ਬਹ੍ਵੀਃ ਸਮਾ ਅਕਰਮਨ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਣਾਨਃ ਪਿਤਰਂ ਜਹਾਮਿ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੋਮੋ ਵਰੁਣਸ੍ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਦਵਾਮ੍ਯਾਯਨ੍
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਹਿਲ ਗਏ—ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਥਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਮਾਯਾ ਉ ਤ੍ਯੇ ਅਸੁਰਾ ਅਭੂਵਨ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾ ਵਰੁਣ ਕਾਮਯਾਸੇ । ऋਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ਨਨृਤਂ ਵਿਵਿਞ੍ਚਨ੍ਮਮ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਮੇਹਿ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ, ਵਰੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਆ।
ਇਦਂ ਸ੍ਵਰਿਦਮਿਦਾਸ ਵਾਮਮਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਹਨਾਵ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਰੇਹਿ ਸੋਮ ਹਵਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਂ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਮ
ਇਹ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਆਓ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੀਏ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆ, ਤੇ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪੂਜੀਏ।
ਕਵਿਃ ਕਵਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਰੂਪਮਾਸਜਦਪ੍ਰਭੂਤੀ ਵਰੁਣੋ ਨਿਰਪਃ ਸृਜਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਜਨਯੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁਚਯੋ ਭਰਿਭ੍ਰਤਿ
ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ। ਵਰੁਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਘਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਤਾ ਈਮਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤੀਃ । ਤਾ ਈਂ ਵਿਸ਼ੋ ਨ ਰਾਜਾਨਂ ਵृਣਾਨਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਵੋ ਅਪ ਵृਤ੍ਰਾਦਤਿष੍ਠਨ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਚੁਣਦੇ, ਉਹ, ਤੀਖੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਬੀਭਤ੍ਸੂਨਾਂ ਸਯੁਜਂ ਹਂਸਮਾਹੁਰਪਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਸਖ੍ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਅਨੁष੍ਟੁਭਮਨੁ ਚਰ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿ ਚਿਕ੍ਯੁਃ ਕਵਯੋ ਮਨੀषਾ
ਉਹਨੂੰ ਹੰਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਗਾ ਕੇ, ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਸ਼੍ਚਰਾਮ੍ਯਹਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੁਤ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੈਃ । ਅਹਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੋਭਾ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਅਹਮਸ਼੍ਵਿਨੋਭਾ
ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸੋਮਮਾਹਨਸਂ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮੁਤ ਪੂषਣਂ ਭਗਮ੍ । ਅਹਂ ਦਧਾਮਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਹਵਿष੍ਮਤੇ ਸੁਪ੍ਰਾਵ੍ਯੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਮੈਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤਵਸ਼ਟਾਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਵੀ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸਂਗਮਨੀ ਵਸੂਨਾਂ ਚਿਕਿਤੁषੀ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍ । ਤਾਂ ਮਾ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਦਧੁਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਭੂਰਿਸ੍ਥਾਤ੍ਰਾਂ ਭੂਰ੍ਯਾਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸੋ ਅਨ੍ਨਮਤ੍ਤਿ ਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਤਿ ਯ ਈਂ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਅਮਨ੍ਤਵੋ ਮਾਂ ਤ ਉਪ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਿਵਂ ਤੇ ਵਦਾਮਿ
ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਮੇਵ ਸ੍ਵਯਮਿਦਂ ਵਦਾਮਿ ਜੁष੍ਟਂ ਦੇਵੇਭਿਰੁਤ ਮਾਨੁषੇਭਿਃ । ਯਂ ਕਾਮਯੇ ਤਂਤਮੁਗ੍ਰਂ ਕृਣੋਮਿ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਮृषਿਂ ਤਂ ਸੁਮੇਧਾਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਧਨੁਰਾ ਤਨੋਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਸ਼ਰਵੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਅਹਂ ਜਨਾਯ ਸਮਦਂ ਕृਣੋਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਲਈ ਧਨੁ ਤਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲਈ। ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸੁਵੇ ਪਿਤਰਮਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਮਮ ਯੋਨਿਰਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ । ਤਤੋ ਵਿ ਤਿष੍ਠੇ ਭੁਵਨਾਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵੋਤਾਮੂਂ ਦ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ष੍ਮਣੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ
ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਮੇਵ ਵਾਤ ਇਵ ਪ੍ਰ ਵਾਮ੍ਯਾਰਭਮਾਣਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪਰੋ ਦਿਵਾ ਪਰ ਏਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯੈਤਾਵਤੀ ਮਹਿਨਾ ਸਂ ਬਭੂਵ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਨ ਤਮਂਹੋ ਨ ਦੁਰਿਤਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅष੍ਟ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਸਜੋषਸੋ ਯਮਰ੍ਯਮਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨਯਨ੍ਤਿ ਵਰੁਣੋ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਦੇਵਤੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਧਿ ਵਯਂ ਵृਣੀਮਹੇ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਯਮਨ੍ । ਯੇਨਾ ਨਿਰਂਹਸੋ ਯੂਯਂ ਪਾਥ ਨੇਥਾ ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਇਹੀ ਅਸੀਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ: ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਤੇ ਨੂਨਂ ਨੋऽਯਮੂਤਯੇ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਨਯਿष੍ਠਾ ਉ ਨੋ ਨੇषਣਿ ਪਰ੍षਿष੍ਠਾ ਉ ਨਃ ਪਰ੍षਣ੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਲੈ ਜਾਣ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ।
ਯੂਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਪਾਥ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਯੋऽਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਤੁਸੀਂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ, ਚੰਗੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸੋ ਅਤਿ ਸ੍ਰਿਧੋ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਉਗ੍ਰਂ ਮਰੁਦ੍ਭੀ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹੁਵੇਮੇਨ੍ਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇऽਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ — ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ — ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹਨ; ਮੈਂ ਮਰੁਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਦਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨੇਤਾਰ ਊ षੁ ਣਸ੍ਤਿਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਅਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੁਰਿਤਾ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਨੇਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਲੈ ਜਾਣ; ਇਹ ਰਾਜੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ।
ਸ਼ੁਨਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮੂਤਯੇ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਰਥ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸੋ ਯਦੀਮਹੇ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਆਦਿਤਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਹ ਤ੍ਯਦ੍ਵਸਵੋ ਗੌਰ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਪਦਿ षਿਤਾਮਮੁਞ੍ਚਤਾ ਯਜਤ੍ਰਾਃ । ਏਵੋ ष੍ਵਸ੍ਮਨ੍ਮੁਞ੍ਚਤਾ ਵ੍ਯਂਹਃ ਪ੍ਰ ਤਾਰ੍ਯਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਰਂ ਨ ਆਯੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਗਾਇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਾਈ।
ਰਾਤ੍ਰੀ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦਾਯਤੀ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਦੇਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਭਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋऽਧਿਤ
ਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਓਰ੍ਵਪ੍ਰਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵਤੋ ਦੇਵ੍ਯੁਦ੍ਵਤਃ । ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬਾਧਤੇ ਤਮਃ
ਅਮਰ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰੁ ਸ੍ਵਸਾਰਮਸ੍ਕृਤੋषਸਂ ਦੇਵ੍ਯਾਯਤੀ । ਅਪੇਦੁ ਹਾਸਤੇ ਤਮਃ
ਦੇਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਾ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾ ਵਯਂ ਨਿ ਤੇ ਯਾਮਨ੍ਨਵਿਕ੍ਸ਼੍ਮਹਿ । ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਵਸਤਿਂ ਵਯਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਹ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ 'ਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਨਿ ਗ੍ਰਾਮਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਨਿ ਪਦ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਨਿ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥਿਨਃ
ਪਿੰਡਾਂ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਪੈਦਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਏ, ਭੁੱਖੇ ਬਾਜ਼ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਵਯਾ ਵृਕ੍ਯਂ ਵृਕਂ ਯਵਯ ਸ੍ਤੇਨਮੂਰ੍ਮ੍ਯੇ । ਅਥਾ ਨਃ ਸੁਤਰਾ ਭਵ
ਭੈੜਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਭੈੜਾ ਭੇੜੀਆ ਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਉਪ ਮਾ ਪੇਪਿਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕृष੍ਣਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਸ੍ਥਿਤ । ਉष ऋਣੇਵ ਯਾਤਯ
ਹਨੇਰਾ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਖੜਾ ਹੈ; ਰਾਤ, ਕਰਜ਼ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਉਪ ਤੇ ਗਾ ਇਵਾਕਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਦੁਹਿਤਰ੍ਦਿਵਃ । ਰਾਤ੍ਰਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਨ ਜਿਗ੍ਯੁषੇ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਰਾਤ, ਅਜਿਹੀ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਵਾਰ ਚੁਣ ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰਦੀ ਨਹੀਂ।