ਉਨ੍ਮਦਿਤਾ ਮੌਨੇਯੇਨ ਵਾਤਾਁ ਆ ਤਸ੍ਥਿਮਾ ਵਯਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰੇਦਸ੍ਮਾਕਂ ਯੂਯਂ ਮਰ੍ਤਾਸੋ ਅਭਿ ਪਸ਼੍ਯਥ
ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਵਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਮਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍ । ਮੁਨਿਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਸੌਕृਤ੍ਯਾਯ ਸਖਾ ਹਿਤਃ
ਉਹ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਵਾਯੋਃ ਸਖਾਥੋ ਦੇਵੇषਿਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਉਭੌ ਸਮੁਦ੍ਰਾਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵ ਉਤਾਪਰਃ
ਹਵਾ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੱਛੋਂ।
ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਚਰਣੇ ਚਰਨ੍ । ਕੇਸ਼ੀ ਕੇਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਖਾ ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਮਿਤਰ ਹੈ।
ਵਾਯੁਰਸ੍ਮਾ ਉਪਾਮਨ੍ਥਤ੍ਪਿਨष੍ਟਿ ਸ੍ਮਾ ਕੁਨਨ੍ਨਮਾ । ਕੇਸ਼ੀ ਵਿषਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਯਦ੍ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਪਿਬਤ੍ਸਹ
ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਥਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕਪ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਦਾ।
ਉਤ ਦੇਵਾ ਅਵਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਉਨ੍ਨਯਥਾ ਪੁਨਃ । ਉਤਾਗਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁषਂ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾ ਜੀਵਯਥਾ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਵਾਤੌ ਵਾਤ ਆ ਸਿਨ੍ਧੋਰਾ ਪਰਾਵਤਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਅਨ੍ਯ ਆ ਵਾਤੁ ਪਰਾਨ੍ਯੋ ਵਾਤੁ ਯਦ੍ਰਪਃ
ਇਹ ਦੋ ਹਵਾਵਾਂ, ਹੇ ਹਵਾ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਨਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਆ ਵਾਤ ਵਾਹਿ ਭੇषਜਂ ਵਿ ਵਾਤ ਵਾਹਿ ਯਦ੍ਰਪਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਤ ਈਯਸੇ
ਹੇ ਹਵਾ, ਚੰਗਾ ਇਲਾਜ ਲਿਆਉਂ। ਹੇ ਹਵਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਤ੍ਵਾਗਮਂ ਸ਼ਂਤਾਤਿਭਿਰਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਿਭਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਭਦ੍ਰਮਾਭਾਰ੍षਂ ਪਰਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਵਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਨਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਮਿਹ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਃ । ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾਯਮਰਪਾ ਅਸਤ੍
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੇ।
ਆਪ ਇਦ੍ਵਾ ਉ ਭੇषਜੀਰਾਪੋ ਅਮੀਵਚਾਤਨੀਃ । ਆਪਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੇषਜੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭੇषਜਮ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਸਭ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਭ੍ਯਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਪੁਰੋਗਵੀ । ਅਨਾਮਯਿਤ੍ਨੁਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਸਿ
ਦੋ ਹੱਥਾਂ, ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਜੀਭ ਜੋ ਬੋਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਾਂ।
ਤਵ ਤ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯੇषੁ ਵਹ੍ਨਯ ऋਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਵ੍ਯਦਰ੍ਦਿਰੁਰ੍ਵਲਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਨੁषਸੋ ਰਿਣਨ੍ਨਪਃ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਮਨ੍ਮਨ੍ਨਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਂਸਯਃ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਾਸृਜਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਃ ਸ਼੍ਵਞ੍ਚਯੋ ਗਿਰੀਨੁਦਾਜ ਉਸ੍ਰਾ ਅਪਿਬੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਵਰ੍ਧਯੋ ਵਨਿਨੋ ਅਸ੍ਯ ਦਂਸਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਸੂਰ੍ਯ ऋਤਜਾਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਮਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਅਮੁਚਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵੋ ਵਿਦਦ੍ਦਾਸਾਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮਾਰ੍ਯਃ । ਦृਲ਼੍ਹਾਨਿ ਪਿਪ੍ਰੋਰਸੁਰਸ੍ਯ ਮਾਯਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਚ੍ਚਕृਵਾਁ ऋਜਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਚਾ ਆਦਮੀ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਧृष੍ਟਾਨਿ ਧृषਿਤੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਨਿਧੀਁਰਦੇਵਾਁ ਅਮृਣਦਯਾਸ੍ਯਃ । ਮਾਸੇਵ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਸੁ ਪੁਰ੍ਯਮਾ ਦਦੇ ਗृਣਾਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਁਰਸ਼ृਣਾਦ੍ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ
ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਧਨ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਅਯੁਦ੍ਧਸੇਨੋ ਵਿਭ੍ਵਾ ਵਿਭਿਨ੍ਦਤਾ ਦਾਸ਼ਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤੁਜ੍ਯਾਨਿ ਤੇਜਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦਬਿਭੇਦਭਿਸ਼੍ਨਥਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਛੁਨ੍ਧ੍ਯੂਰਜਹਾਦੁषਾ ਅਨਃ
ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ। ਤੇਜ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਾ ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਨਿ ਕੇਵਲਾ ਯਦੇਕ ਏਕਮਕृਣੋਰਯਜ੍ਞਮ੍ । ਮਾਸਾਂ ਵਿਧਾਨਮਦਧਾ ਅਧਿ ਦ੍ਯਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਭਰਤਿ ਪ੍ਰਧਿਂ ਪਿਤਾ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮ ਹਨ, ਵਿਲੱਖਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇੱਕ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਬਣਾਈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਹਰਿਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਦਯਾਁ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੂषਾ ਪ੍ਰਸਵੇ ਯਾਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਗੋਪਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ, ਸਵਿਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿਚ, ਪੂਸ਼ਨ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਏष ਦਿਵੋ ਮਧ੍ਯ ਆਸ੍ਤ ਆਪਪ੍ਰਿਵਾਨ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀਰਭਿ ਚष੍ਟੇ ਘृਤਾਚੀਰਨ੍ਤਰਾ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰਂ ਚ ਕੇਤੁਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਚਾਨਣ ਵਿਚਕਾਰ।
ਰਾਯੋ ਬੁਧ੍ਨਃ ਸਂਗਮਨੋ ਵਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਭਿ ਚष੍ਟੇ ਸ਼ਚੀਭਿਃ । ਦੇਵ ਇਵ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਰੇ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਵਿਤਾ ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਸੋਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਪੋ ਦਦृਸ਼ੁषੀਸ੍ਤਦृਤੇਨਾ ਵ੍ਯਾਯਨ੍ । ਤਦਨ੍ਵਵੈਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਰਹਾਣ ਆਸਾਂ ਪਰਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਧੀਁਰਪਸ਼੍ਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸੋਮਾ, ਗੰਧਰਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਲੱਭੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੇਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਭਿ ਤਨ੍ਨੋ ਗृਣਾਤੁ ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ । ਯਦ੍ਵਾ ਘਾ ਸਤ੍ਯਮੁਤ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮ ਧਿਯੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਧਿਯ ਇਨ੍ਨੋ ਅਵ੍ਯਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਸਸ੍ਨਿਮਵਿਨ੍ਦਚ੍ਚਰਣੇ ਨਦੀਨਾਮਪਾਵृਣੋਦ੍ਦੁਰੋ ਅਸ਼੍ਮਵ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਵੋਚਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿ ਜਾਨਾਦਹੀਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ । ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ
ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਬਹੁਤ ਰੌਸ਼ਨ ਹਨ, ਓ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ਉਦਿਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨੁਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘਟਣ-ਰਹਿਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈਂ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ । ਤ੍ਵੇ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਸਾਨਸਿਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਰ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇष੍ਕਰ੍ਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮਿषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿਂ ਰਯਿਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਈ, ਵੱਡੀ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਉ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਕੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਵਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯੁਗਾਂ 'ਚ।