ਆਪ ਇਦ੍ਵਾ ਉ ਭੇषਜੀਰਾਪੋ ਅਮੀਵਚਾਤਨੀਃ । ਆਪਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੇषਜੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭੇषਜਮ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਸਭ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਭ੍ਯਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਪੁਰੋਗਵੀ । ਅਨਾਮਯਿਤ੍ਨੁਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਸਿ
ਦੋ ਹੱਥਾਂ, ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਜੀਭ ਜੋ ਬੋਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਾਂ।
ਤਵ ਤ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯੇषੁ ਵਹ੍ਨਯ ऋਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਵ੍ਯਦਰ੍ਦਿਰੁਰ੍ਵਲਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਨੁषਸੋ ਰਿਣਨ੍ਨਪਃ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਮਨ੍ਮਨ੍ਨਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਂਸਯਃ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਾਸृਜਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਃ ਸ਼੍ਵਞ੍ਚਯੋ ਗਿਰੀਨੁਦਾਜ ਉਸ੍ਰਾ ਅਪਿਬੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਵਰ੍ਧਯੋ ਵਨਿਨੋ ਅਸ੍ਯ ਦਂਸਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਸੂਰ੍ਯ ऋਤਜਾਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਮਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਅਮੁਚਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵੋ ਵਿਦਦ੍ਦਾਸਾਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮਾਰ੍ਯਃ । ਦृਲ਼੍ਹਾਨਿ ਪਿਪ੍ਰੋਰਸੁਰਸ੍ਯ ਮਾਯਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਚ੍ਚਕृਵਾਁ ऋਜਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਚਾ ਆਦਮੀ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਧृष੍ਟਾਨਿ ਧृषਿਤੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਨਿਧੀਁਰਦੇਵਾਁ ਅਮृਣਦਯਾਸ੍ਯਃ । ਮਾਸੇਵ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਸੁ ਪੁਰ੍ਯਮਾ ਦਦੇ ਗृਣਾਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਁਰਸ਼ृਣਾਦ੍ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ
ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਧਨ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਅਯੁਦ੍ਧਸੇਨੋ ਵਿਭ੍ਵਾ ਵਿਭਿਨ੍ਦਤਾ ਦਾਸ਼ਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤੁਜ੍ਯਾਨਿ ਤੇਜਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦਬਿਭੇਦਭਿਸ਼੍ਨਥਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਛੁਨ੍ਧ੍ਯੂਰਜਹਾਦੁषਾ ਅਨਃ
ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ। ਤੇਜ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਾ ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਨਿ ਕੇਵਲਾ ਯਦੇਕ ਏਕਮਕृਣੋਰਯਜ੍ਞਮ੍ । ਮਾਸਾਂ ਵਿਧਾਨਮਦਧਾ ਅਧਿ ਦ੍ਯਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਭਰਤਿ ਪ੍ਰਧਿਂ ਪਿਤਾ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮ ਹਨ, ਵਿਲੱਖਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇੱਕ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਬਣਾਈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਹਰਿਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਦਯਾਁ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੂषਾ ਪ੍ਰਸਵੇ ਯਾਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਗੋਪਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ, ਸਵਿਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿਚ, ਪੂਸ਼ਨ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਏष ਦਿਵੋ ਮਧ੍ਯ ਆਸ੍ਤ ਆਪਪ੍ਰਿਵਾਨ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀਰਭਿ ਚष੍ਟੇ ਘृਤਾਚੀਰਨ੍ਤਰਾ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰਂ ਚ ਕੇਤੁਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਚਾਨਣ ਵਿਚਕਾਰ।
ਰਾਯੋ ਬੁਧ੍ਨਃ ਸਂਗਮਨੋ ਵਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਭਿ ਚष੍ਟੇ ਸ਼ਚੀਭਿਃ । ਦੇਵ ਇਵ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਰੇ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਵਿਤਾ ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਸੋਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਪੋ ਦਦृਸ਼ੁषੀਸ੍ਤਦृਤੇਨਾ ਵ੍ਯਾਯਨ੍ । ਤਦਨ੍ਵਵੈਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਰਹਾਣ ਆਸਾਂ ਪਰਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਧੀਁਰਪਸ਼੍ਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸੋਮਾ, ਗੰਧਰਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਲੱਭੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੇਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਭਿ ਤਨ੍ਨੋ ਗृਣਾਤੁ ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ । ਯਦ੍ਵਾ ਘਾ ਸਤ੍ਯਮੁਤ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮ ਧਿਯੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਧਿਯ ਇਨ੍ਨੋ ਅਵ੍ਯਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਸਸ੍ਨਿਮਵਿਨ੍ਦਚ੍ਚਰਣੇ ਨਦੀਨਾਮਪਾਵृਣੋਦ੍ਦੁਰੋ ਅਸ਼੍ਮਵ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਵੋਚਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿ ਜਾਨਾਦਹੀਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ । ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ
ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਬਹੁਤ ਰੌਸ਼ਨ ਹਨ, ਓ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ਉਦਿਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨੁਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘਟਣ-ਰਹਿਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈਂ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ । ਤ੍ਵੇ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਸਾਨਸਿਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਰ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇष੍ਕਰ੍ਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮਿषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿਂ ਰਯਿਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਈ, ਵੱਡੀ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਉ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਕੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਵਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯੁਗਾਂ 'ਚ।
ਅਗ੍ਨੇ ਅਚ੍ਛਾ ਵਦੇਹ ਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਨਃ ਸੁਮਨਾ ਭਵ । ਪ੍ਰ ਨੋ ਯਚ੍ਛ ਵਿਸ਼ਸ੍ਪਤੇ ਧਨਦਾ ਅਸਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਨੋ ਯਚ੍ਛਤ੍ਵਰ੍ਯਮਾ ਪ੍ਰ ਭਗਃ ਪ੍ਰ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਪ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੋਤ ਸੂਨृਤਾ ਰਾਯੋ ਦੇਵੀ ਦਦਾਤੁ ਨਃ
ਅਰਯਮਨ, ਭਗਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ; ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਣ।
ਸੋਮਂ ਰਾਜਾਨਮਵਸੇऽਗ੍ਨਿਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਹਵਾਮਹੇ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸੁਹਵੇਹ ਹਵਾਮਹੇ । ਯਥਾ ਨਃ ਸਰ੍ਵ ਇਜ੍ਜਨਃ ਸਂਗਤ੍ਯਾਂ ਸੁਮਨਾ ਅਸਤ੍
ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੱਤ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯ । ਵਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸਵਿਤਾਰਂ ਚ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਅਰਯਮਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ; ਵਾਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਦੇਵਤਾਤਯੇ ਰਾਯੋ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯ
ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਯਜਨ ਵਧਾ; ਤੂੰ, ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਅਯਮਗ੍ਨੇ ਜਰਿਤਾ ਤ੍ਵੇ ਅਭੂਦਪਿ ਸਹਸਃ ਸੂਨੋ ਨਹ੍ਯਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਯਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਮਸ੍ਤਿ ਤ ਆਰੇ ਹਿਂਸਾਨਾਮਪ ਦਿਦ੍ਯੁਮਾ ਕृਧਿ
ਇਹ ਭਗਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਗ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਪ੍ਰਵਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਜਨਿਮਾ ਪਿਤੂਯਤਃ ਸਾਚੀਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਨ੍ਯृਞ੍ਜਸੇ । ਪ੍ਰ ਸਪ੍ਤਯਃ ਪ੍ਰ ਸਨਿषਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਪਸ਼ੁਪਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨਾ
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ; ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਸੱਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਂਗ ਪਸ਼ੂਪਾਲ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਵਾ ਉ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਬਪ੍ਸਦ੍ਬਹੋਰਗ੍ਨ ਉਲਪਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਉਤ ਖਿਲ੍ਯਾ ਉਰ੍ਵਰਾਣਾਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤਿਂ ਤਵਿषੀਂ ਚੁਕ੍ਰੁਧਾਮ
ਤੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਗ, ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲਣਾ, ਓ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਓ ਵੇਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਉਜੜ ਖੇਤ ਵੀ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦੁਦ੍ਵਤੋ ਨਿਵਤੋ ਯਾਸਿ ਬਪ੍ਸਤ੍ਪृਥਗੇषਿ ਪ੍ਰਗਰ੍ਧਿਨੀਵ ਸੇਨਾ । ਯਦਾ ਤੇ ਵਾਤੋ ਅਨੁਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਰ੍ਵਪ੍ਤੇਵ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ ਵਪਸਿ ਪ੍ਰ ਭੂਮ
ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਾਈ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਦਾਡ਼ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।