ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਣਯੋ ਦਦृਸ਼੍ਰ ਏਕਂ ਨਿਯਾਨਂ ਬਹਵੋ ਰਥਾਸਃ । ਬਾਹੂ ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਨੁਮਰ੍ਮृਜਾਨੋ ਨ੍ਯਙ੍ਙੁਤ੍ਤਾਨਾਮਨ੍ਵੇषਿ ਭੂਮਿਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਰਥ ਇੱਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝੁਕ ਕੇ ਤੇ ਪਸਾਰ ਕੇ ਖੋਜਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਜਿਹਤਾਮੁਤ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਿਰੁਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਵਾਜਾਃ । ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਸ੍ਵ ਨਿ ਨਮ ਵਰ੍ਧਮਾਨ ਆ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਸਵਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਉਠੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਠੋ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ, ਉਠੋ, ਅੱਗੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਲੇ ਨਾ ਜਾਓ, ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਵਸੁ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।
ਅਪਾਮਿਦਂ ਨ੍ਯਯਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯਂ ਕृਣੁष੍ਵੇਤਃ ਪਨ੍ਥਾਂ ਤੇਨ ਯਾਹਿ ਵਸ਼ਾਁ ਅਨੁ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਥੱਲੇ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੋਰ ਰਾਹ ਬਣਾਓ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ।
ਆਯਨੇ ਤੇ ਪਰਾਯਣੇ ਦੂਰ੍ਵਾ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਣੀਃ । ਹ੍ਰਦਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹਾ ਇਮੇ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਤੇ, ਫੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਘਾਹਾਂ ਉੱਗਣ; ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਹੌਦ — ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਹਨ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਤ੍ਰਿਮृਤਜੁਰਮਰ੍ਥਮਸ਼੍ਵਂ ਨ ਯਾਤਵੇ । ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਨ੍ਤਂ ਯਦੀ ਪੁਨਾ ਰਥਂ ਨ ਕृਣੁਥੋ ਨਵਮ੍
ਉਹ ਅਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਕਸਦ ਲਈ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ; ਜਦ ਤੂੰ ਰਥ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਸ਼੍ਵਂ ਨ ਵਾਜਿਨਮਰੇਣਵੋ ਯਮਤ੍ਨਤ । ਦृਲ਼੍ਹਂ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਨ ਵਿ ष੍ਯਤਮਤ੍ਰਿਂ ਯਵਿष੍ਠਮਾ ਰਜਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੰਢ ਵਾਂਗ ਜੋ ਖੁਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਰਾ ਦਂਸਿष੍ਠਵਤ੍ਰਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਸਿषਾਸਤਂ ਧਿਯਃ । ਅਥਾ ਹਿ ਵਾਂ ਦਿਵੋ ਨਰਾ ਪੁਨ ਸ੍ਤੋਮੋ ਨ ਵਿਸ਼ਸੇ
ਮਰਦੋ, ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ ਲੱਭੋ; ਫਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮਰਦੋ, ਸਾਡੀ ਸਤਿ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਿਤੇ ਤਦ੍ਵਾਂ ਸੁਰਾਧਸਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਮਤਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਆ ਯਨ੍ਨਃ ਸਦਨੇ ਪृਥੌ ਸਮਨੇ ਪਰ੍षਥੋ ਨਰਾ
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਦੇਵਤਾਈ ਦਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰਦੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਯੁਵਂ ਭੁਜ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆ ਰਜਸਃ ਪਾਰ ਈਙ੍ਖਿਤਮ੍ । ਯਾਤਮਚ੍ਛਾ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਾਤਯੇ ਕृਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ, ਨਾਸਤਿਆ, ਪੰਖ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਬਚਾਅ ਕਰਕੇ।
ਆ ਵਾਂ ਸੁਮ੍ਨੈਃ ਸ਼ਂਯੂ ਇਵ ਮਂਹਿष੍ਠਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਾ । ਸਮਸ੍ਮੇ ਭੂषਤਂ ਨਰੋਤ੍ਸਂ ਨ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਰਿषਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਯੂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤ ਆਉਣ; ਸਾਨੂੰ, ਮਰਦੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ।
ਅਯਂ ਹਿ ਤੇ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਰਤ੍ਯੋ ਨ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਵੇਧਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੀ, ਅਮਰ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਹੁਨਰ, ਸਭ ਜੀਵਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਲਈ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਸੁ ਕਾਵ੍ਯ ऋਭੁਰ੍ਵਜ੍ਰੋ ਦਾਸ੍ਵਤੇ । ਅਯਂ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਕृਸ਼ਨਂ ਮਦਮृਭੁਰ੍ਨ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਂ ਮਦਮ੍
ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਵਿ ਰਿਭੂ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਾਤੀ ਲਈ; ਇਹ ਉਚਾ, ਪਤਲਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਰਿਭੂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਘृषੁਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਕृਤ੍ਵਨ ਆਸੁ ਸ੍ਵਾਸੁ ਵਂਸਗਃ । ਅਵ ਦੀਧੇਦਹੀਸ਼ੁਵਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਾਜ ਲਈ, ਕਰਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਮਕਣ ਦਿਓ।
ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰਾਵਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਆਭਰਤ੍ । ਸ਼ਤਚਕ੍ਰਂ ਯੋऽਹ੍ਯੋ ਵਰ੍ਤਨਿਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲਿਆ; ਜੋ ਸੌ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।
ਯਂ ਤੇ ਸ਼੍ਯੇਨਸ਼੍ਚਾਰੁਮਵृਕਂ ਪਦਾਭਰਦਰੁਣਂ ਮਾਨਮਨ੍ਧਸਃ । ਏਨਾ ਵਯੋ ਵਿ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਰ੍ਜੀਵਸ ਏਨਾ ਜਾਗਾਰ ਬਨ੍ਧੁਤਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਬਾਜ, ਸੁੰਦਰ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਮਾਤਰਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦੁਨਾ ਦੇਵੇषੁ ਚਿਦ੍ਧਾਰਯਾਤੇ ਮਹਿ ਤ੍ਯਜਃ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵਯੋ ਵਿ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਃ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਯਮਸ੍ਮਦਾ ਸੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕਰਤਾਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੋਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ।
ਇਮਾਂ ਖਨਾਮ੍ਯੋषਧਿਂ ਵੀਰੁਧਂ ਬਲਵਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਯਯਾ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਬਾਧਤੇ ਯਯਾ ਸਂਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪੌਦਾ, ਖੋਦਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਨਪਰ੍ਣੇ ਸੁਭਗੇ ਦੇਵਜੂਤੇ ਸਹਸ੍ਵਤਿ । ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਮੇ ਪਰਾ ਧਮ ਪਤਿਂ ਮੇ ਕੇਵਲਂ ਕੁਰੁ
ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਣੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਕਰ।
ਉਤ੍ਤਰਾਹਮੁਤ੍ਤਰ ਉਤ੍ਤਰੇਦੁਤ੍ਤਰਾਭ੍ਯਃ । ਅਥਾ ਸਪਤ੍ਨੀ ਯਾ ਮਮਾਧਰਾ ਸਾਧਰਾਭ੍ਯਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਗृਭ੍ਣਾਮਿ ਨੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਮਤੇ ਜਨੇ । ਪਰਾਮੇਵ ਪਰਾਵਤਂ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਗਮਯਾਮਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵੈਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਥਾਂ ਭੇਜੀਏ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਸਹਮਾਨਾਥ ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਾਸਹਿਃ । ਉਭੇ ਸਹਸ੍ਵਤੀ ਭੂਤ੍ਵੀ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਮੇ ਸਹਾਵਹੈ
ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ।
ਉਪ ਤੇऽਧਾਂ ਸਹਮਾਨਾਮਭਿ ਤ੍ਵਾਧਾਂ ਸਹੀਯਸਾ । ਮਾਮਨੁ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਨੋ ਵਤ੍ਸਂ ਗੌਰਿਵ ਧਾਵਤੁ ਪਥਾ ਵਾਰਿਵ ਧਾਵਤੁ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸੌ ਯਾ ਪ੍ਰੇਵ ਨਸ਼੍ਯਸਿ । ਕਥਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਭੀਰਿਵ ਵਿਨ੍ਦਤੀ੩ਁ
ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵृषਾਰਵਾਯ ਵਦਤੇ ਯਦੁਪਾਵਤਿ ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ । ਆਘਾਟਿਭਿਰਿਵ ਧਾਵਯਨ੍ਨਰਣ੍ਯਾਨਿਰ੍ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਚੀਚੜ ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਪਿਟਦਾ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਗਾਵ ਇਵਾਦਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਵੇਸ਼੍ਮੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਉਤੋ ਅਰਣ੍ਯਾਨਿਃ ਸਾਯਂ ਸ਼ਕਟੀਰਿਵ ਸਰ੍ਜਤਿ
ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਮਙ੍ਗੈष ਆ ਹ੍ਵਯਤਿ ਦਾਰ੍ਵਙ੍ਗੈषੋ ਅਪਾਵਧੀਤ੍ । ਵਸਨ੍ਨਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਂ ਸਾਯਮਕ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਦਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਲਈ।'
ਨ ਵਾ ਅਰਣ੍ਯਾਨਿਰ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਵਾਦੋਃ ਫਲਸ੍ਯ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨਿ ਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੰਗਲੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਞ੍ਜਨਗਨ੍ਧਿਂ ਸੁਰਭਿਂ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਾਮਕृषੀਵਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਮਾਤਰਮਰਣ੍ਯਾਨਿਮਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਇਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਾ ਜੁਤੀ ਹੋਈ—ਇਹੋ ਜੰਗਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਤ੍ਤੇ ਦਧਾਮਿ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਮਨ੍ਯਵੇऽਹਨ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਰਪਃ । ਉਭੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਤੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ਰੇਜਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਃ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਵਾਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਧੀਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਾਭਿਰਨਵਦ੍ਯ ਮਾਯਿਨਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਵृਤ੍ਰਮਰ੍ਦਯਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਰੋ ਵृਣਤੇ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਹਵ੍ਯਾਸ੍ਵਿष੍ਟਿषੁ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਲਾਕ ਵਧੀਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।