ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਸੀਦਮृਤਂ ਨ ਤਰ੍ਹਿ ਨ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਅਹ੍ਨ ਆਸੀਤ੍ਪ੍ਰਕੇਤਃ। ਆਨੀਦਵਾਤਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਤਦੇਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯਨ੍ਨ ਪਰਃ ਕਿਂ ਚਨਾਸ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਮੌਤ ਸੀ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ; ਨਾ ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਇਕਲਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਮ ਆਸੀਤ੍ਤਮਸਾ ਗੂਲ਼੍ਹਮਗ੍ਰੇऽਪ੍ਰਕੇਤਂ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਮਾ ਇਦਮ੍। ਤੁਚ੍ਛ੍ਯੇਨਾਭ੍ਵਪਿਹਿਤਂ ਯਦਾਸੀਤ੍ਤਪਸਸ੍ਤਨ੍ਮਹਿਨਾਜਾਯਤੈਕਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਖਾਲੀਪਣ ਤੇ ਸੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਤਪ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮਿਆ।
ਕਾਮਸ੍ਤਦਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤਾਧਿ ਮਨਸੋ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਦਾਸੀਤ੍। ਸਤੋ ਬਨ੍ਧੁਮਸਤਿ ਨਿਰਵਿਨ੍ਦਨ੍ ਹृਦਿ ਪ੍ਰਤੀष੍ਯਾ ਕਵਯੋ ਮਨੀषਾ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਰਿਸਤਾ ਅਨਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਤਿਰਸ਼੍ਚੀਨੋ ਵਿਤਤੋ ਰਸ਼੍ਮਿਰੇषਾਮਧਃ ਸ੍ਵਿਦਾਸੀ੩ਦੁਪਰਿ ਸ੍ਵਿਦਾਸੀ੩ਤ੍। ਰੇਤੋਧਾ ਆਸਨ੍ਮਹਿਮਾਨ ਆਸਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਧਾ ਅਵਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤਿਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਪਸਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ: ਹੇਠਾਂ ਸੀ ਜਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ? ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੀ।
ਕੋ ਅਦ੍ਧਾ ਵੇਦ ਕ ਇਹ ਪ੍ਰ ਵੋਚਤ੍ਕੁਤ ਆਜਾਤਾ ਕੁਤ ਇਯਂ ਵਿਸृष੍ਟਿਃ। ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਦੇਵਾ ਅਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨੇਨਾਥਾ ਕੋ ਵੇਦ ਯਤ ਆਬਭੂਵ
ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?
ਇਯਂ ਵਿਸृष੍ਟਿਰ੍ਯਤ ਆਬਭੂਵ ਯਦਿ ਵਾ ਦਧੇ ਯਦਿ ਵਾ ਨ। ਯੋ ਅਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਤ੍ਸੋ ਅਙ੍ਗ ਵੇਦ ਯਦਿ ਵਾ ਨ ਵੇਦ
ਇਹ ਰਚਨਾ—ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬਣੀ ਕਿ ਨਹੀਂ ਬਣੀ—ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣੇ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਨ੍ਤੁਭਿਸ੍ਤਤ ਏਕਸ਼ਤਂ ਦੇਵਕਰ੍ਮੇਭਿਰਾਯਤਃ । ਇਮੇ ਵਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯ ਆਯਯੁਃ ਪ੍ਰ ਵਯਾਪ ਵਯੇਤ੍ਯਾਸਤੇ ਤਤੇ
ਉਹ ਯਜਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਦੇਵਤਾਈ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਸਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਣਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਸ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਚਲੋ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ, ਚਲੋ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ।'
ਪੁਮਾਁ ਏਨਂ ਤਨੁਤ ਉਤ੍ਕृਣਤ੍ਤਿ ਪੁਮਾਨ੍ਵਿ ਤਤ੍ਨੇ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ । ਇਮੇ ਮਯੂਖਾ ਉਪ ਸੇਦੁਰੂ ਸਦਃ ਸਾਮਾਨਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸਰਾਣ੍ਯੋਤਵੇ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਰਣਾਂ ਆਸਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਬਣਾਏ, ਸਮੂਹ ਰਾਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਲਈ ਬਣਾਏ।
ਕਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਮਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਕਿਂ ਨਿਦਾਨਮਾਜ੍ਯਂ ਕਿਮਾਸੀਤ੍ਪਰਿਧਿਃ ਕ ਆਸੀਤ੍ । ਛਨ੍ਦਃ ਕਿਮਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਉਗਂ ਕਿਮੁਕ੍ਥਂ ਯਦ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਮਯਜਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ
ਮਾਪ ਕੀ ਸੀ? ਨਮੂਨਾ ਕੀ ਸੀ? ਨੀਵ ਕੀ ਸੀ? ਘੀ ਕੀ ਸੀ? ਘੇਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਕੀ ਸੀ? ਛੰਦ ਕੀ ਸੀ? ਪਾਠ ਕੀ ਸੀ? ਹਮਦ ਕੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ?
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਭਵਤ੍ਸਯੁਗ੍ਵੋष੍ਣਿਹਯਾ ਸਵਿਤਾ ਸਂ ਬਭੂਵ । ਅਨੁष੍ਟੁਭਾ ਸੋਮ ਉਕ੍ਥੈਰ੍ਮਹਸ੍ਵਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਬृਹਤੀ ਵਾਚਮਾਵਤ੍
ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਯੁਗ ਬਣੀ; ਸਵਿਤਾ ਤੋਂ ਉਸ਼ਣਿਕ ਛੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸੋਮ ਤੋਂ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਤੇ ਗੀਤ, ਮਹਾਨ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਤੀ ਛੰਦ ਬੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਵਿਰਾਣ੍ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰਭਿਸ਼੍ਰੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਬਿਹ ਭਾਗੋ ਅਹ੍ਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਞ੍ਜਗਤ੍ਯਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੇਨ ਚਾਕॢਪ੍ਰ ऋषਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਰਾਜ ਸੀ; ਦਿਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸੀ। ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲੀ।
ਚਾਕॢਪ੍ਰੇ ਤੇਨ ऋषਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾ ਯਜ੍ਞੇ ਜਾਤੇ ਪਿਤਰੋ ਨਃ ਪੁਰਾਣੇ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤਾਨ੍ਯ ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਯਜਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ
ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਤੋਮਾਃ ਸਹਛਨ੍ਦਸ ਆਵृਤਃ ਸਹਪ੍ਰਮਾ ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਃ । ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁਦृਸ਼੍ਯ ਧੀਰਾ ਅਨ੍ਵਾਲੇਭਿਰੇ ਰਥ੍ਯੋ ਨ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍
ਸਤਕਾਰ, ਛੰਦ, ਮਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਮਾਪ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦੇਵਤਾਈ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਹਿਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਰਸੇ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅਪ ਪ੍ਰਾਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨਪਾਪਾਚੋ ਅਭਿਭੂਤੇ ਨੁਦਸ੍ਵ । ਅਪੋਦੀਚੋ ਅਪ ਸ਼ੂਰਾਧਰਾਚ ਉਰੌ ਯਥਾ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਮਦੇਮ
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਯਵਮਨ੍ਤੋ ਯਵਂ ਚਿਦ੍ਯਥਾ ਦਾਨ੍ਤ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੂਯ । ਇਹੇਹੈषਾਂ ਕृਣੁਹਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਨਮੋਵृਕ੍ਤਿਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਸ਼ਾਇਦ, ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਜੌ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੌ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਨਹਿ ਸ੍ਥੂਰ੍ਯृਤੁਥਾ ਯਾਤਮਸ੍ਤਿ ਨੋਤ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਿਵਿਦੇ ਸਂਗਮੇषੁ । ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਵृषਣਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ
ਕੋਈ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਵਂ ਸੁਰਾਮਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਨਮੁਚਾਵਾਸੁਰੇ ਸਚਾ । ਵਿਪਿਪਾਨਾ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਾਵਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਤਾ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਵ ਪਿਤਰਾਵਸ਼੍ਵਿਨੋਭੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥੁਃ ਕਾਵ੍ਯੈਰ੍ਦਂਸਨਾਭਿਃ । ਯਤ੍ਸੁਰਾਮਂ ਵ੍ਯਪਿਬਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਨਭਿष੍ਣਕ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ, ਦਾਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਅਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਾਗੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਬਣਾਏ; ਅਸੀਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ । ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮੇ ਆਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਉਹ ਤਾਗਾ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਈਜਾਨਮਿਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਗੂਰ੍ਤਾਵਸੁਰੀਜਾਨਂ ਭੂਮਿਰਭਿ ਪ੍ਰਭੂषਣਿ । ਈਜਾਨਂ ਦੇਵਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵਭਿ ਸੁਮ੍ਨੈਰਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਜਦੀ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧਾ ਦੇਣ।
ਤਾ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਧਾਰਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੀ ਸੁषੁਮ੍ਨੇषਿਤਤ੍ਵਤਾ ਯਜਾਮਸਿ । ਯੁਵੋਃ ਕ੍ਰਾਣਾਯ ਸਖ੍ਯੈਰਭਿ ष੍ਯਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਹਿਮ ਨਾਲ ਸਮਭਾਲਣ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਅਧਾ ਚਿਨ੍ਨੁ ਯਦ੍ਦਿਧਿषਾਮਹੇ ਵਾਮਭਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰੇਕ੍ਣਃ ਪਤ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਦਦ੍ਵਾਁ ਵਾ ਯਤ੍ਪੁष੍ਯਤਿ ਰੇਕ੍ਣਃ ਸਮ੍ਵਾਰਨ੍ਨਕਿਰਸ੍ਯ ਮਘਾਨਿ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਅਸਾਵਨ੍ਯੋ ਅਸੁਰ ਸੂਯਤ ਦ੍ਯੌਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਵਰੁਣਾਸਿ ਰਾਜਾ । ਮੂਰ੍ਧਾ ਰਥਸ੍ਯ ਚਾਕਨ੍ਨੈਤਾਵਤੈਨਸਾਨ੍ਤਕਧ੍ਰੁਕ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਵਰੁਣ। ਰਥ ਦਾ ਸਿਰ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵੇਤਚ੍ਛਕਪੂਤ ਏਨੋ ਹਿਤੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਨਿਗਤਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾਨ੍ । ਅਵੋਰ੍ਵਾ ਯਦ੍ਧਾਤ੍ਤਨੂष੍ਵਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ੍ਵਰ੍ਵਾ
ਇਸ ਚਿੱਟੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੋਸਤ 'ਚ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਰੀਰਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਵੋਰ੍ਹਿ ਮਾਤਾਦਿਤਿਰ੍ਵਿਚੇਤਸਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭੂਮਿਃ ਪਯਸਾ ਪੁਪੂਤਨਿ । ਅਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਦਿष੍ਟਨ ਸੂਰੋ ਨਿਨਿਕ੍ਤ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦਿਓ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਂ ਹ੍ਯਪ੍ਨਰਾਜਾਵਸੀਦਤਂ ਤਿष੍ਠਦ੍ਰਥਂ ਨ ਧੂਰ੍षਦਂ ਵਨਰ੍षਦਮ੍ । ਤਾ ਨਃ ਕਣੂਕਯਨ੍ਤੀਰ੍ਨृਮੇਧਸ੍ਤਤ੍ਰੇ ਅਂਹਸਃ ਸੁਮੇਧਸ੍ਤਤ੍ਰੇ ਅਂਹਸਃ
ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਟੱਲ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਜਿੱਤੂ, ਅਜਿੱਤ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰੋ ष੍ਵਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਮਰ੍ਚਤ । ਅਭੀਕੇ ਚਿਦੁ ਲੋਕਕृਤ੍ਸਂਗੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਰਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬੋਧਿ ਚੋਦਿਤਾ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਜੰਗ ਦੇ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਉੱਚਾ ਨਾਦ ਕਰੋ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਦੱਸ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਵਾਸृਜੋऽਧਰਾਚੋ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮ੍ । ਅਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਮਹੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਹੇਠਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਵਿ षੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰਾਤਯੋऽਰ੍ਯੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ । ਅਸ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਵਧਂ ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਯਾ ਤੇ ਰਾਤਿਰ੍ਦਦਿਰ੍ਵਸੁ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਸਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੈਰੀ ਮਿਟ ਜਾਣ; ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਬਚੀ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਲਈ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟਤਾ ਲਿਆ; ਤੇਰਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ 'ਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।