਰਾਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਮਾਯੀ ਪਿਤ੍ਵੋ ਨ ਦਸ੍ਮ ਦਯਸੇ ਵਿਭਕ੍ਤਾ
ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸੁष੍ਵਾਣਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਸਸਵਾਂਸਸ਼੍ਚ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਾਜਮ੍ । ਆ ਨੋ ਭਰ ਸੁਵਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਕਨ੍ਤ੍ਮਨਾ ਤਨਾ ਸਨੁਯਾਮ ਤ੍ਵੋਤਾਃ
ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਸਮੇਤ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ।
ऋष੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਜਾਤੋ ਦਾਸੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਹ੍ਯਾਃ । ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਬਿਭृਮਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਨ ਸੋਮਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ਼ੀ ਚੀਜ਼, ਸੋਮ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਅਰ੍ਯੋ ਵਾ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿਂ ਚਕਾਨਃ । ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਯੇ ਰਣਯਨ੍ਤ ਸੋਮੈਰੇਨੋਤ ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਥੋਲ਼੍ਹ ਭਕ੍ਸ਼ੈਃ
ਸਿਆਣਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਹੋਈਏ, ਜੋ ਸੋਮ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ।
ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਂਸਿ ਦਾ ਨृਭ੍ਯੋ ਨृਣਾਂ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਵਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਭਵ ਸਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਕਨ੍ਨੁਤ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਗृਣਤ ਉਤ ਸ੍ਤੀਨ੍
ਇਹ ਬਾਣੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਵੀਰ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਮਦਦਗਾਰ ਰਹਿ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਪृਥ੍ਯਾ ਉਤ ਸ੍ਤਵਸੇ ਵੇਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਕੈਃ । ਆ ਯਸ੍ਤੇ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਸ੍ਵਾਰੂਰ੍ਮਿਰ੍ਨ ਨਿਮ੍ਨੈਰ੍ਦ੍ਰਵਯਨ੍ਤ ਵਕ੍ਵਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਸ਼ੂਰਾ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਨਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਿਤਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਿਵੀਮਰਮ੍ਣਾਦਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇ ਸਵਿਤਾ ਦ੍ਯਾਮਦृਂਹਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮਿਵਾਧੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧੁਨਿਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤੂਰ੍ਤੇ ਬਦ੍ਧਂ ਸਵਿਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸ੍ਕਭਿਤੋ ਵ੍ਯੌਨਦਪਾਂ ਨਪਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦ । ਅਤੋ ਭੂਰਤ ਆ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਰਜੋऽਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਪ੍ਰਥੇਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਵਿਤਾ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਉੱਠਿਆ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਫੈਲ ਗਏ।