ਰਾਯੋ ਬੁਧ੍ਨਃ ਸਂਗਮਨੋ ਵਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਭਿ ਚष੍ਟੇ ਸ਼ਚੀਭਿਃ । ਦੇਵ ਇਵ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਰੇ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਵਿਤਾ ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਸੋਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਪੋ ਦਦृਸ਼ੁषੀਸ੍ਤਦृਤੇਨਾ ਵ੍ਯਾਯਨ੍ । ਤਦਨ੍ਵਵੈਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਰਹਾਣ ਆਸਾਂ ਪਰਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਧੀਁਰਪਸ਼੍ਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸੋਮਾ, ਗੰਧਰਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਲੱਭੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੇਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਭਿ ਤਨ੍ਨੋ ਗृਣਾਤੁ ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ । ਯਦ੍ਵਾ ਘਾ ਸਤ੍ਯਮੁਤ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮ ਧਿਯੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਧਿਯ ਇਨ੍ਨੋ ਅਵ੍ਯਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਸਸ੍ਨਿਮਵਿਨ੍ਦਚ੍ਚਰਣੇ ਨਦੀਨਾਮਪਾਵृਣੋਦ੍ਦੁਰੋ ਅਸ਼੍ਮਵ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਵੋਚਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿ ਜਾਨਾਦਹੀਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ । ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ
ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਬਹੁਤ ਰੌਸ਼ਨ ਹਨ, ਓ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ਉਦਿਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨੁਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘਟਣ-ਰਹਿਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈਂ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ । ਤ੍ਵੇ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਸਾਨਸਿਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਰ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇष੍ਕਰ੍ਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮਿषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿਂ ਰਯਿਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਈ, ਵੱਡੀ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਉ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਕੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਵਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯੁਗਾਂ 'ਚ।
ਅਗ੍ਨੇ ਅਚ੍ਛਾ ਵਦੇਹ ਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਨਃ ਸੁਮਨਾ ਭਵ । ਪ੍ਰ ਨੋ ਯਚ੍ਛ ਵਿਸ਼ਸ੍ਪਤੇ ਧਨਦਾ ਅਸਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਨੋ ਯਚ੍ਛਤ੍ਵਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰ ਭਗਃ ਪ੍ਰ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਪ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੋਤ ਸੂਨृਤਾ ਰਾਯੋ ਦੇਵੀ ਦਦਾਤੁ ਨਃ
ਅਰਯਮਨ, ਭਗਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ; ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਣ।
ਸੋਮਂ ਰਾਜਾਨਮਵਸੇऽਗ੍ਨਿਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਹਵਾਮਹੇ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸੁਹਵੇਹ ਹਵਾਮਹੇ । ਯਥਾ ਨਃ ਸਰ੍ਵ ਇਜ੍ਜਨਃ ਸਂਗਤ੍ਯਾਂ ਸੁਮਨਾ ਅਸਤ੍
ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੱਤ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯ । ਵਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸਵਿਤਾਰਂ ਚ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਅਰਯਮਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ; ਵਾਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਦੇਵਤਾਤਯੇ ਰਾਯੋ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯ
ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਯਜਨ ਵਧਾ; ਤੂੰ, ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਅਯਮਗ੍ਨੇ ਜਰਿਤਾ ਤ੍ਵੇ ਅਭੂਦਪਿ ਸਹਸਃ ਸੂਨੋ ਨਹ੍ਯਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਯਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਮਸ੍ਤਿ ਤ ਆਰੇ ਹਿਂਸਾਨਾਮਪ ਦਿਦ੍ਯੁਮਾ ਕृਧਿ
ਇਹ ਭਗਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਗ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਪ੍ਰਵਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਜਨਿਮਾ ਪਿਤੂਯਤਃ ਸਾਚੀਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਨ੍ਯृਞ੍ਜਸੇ । ਪ੍ਰ ਸਪ੍ਤਯਃ ਪ੍ਰ ਸਨਿषਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਪਸ਼ੁਪਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨਾ
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ; ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਸੱਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਂਗ ਪਸ਼ੂਪਾਲ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਵਾ ਉ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਬਪ੍ਸਦ੍ਬਹੋਰਗ੍ਨ ਉਲਪਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਉਤ ਖਿਲ੍ਯਾ ਉਰ੍ਵਰਾਣਾਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤਿਂ ਤਵਿषੀਂ ਚੁਕ੍ਰੁਧਾਮ
ਤੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਗ, ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲਣਾ, ਓ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਓ ਵੇਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਉਜੜ ਖੇਤ ਵੀ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦੁਦ੍ਵਤੋ ਨਿਵਤੋ ਯਾਸਿ ਬਪ੍ਸਤ੍ਪृਥਗੇषਿ ਪ੍ਰਗਰ੍ਧਿਨੀਵ ਸੇਨਾ । ਯਦਾ ਤੇ ਵਾਤੋ ਅਨੁਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਰ੍ਵਪ੍ਤੇਵ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ ਵਪਸਿ ਪ੍ਰ ਭੂਮ
ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਾਈ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਦਾਡ਼ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਣਯੋ ਦਦृਸ਼੍ਰ ਏਕਂ ਨਿਯਾਨਂ ਬਹਵੋ ਰਥਾਸਃ । ਬਾਹੂ ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਨੁਮਰ੍ਮृਜਾਨੋ ਨ੍ਯਙ੍ਙੁਤ੍ਤਾਨਾਮਨ੍ਵੇषਿ ਭੂਮਿਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਰਥ ਇੱਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝੁਕ ਕੇ ਤੇ ਪਸਾਰ ਕੇ ਖੋਜਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਜਿਹਤਾਮੁਤ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਿਰੁਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਵਾਜਾਃ । ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਸ੍ਵ ਨਿ ਨਮ ਵਰ੍ਧਮਾਨ ਆ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਸਵਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਉਠੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਠੋ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ, ਉਠੋ, ਅੱਗੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਲੇ ਨਾ ਜਾਓ, ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਵਸੁ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।
ਅਪਾਮਿਦਂ ਨ੍ਯਯਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯਂ ਕृਣੁष੍ਵੇਤਃ ਪਨ੍ਥਾਂ ਤੇਨ ਯਾਹਿ ਵਸ਼ਾਁ ਅਨੁ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਥੱਲੇ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੋਰ ਰਾਹ ਬਣਾਓ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ।
ਆਯਨੇ ਤੇ ਪਰਾਯਣੇ ਦੂਰ੍ਵਾ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਣੀਃ । ਹ੍ਰਦਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹਾ ਇਮੇ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਤੇ, ਫੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਘਾਹਾਂ ਉੱਗਣ; ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਹੌਦ — ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਹਨ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਤ੍ਰਿਮृਤਜੁਰਮਰ੍ਥਮਸ਼੍ਵਂ ਨ ਯਾਤਵੇ । ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਨ੍ਤਂ ਯਦੀ ਪੁਨਾ ਰਥਂ ਨ ਕृਣੁਥੋ ਨਵਮ੍
ਉਹ ਅਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਕਸਦ ਲਈ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ; ਜਦ ਤੂੰ ਰਥ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਦਸ਼੍ਵਂ ਨ ਵਾਜਿਨਮਰੇਣਵੋ ਯਮਤ੍ਨਤ । ਦृਲ਼੍ਹਂ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਨ ਵਿ ष੍ਯਤਮਤ੍ਰਿਂ ਯਵਿष੍ਠਮਾ ਰਜਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੰਢ ਵਾਂਗ ਜੋ ਖੁਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਰਾ ਦਂਸਿष੍ਠਵਤ੍ਰਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਸਿषਾਸਤਂ ਧਿਯਃ । ਅਥਾ ਹਿ ਵਾਂ ਦਿਵੋ ਨਰਾ ਪੁਨ ਸ੍ਤੋਮੋ ਨ ਵਿਸ਼ਸੇ
ਮਰਦੋ, ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ ਲੱਭੋ; ਫਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮਰਦੋ, ਸਾਡੀ ਸਤਿ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਿਤੇ ਤਦ੍ਵਾਂ ਸੁਰਾਧਸਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਮਤਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਆ ਯਨ੍ਨਃ ਸਦਨੇ ਪृਥੌ ਸਮਨੇ ਪਰ੍षਥੋ ਨਰਾ
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਦੇਵਤਾਈ ਦਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰਦੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਯੁਵਂ ਭੁਜ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆ ਰਜਸਃ ਪਾਰ ਈਙ੍ਖਿਤਮ੍ । ਯਾਤਮਚ੍ਛਾ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਾਤਯੇ ਕृਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ, ਨਾਸਤਿਆ, ਪੰਖ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਬਚਾਅ ਕਰਕੇ।
ਆ ਵਾਂ ਸੁਮ੍ਨੈਃ ਸ਼ਂਯੂ ਇਵ ਮਂਹਿष੍ਠਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਾ । ਸਮਸ੍ਮੇ ਭੂषਤਂ ਨਰੋਤ੍ਸਂ ਨ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਰਿषਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਯੂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤ ਆਉਣ; ਸਾਨੂੰ, ਮਰਦੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ।