ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਨ ਤ੍ਵਦੇਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਿ ਪਰਿ ਤਾ ਬਭੂਵ । ਯਤ੍ਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਜੁਹੁਮਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਵਸੁਂ ਨ ਚਿਤ੍ਰਮਹਸਂ ਗृਣੀषੇ ਵਾਮਂ ਸ਼ੇਵਮਤਿਥਿਮਦ੍ਵਿषੇਣ੍ਯਮ੍ । ਸ ਰਾਸਤੇ ਸ਼ੁਰੁਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਗृਹਪਤਿਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ, ਸ਼ੁਭ, ਆਤਥੀ ਤੇ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਪੂਜਾਰੀ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜੁषਾਣੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯ ਮੇ ਵਚੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਯੁਨਾਨਿ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਘृਤਨਿਰ੍ਣਿਗ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਗਾਤੁਮੇਰਯ ਤਵ ਦੇਵਾ ਅਜਨਯਨ੍ਨਨੁ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਅੱਗੇ, ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਧਾਮਾਨਿ ਪਰਿਯਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਾਸ਼ਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਕृਤੇ ਮਾਮਹਸ੍ਵ । ਸੁਵੀਰੇਣ ਰਯਿਣਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਭੁਵਾ ਯਸ੍ਤ ਆਨਟ੍ ਸਮਿਧਾ ਤਂ ਜੁषਸ੍ਵ
ਅਮਰ ਜੀਵ ਸੱਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋ। ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਮਿਧ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤ ਈਲ਼ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਘृਤਪृष੍ਠਮੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪृਣਨ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਪृਣਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਰੇਣ੍ਯਃ ਸ ਹੂਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਾਯ ਮਤ੍ਸ੍ਵ । ਤ੍ਵਾਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਭृਗਵੋ ਵਿ ਰੁਰੁਚੁਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮਰੁਤ, ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੈ।
ਇषਂ ਦੁਹਨ੍ਸੁਦੁਘਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਂ ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਿਯੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਅਗ੍ਨੇ ਘृਤਸ੍ਨੁਸ੍ਤ੍ਰਿਰृਤਾਨਿ ਦੀਦ੍ਯਦ੍ਵਰ੍ਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਪਰਿਯਨ੍ਸੁਕ੍ਰਤੂਯਸੇ
ਅੱਗੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਗੇੜੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਲਈ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ ਦੂਤਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਅਯਜਨ੍ਤ ਮਾਨੁषਾਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾ ਮਹਯਾਯ੍ਯਾਯ ਵਾਵृਧੁਰਾਜ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਨਿਮृਜਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਇਹ ਸਵੇਰਿਆਂ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ 'ਚ ਘੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿ ਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਾ ਅਹ੍ਵਨ੍ਤ ਵਾਜਿਨਂ ਗृਣਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਦਥੇषੁ ਵੇਧਸਃ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨੇषੁ ਧਾਰਯ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜਗਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾਅ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਵਾਧਾ ਦੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਅਯਂ ਵੇਨਸ਼੍ਚੋਦਯਤ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਰਾਯੂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੇ । ਇਮਮਪਾਂ ਸਂਗਮੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਤਿਭੀ ਰਿਹਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਵੇਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਤਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਲਾਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੂਰ੍ਮਿਮੁਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵੇਨੋ ਨਭੋਜਾਃ ਪृष੍ਠਂ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਿ । ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਨਾਵਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ ਭ੍ਰਾਟ੍ ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮਭ੍ਯਨੂषਤ ਵ੍ਰਾਃ
ਵੇਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਮੂਲ ਲੱਭਿਆ।
ਸਮਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵੀਰਭਿ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਨਾਵਧਿ ਚਕ੍ਰਮਾਣਾ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਵੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਵਾਣੀਃ
ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਨਨ੍ਤੋ ਰੂਪਮਕृਪਨ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮृਗਸ੍ਯ ਘੋषਂ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਹਿ ਗ੍ਮਨ੍ । ऋਤੇਨ ਯਨ੍ਤੋ ਅਧਿ ਸਿਨ੍ਧੁਮਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਦਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਨਾਮ
ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਨੇ ਗਾਂਦੇ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਏ—ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਨਾਮ ਲੱਭ ਲਏ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਜਾਰਮੁਪਸਿष੍ਮਿਯਾਣਾ ਯੋषਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ । ਚਰਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਯੋਨਿषੁ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਨ੍ਸੀਦਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ ਸ ਵੇਨਃ
ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਵੇਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕੇ ਸੁਪਰ੍ਣਮੁਪ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਹृਦਾ ਵੇਨਨ੍ਤੋ ਅਭ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ਤ ਤ੍ਵਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਦੂਤਂ ਯਮਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸ਼ਕੁਨਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁਮ੍
ਜਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਵਰੁਣ ਦਾ ਦੂਤ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਬਿਭ੍ਰਦਸ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ । ਵਸਾਨੋ ਅਤ੍ਕਂ ਸੁਰਭਿਂ ਦृਸ਼ੇ ਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਨਾਮ ਜਨਤ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਗੰਧਰਵ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ। ਸੁਗੰਧੀ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿ ਯਜ੍ਜਿਗਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਧਰ੍ਮਨ੍ । ਭਾਨੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਚਕਾਨਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਜਦ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਿੱਧ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਚਾਨਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਉਪ ਯਜ੍ਞਮੇਹਿ ਪਞ੍ਚਯਾਮਂ ਤ੍ਰਿਵृਤਂ ਸਪ੍ਤਤਨ੍ਤੁਮ੍ । ਅਸੋ ਹਵ੍ਯਵਾਲ਼ੁਤ ਨਃ ਪੁਰੋਗਾ ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਮ ਆਸ਼ਯਿष੍ਠਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਇਸ ਪੰਜ-ਭਾਗੀ, ਤਿੰਨ-ਤੰਦਾਂ, ਸੱਤ-ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਆ। ਤੂੰ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਲੰਮੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਦੇਵਾਦ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਚਤਾ ਗੁਹਾ ਯਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਮੇਮਿ । ਸ਼ਿਵਂ ਯਤ੍ਸਨ੍ਤਮਸ਼ਿਵੋ ਜਹਾਮਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਸਖ੍ਯਾਦਰਣੀਂ ਨਾਭਿਮੇਮਿ
ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚੁਪ ਚਾਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਜਾਪੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਂ ਵਯਾਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਮ ਵਿ ਮਿਮੇ ਪੁਰੂਣਿ । ਸ਼ਂਸਾਮਿ ਪਿਤ੍ਰੇ ਅਸੁਰਾਯ ਸ਼ੇਵਮਯਜ੍ਞਿਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਭਾਗਮੇਮਿ
ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ ਬਹੁਤ ਮਾਪ ਲਏ। ਮੈਂ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਯਜਨਯੋਗ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਯਜਨਯੋਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਬਹ੍ਵੀਃ ਸਮਾ ਅਕਰਮਨ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਣਾਨਃ ਪਿਤਰਂ ਜਹਾਮਿ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੋਮੋ ਵਰੁਣਸ੍ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਦਵਾਮ੍ਯਾਯਨ੍
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਹਿਲ ਗਏ—ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਥਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਮਾਯਾ ਉ ਤ੍ਯੇ ਅਸੁਰਾ ਅਭੂਵਨ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾ ਵਰੁਣ ਕਾਮਯਾਸੇ । ऋਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ਨਨृਤਂ ਵਿਵਿਞ੍ਚਨ੍ਮਮ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਮੇਹਿ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ, ਵਰੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਆ।
ਇਦਂ ਸ੍ਵਰਿਦਮਿਦਾਸ ਵਾਮਮਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਹਨਾਵ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਰੇਹਿ ਸੋਮ ਹਵਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਂ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਮ
ਇਹ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਆਓ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੀਏ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆ, ਤੇ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪੂਜੀਏ।
ਕਵਿਃ ਕਵਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਰੂਪਮਾਸਜਦਪ੍ਰਭੂਤੀ ਵਰੁਣੋ ਨਿਰਪਃ ਸृਜਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਜਨਯੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁਚਯੋ ਭਰਿਭ੍ਰਤਿ
ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ। ਵਰੁਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਘਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਤਾ ਈਮਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤੀਃ । ਤਾ ਈਂ ਵਿਸ਼ੋ ਨ ਰਾਜਾਨਂ ਵृਣਾਨਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਵੋ ਅਪ ਵृਤ੍ਰਾਦਤਿष੍ਠਨ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਚੁਣਦੇ, ਉਹ, ਤੀਖੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਬੀਭਤ੍ਸੂਨਾਂ ਸਯੁਜਂ ਹਂਸਮਾਹੁਰਪਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਸਖ੍ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਅਨੁष੍ਟੁਭਮਨੁ ਚਰ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿ ਚਿਕ੍ਯੁਃ ਕਵਯੋ ਮਨੀषਾ
ਉਹਨੂੰ ਹੰਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਗਾ ਕੇ, ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਸ਼੍ਚਰਾਮ੍ਯਹਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੁਤ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੈਃ । ਅਹਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੋਭਾ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਅਹਮਸ਼੍ਵਿਨੋਭਾ
ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸੋਮਮਾਹਨਸਂ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮੁਤ ਪੂषਣਂ ਭਗਮ੍ । ਅਹਂ ਦਧਾਮਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਹਵਿष੍ਮਤੇ ਸੁਪ੍ਰਾਵ੍ਯੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਮੈਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤਵਸ਼ਟਾਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਵੀ ਥਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸਂਗਮਨੀ ਵਸੂਨਾਂ ਚਿਕਿਤੁषੀ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍ । ਤਾਂ ਮਾ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਦਧੁਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਭੂਰਿਸ੍ਥਾਤ੍ਰਾਂ ਭੂਰ੍ਯਾਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸੋ ਅਨ੍ਨਮਤ੍ਤਿ ਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਤਿ ਯ ਈਂ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਅਮਨ੍ਤਵੋ ਮਾਂ ਤ ਉਪ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਿਵਂ ਤੇ ਵਦਾਮਿ
ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।