ਨਕਿਰ੍ਦੇਵਾ ਮਿਨੀਮਸਿ ਨਕਿਰਾ ਯੋਪਯਾਮਸਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਚਰਾਮਸਿ । ਪਕ੍ਸ਼ੇਭਿਰਪਿਕਕ੍ਸ਼ੇਭਿਰਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂ ਰਭਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੈਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਪਲਾਸ਼ੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮ੍ਪਿਬਤੇ ਯਮਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਪਿਤਾ ਪੁਰਾਣਾਁ ਅਨੁ ਵੇਨਤਿ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਯਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਁ ਅਨੁਵੇਨਨ੍ਤਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਾਪਯਾਮੁਯਾ । ਅਸੂਯਨ੍ਨਭ੍ਯਚਾਕਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾ ਅਸ੍ਪृਹਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਂ ਕੁਮਾਰ ਨਵਂ ਰਥਮਚਕ੍ਰਂ ਮਨਸਾਕृਣੋਃ । ਏਕੇषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਧਿ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਵਾਂ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ; ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਯਂ ਕੁਮਾਰ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯੋ ਰਥਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਪਰਿ । ਤਂ ਸਾਮਾਨੁ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਸਮਿਤੋ ਨਾਵ੍ਯਾਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੂੰ ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਚਲਾਇਆ; ਗੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਚਲਾਇਆ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਃ ਕੁਮਾਰਮਜਨਯਦ੍ਰਥਂ ਕੋ ਨਿਰਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਕਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਦਦ੍ਯ ਨੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦਨੁਦੇਯੀ ਯਥਾਭਵਤ੍
ਕਿਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਰਥ ਬਣਾਇਆ? ਕੌਣ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?
ਯਥਾਭਵਦਨੁਦੇਯੀ ਤਤੋ ਅਗ੍ਰਮਜਾਯਤ । ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਬੁਧ੍ਨ ਆਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਰਯਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ; ਅੱਗੇ ਬੁਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਧੁਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਾਦਨਂ ਦੇਵਮਾਨਂ ਯਦੁਚ੍ਯਤੇ । ਇਯਮਸ੍ਯ ਧਮ੍ਯਤੇ ਨਾਲ਼ੀਰਯਂ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਯਮ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਘਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਕਪ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕੇਸ਼੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਕੇਸ਼ੀ ਵਿषਂ ਕੇਸ਼ੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ । ਕੇਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ੀਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ; ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਨਯੋ ਵਾਤਰਸ਼ਨਾਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾ ਵਸਤੇ ਮਲਾ । ਵਾਤਸ੍ਯਾਨੁ ਧ੍ਰਾਜਿਂ ਯਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਦੇਵਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ
ਮੁਨੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਨ੍ਮਦਿਤਾ ਮੌਨੇਯੇਨ ਵਾਤਾਁ ਆ ਤਸ੍ਥਿਮਾ ਵਯਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰੇਦਸ੍ਮਾਕਂ ਯੂਯਂ ਮਰ੍ਤਾਸੋ ਅਭਿ ਪਸ਼੍ਯਥ
ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਵਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਮਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍ । ਮੁਨਿਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਸੌਕृਤ੍ਯਾਯ ਸਖਾ ਹਿਤਃ
ਉਹ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਵਾਯੋਃ ਸਖਾਥੋ ਦੇਵੇषਿਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਉਭੌ ਸਮੁਦ੍ਰਾਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵ ਉਤਾਪਰਃ
ਹਵਾ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੱਛੋਂ।
ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਚਰਣੇ ਚਰਨ੍ । ਕੇਸ਼ੀ ਕੇਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਖਾ ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਮਿਤਰ ਹੈ।
ਵਾਯੁਰਸ੍ਮਾ ਉਪਾਮਨ੍ਥਤ੍ਪਿਨष੍ਟਿ ਸ੍ਮਾ ਕੁਨਨ੍ਨਮਾ । ਕੇਸ਼ੀ ਵਿषਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਯਦ੍ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਪਿਬਤ੍ਸਹ
ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਥਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕਪ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਦਾ।
ਉਤ ਦੇਵਾ ਅਵਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਉਨ੍ਨਯਥਾ ਪੁਨਃ । ਉਤਾਗਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁषਂ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾ ਜੀਵਯਥਾ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਵਾਤੌ ਵਾਤ ਆ ਸਿਨ੍ਧੋਰਾ ਪਰਾਵਤਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਅਨ੍ਯ ਆ ਵਾਤੁ ਪਰਾਨ੍ਯੋ ਵਾਤੁ ਯਦ੍ਰਪਃ
ਇਹ ਦੋ ਹਵਾਵਾਂ, ਹੇ ਹਵਾ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਨਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਆ ਵਾਤ ਵਾਹਿ ਭੇषਜਂ ਵਿ ਵਾਤ ਵਾਹਿ ਯਦ੍ਰਪਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਤ ਈਯਸੇ
ਹੇ ਹਵਾ, ਚੰਗਾ ਇਲਾਜ ਲਿਆਉਂ। ਹੇ ਹਵਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਤ੍ਵਾਗਮਂ ਸ਼ਂਤਾਤਿਭਿਰਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਿਭਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਭਦ੍ਰਮਾਭਾਰ੍षਂ ਪਰਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਵਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਨਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂ।
ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਮਿਹ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਃ । ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾਯਮਰਪਾ ਅਸਤ੍
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੇ।
ਆਪ ਇਦ੍ਵਾ ਉ ਭੇषਜੀਰਾਪੋ ਅਮੀਵਚਾਤਨੀਃ । ਆਪਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੇषਜੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭੇषਜਮ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਸਭ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਭ੍ਯਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਪੁਰੋਗਵੀ । ਅਨਾਮਯਿਤ੍ਨੁਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਸਿ
ਦੋ ਹੱਥਾਂ, ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਜੀਭ ਜੋ ਬੋਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਾਂ।
ਤਵ ਤ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯੇषੁ ਵਹ੍ਨਯ ऋਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਵ੍ਯਦਰ੍ਦਿਰੁਰ੍ਵਲਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਨੁषਸੋ ਰਿਣਨ੍ਨਪਃ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਮਨ੍ਮਨ੍ਨਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਂਸਯਃ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਾਸृਜਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਃ ਸ਼੍ਵਞ੍ਚਯੋ ਗਿਰੀਨੁਦਾਜ ਉਸ੍ਰਾ ਅਪਿਬੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਵਰ੍ਧਯੋ ਵਨਿਨੋ ਅਸ੍ਯ ਦਂਸਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਸੂਰ੍ਯ ऋਤਜਾਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਮਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਅਮੁਚਦ੍ਰਥਂ ਦਿਵੋ ਵਿਦਦ੍ਦਾਸਾਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮਾਰ੍ਯਃ । ਦृਲ਼੍ਹਾਨਿ ਪਿਪ੍ਰੋਰਸੁਰਸ੍ਯ ਮਾਯਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਚ੍ਚਕृਵਾਁ ऋਜਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਚਾ ਆਦਮੀ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕ ਅਸੁਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਧृष੍ਟਾਨਿ ਧृषਿਤੋ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਨਿਧੀਁਰਦੇਵਾਁ ਅਮृਣਦਯਾਸ੍ਯਃ । ਮਾਸੇਵ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਸੁ ਪੁਰ੍ਯਮਾ ਦਦੇ ਗृਣਾਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਁਰਸ਼ृਣਾਦ੍ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ
ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਧਨ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਅਯੁਦ੍ਧਸੇਨੋ ਵਿਭ੍ਵਾ ਵਿਭਿਨ੍ਦਤਾ ਦਾਸ਼ਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤੁਜ੍ਯਾਨਿ ਤੇਜਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਦਬਿਭੇਦਭਿਸ਼੍ਨਥਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਛੁਨ੍ਧ੍ਯੂਰਜਹਾਦੁषਾ ਅਨਃ
ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ। ਤੇਜ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਾ ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਨਿ ਕੇਵਲਾ ਯਦੇਕ ਏਕਮਕृਣੋਰਯਜ੍ਞਮ੍ । ਮਾਸਾਂ ਵਿਧਾਨਮਦਧਾ ਅਧਿ ਦ੍ਯਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਭਰਤਿ ਪ੍ਰਧਿਂ ਪਿਤਾ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮ ਹਨ, ਵਿਲੱਖਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇੱਕ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਬਣਾਈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਹਰਿਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਦਯਾਁ ਅਜਸ੍ਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੂषਾ ਪ੍ਰਸਵੇ ਯਾਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਗੋਪਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ, ਸਵਿਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿਚ, ਪੂਸ਼ਨ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਏष ਦਿਵੋ ਮਧ੍ਯ ਆਸ੍ਤ ਆਪਪ੍ਰਿਵਾਨ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀਰਭਿ ਚष੍ਟੇ ਘृਤਾਚੀਰਨ੍ਤਰਾ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰਂ ਚ ਕੇਤੁਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਚਾਨਣ ਵਿਚਕਾਰ।