ਈਜਾਨਮਿਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਗੂਰ੍ਤਾਵਸੁਰੀਜਾਨਂ ਭੂਮਿਰਭਿ ਪ੍ਰਭੂषਣਿ । ਈਜਾਨਂ ਦੇਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵਭਿ ਸੁਮ੍ਨੈਰਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਜਦੀ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧਾ ਦੇਣ।
ਤਾ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਧਾਰਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੀ ਸੁषੁਮ੍ਨੇषਿਤਤ੍ਵਤਾ ਯਜਾਮਸਿ । ਯੁਵੋਃ ਕ੍ਰਾਣਾਯ ਸਖ੍ਯੈਰਭਿ ष੍ਯਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਹਿਮ ਨਾਲ ਸਮਭਾਲਣ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਅਧਾ ਚਿਨ੍ਨੁ ਯਦ੍ਦਿਧਿषਾਮਹੇ ਵਾਮਭਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰੇਕ੍ਣਃ ਪਤ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਦਦ੍ਵਾਁ ਵਾ ਯਤ੍ਪੁष੍ਯਤਿ ਰੇਕ੍ਣਃ ਸਮ੍ਵਾਰਨ੍ਨਕਿਰਸ੍ਯ ਮਘਾਨਿ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਸਾਵਨ੍ਯੋ ਅਸੁਰ ਸੂਯਤ ਦ੍ਯੌਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਵਰੁਣਾਸਿ ਰਾਜਾ । ਮੂਰ੍ਧਾ ਰਥਸ੍ਯ ਚਾਕਨ੍ਨੈਤਾਵਤੈਨਸਾਨ੍ਤਕਧ੍ਰੁਕ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਵਰੁਣ। ਰਥ ਦਾ ਸਿਰ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵੇਤਚ੍ਛਕਪੂਤ ਏਨੋ ਹਿਤੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਨਿਗਤਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾਨ੍ । ਅਵੋਰ੍ਵਾ ਯਦ੍ਧਾਤ੍ਤਨੂष੍ਵਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ੍ਵਰ੍ਵਾ
ਇਸ ਚਿੱਟੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੋਸਤ 'ਚ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਰੀਰਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਵੋਰ੍ਹਿ ਮਾਤਾਦਿਤਿਰ੍ਵਿਚੇਤਸਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭੂਮਿਃ ਪਯਸਾ ਪੁਪੂਤਨਿ । ਅਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਦਿष੍ਟਨ ਸੂਰੋ ਨਿਨਿਕ੍ਤ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦਿਓ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਂ ਹ੍ਯਪ੍ਨਰਾਜਾਵਸੀਦਤਂ ਤਿष੍ਠਦ੍ਰਥਂ ਨ ਧੂਰ੍षਦਂ ਵਨਰ੍षਦਮ੍ । ਤਾ ਨਃ ਕਣੂਕਯਨ੍ਤੀਰ੍ਨृਮੇਧਸ੍ਤਤ੍ਰੇ ਅਂਹਸਃ ਸੁਮੇਧਸ੍ਤਤ੍ਰੇ ਅਂਹਸਃ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਟੱਲ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਜਿੱਤੂ, ਅਜਿੱਤ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰੋ ष੍ਵਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਮਰ੍ਚਤ । ਅਭੀਕੇ ਚਿਦੁ ਲੋਕਕृਤ੍ਸਂਗੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਰਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬੋਧਿ ਚੋਦਿਤਾ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਜੰਗ ਦੇ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਉੱਚਾ ਨਾਦ ਕਰੋ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਦੱਸ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਵਾਸृਜੋऽਧਰਾਚੋ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮ੍ । ਅਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਮਹੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਹੇਠਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਵਿ षੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰਾਤਯੋऽਰ੍ਯੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ । ਅਸ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਵਧਂ ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਯਾ ਤੇ ਰਾਤਿਰ੍ਦਦਿਰ੍ਵਸੁ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਸਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੈਰੀ ਮਿਟ ਜਾਣ; ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਬਚੀ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਲਈ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟਤਾ ਲਿਆ; ਤੇਰਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਤੋ ਜਨੋ ਵृਕਾਯੁਰਾਦਿਦੇਸ਼ਤਿ । ਅਧਸ੍ਪਦਂ ਤਮੀਂ ਕृਧਿ ਵਿਬਾਧੋ ਅਸਿ ਸਾਸਹਿਰ੍ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ, ਭੇੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਦਾਸਤਿ ਸਨਾਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਟ੍ਯਃ । ਅਵ ਤਸ੍ਯ ਬਲਂ ਤਿਰ ਮਹੀਵ ਦ੍ਯੌਰਧ ਤ੍ਮਨਾ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਆਪਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯਵਃ ਸਖਿਤ੍ਵਮਾ ਰਭਾਮਹੇ । ऋਤਸ੍ਯ ਨਃ ਪਥਾ ਨਯਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੁਰਿਤਾ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਅਸੀਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੁ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ ਯਾ ਦੋਹਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰੋਧ੍ਨੀ ਪੀਪਯਦ੍ਯਥਾ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾ ਪਯਸਾ ਮਹੀ ਗੌਃ
ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਮਿਹਰ ਦੇ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ। ਅਟੁੱਟ ਗਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲੇ।
ਉਭੇ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰੋਦਸੀ ਆਪਪ੍ਰਾਥੋषਾ ਇਵ । ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਨਾਂ ਸਮ੍ਰਾਜਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਦੇਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਜਦ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਵੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਕਮਰਾਨ; ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵ ਸ੍ਮ ਦੁਰ੍ਹਣਾਯਤੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨੁਹਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਅਧਸ੍ਪਦਂ ਤਮੀਂ ਕृਧਿ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਆਦਿਦੇਸ਼ਤਿ ਦੇਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੋ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੀਲਾ ਕਰ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ; ਦਿਵਿਆ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵ ਤ੍ਯਾ ਬृਹਤੀਰਿषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਮਿਤ੍ਰਹਨ੍ । ਸ਼ਚੀਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਧੂਨੁਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ, ਦੂਸਮਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਕਰ। ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇ, ਸਾਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ; ਦਿਵਿਆ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਧੂਨੁषੇ । ਰਯਿਂ ਨ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਸਚਾ ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਭਿਰੂਤਿਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਵ ਸ੍ਵੇਦਾ ਇਵਾਭਿਤੋ ਵਿष੍ਵਕ੍ਪਤਨ੍ਤੁ ਦਿਦ੍ਯਵਃ । ਦੂਰ੍ਵਾਯਾ ਇਵ ਤਨ੍ਤਵੋ ਵ੍ਯਸ੍ਮਦੇਤੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਦੇਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਵੈਰੀ ਵਿਚਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਬ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਂ ਹ੍ਯਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਮਨ੍ਤੁਮਃ । ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਮਘਵਨ੍ਪਦਾਜੋ ਵਯਾਂ ਯਥਾ ਯਮੋ ਦੇਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਲੰਮਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਦਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਨੇ ਕੀਤਾ; ਦਿਵਿਆ ਮਾਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਨਕਿਰ੍ਦੇਵਾ ਮਿਨੀਮਸਿ ਨਕਿਰਾ ਯੋਪਯਾਮਸਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਚਰਾਮਸਿ । ਪਕ੍ਸ਼ੇਭਿਰਪਿਕਕ੍ਸ਼ੇਭਿਰਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂ ਰਭਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੈਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਪਲਾਸ਼ੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮ੍ਪਿਬਤੇ ਯਮਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਪਿਤਾ ਪੁਰਾਣਾਁ ਅਨੁ ਵੇਨਤਿ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਯਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਁ ਅਨੁਵੇਨਨ੍ਤਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਾਪਯਾਮੁਯਾ । ਅਸੂਯਨ੍ਨਭ੍ਯਚਾਕਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾ ਅਸ੍ਪृਹਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਂ ਕੁਮਾਰ ਨਵਂ ਰਥਮਚਕ੍ਰਂ ਮਨਸਾਕृਣੋਃ । ਏਕੇषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਧਿ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਵਾਂ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ; ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਯਂ ਕੁਮਾਰ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯੋ ਰਥਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਪਰਿ । ਤਂ ਸਾਮਾਨੁ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਸਮਿਤੋ ਨਾਵ੍ਯਾਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੂੰ ਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਚਲਾਇਆ; ਗੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਚਲਾਇਆ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਃ ਕੁਮਾਰਮਜਨਯਦ੍ਰਥਂ ਕੋ ਨਿਰਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਕਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਦਦ੍ਯ ਨੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦਨੁਦੇਯੀ ਯਥਾਭਵਤ੍
ਕਿਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਰਥ ਬਣਾਇਆ? ਕੌਣ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?
ਯਥਾਭਵਦਨੁਦੇਯੀ ਤਤੋ ਅਗ੍ਰਮਜਾਯਤ । ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਬੁਧ੍ਨ ਆਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਰਯਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ; ਅੱਗੇ ਬੁਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਧੁਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਾਦਨਂ ਦੇਵਮਾਨਂ ਯਦੁਚ੍ਯਤੇ । ਇਯਮਸ੍ਯ ਧਮ੍ਯਤੇ ਨਾਲ਼ੀਰਯਂ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਯਮ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਘਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਕਪ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕੇਸ਼੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਕੇਸ਼ੀ ਵਿषਂ ਕੇਸ਼ੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ । ਕੇਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ੀਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ; ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਨਯੋ ਵਾਤਰਸ਼ਨਾਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾ ਵਸਤੇ ਮਲਾ । ਵਾਤਸ੍ਯਾਨੁ ਧ੍ਰਾਜਿਂ ਯਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਦੇਵਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ
ਮੁਨੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।