ਏਵਾ ਮਹਾਨ੍ਬृਹਦ੍ਦਿਵੋ ਅਥਰ੍ਵਾਵੋਚਤ੍ਸ੍ਵਾਂ ਤਨ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮੇਵ । ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਮਾਤਰਿਭ੍ਵਰੀਰਰਿਪ੍ਰਾ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਵਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹੱਦਿਵਾ, ਅਥਰਵਨ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ, ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਵੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਵੀ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤਾਗ੍ਰੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਪਤਿਰੇਕ ਆਸੀਤ੍ । ਸ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਬਣਾਏ। ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯ ਆਤ੍ਮਦਾ ਬਲਦਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵ ਉਪਾਸਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਮृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋ ਨਿਮਿषਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵੈਕ ਇਦ੍ਰਾਜਾ ਜਗਤੋ ਬਭੂਵ । ਯ ਈਸ਼ੇ ਅਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਪਦਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਸ੍ਯੇਮੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਰਸਯਾ ਸਹਾਹੁਃ । ਯਸ੍ਯੇਮਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯੇਨ ਦ੍ਯੌਰੁਗ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਯੇਨ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਤਭਿਤਂ ਯੇਨ ਨਾਕਃ । ਯੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੰਬਦ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਗਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਸੀ ਅਵਸਾ ਤਸ੍ਤਭਾਨੇ ਅਭ੍ਯੈਕ੍ਸ਼ੇਤਾਂ ਮਨਸਾ ਰੇਜਮਾਨੇ । ਯਤ੍ਰਾਧਿ ਸੂਰ ਉਦਿਤੋ ਵਿਭਾਤਿ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ, ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਆਪੋ ਹ ਯਦ੍ਬृਹਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯਨ੍ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਨਾ ਜਨਯਨ੍ਤੀਰਗ੍ਨਿਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤਾਸੁਰੇਕਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਦ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਸ਼੍ਚਿਦਾਪੋ ਮਹਿਨਾ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਦਧਾਨਾ ਜਨਯਨ੍ਤੀਰ੍ਯਜ੍ਞਮ੍ । ਯੋ ਦੇਵੇष੍ਵਧਿ ਦੇਵ ਏਕ ਆਸੀਤ੍ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਚਨਾਤਮਕ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਮਾ ਨੋ ਹਿਂਸੀਜ੍ਜਨਿਤਾ ਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯੋ ਵਾ ਦਿਵਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾ ਜਜਾਨ । ਯਸ਼੍ਚਾਪਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਬृਹਤੀਰ੍ਜਜਾਨ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਉਹ ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ — ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਨ ਤ੍ਵਦੇਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਿ ਪਰਿ ਤਾ ਬਭੂਵ । ਯਤ੍ਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਜੁਹੁਮਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈਏ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਵਸੁਂ ਨ ਚਿਤ੍ਰਮਹਸਂ ਗृਣੀषੇ ਵਾਮਂ ਸ਼ੇਵਮਤਿਥਿਮਦ੍ਵਿषੇਣ੍ਯਮ੍ । ਸ ਰਾਸਤੇ ਸ਼ੁਰੁਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਗृਹਪਤਿਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ, ਸ਼ੁਭ, ਆਤਥੀ ਤੇ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਪੂਜਾਰੀ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜੁषਾਣੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯ ਮੇ ਵਚੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਯੁਨਾਨਿ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਘृਤਨਿਰ੍ਣਿਗ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਗਾਤੁਮੇਰਯ ਤਵ ਦੇਵਾ ਅਜਨਯਨ੍ਨਨੁ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਅੱਗੇ, ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਧਾਮਾਨਿ ਪਰਿਯਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਾਸ਼ਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਕृਤੇ ਮਾਮਹਸ੍ਵ । ਸੁਵੀਰੇਣ ਰਯਿਣਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਭੁਵਾ ਯਸ੍ਤ ਆਨਟ੍ ਸਮਿਧਾ ਤਂ ਜੁषਸ੍ਵ
ਅਮਰ ਜੀਵ ਸੱਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋ। ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਮਿਧ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤ ਈਲ਼ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਘृਤਪृष੍ਠਮੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪृਣਨ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਪृਣਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਰੇਣ੍ਯਃ ਸ ਹੂਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਾਯ ਮਤ੍ਸ੍ਵ । ਤ੍ਵਾਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਭृਗਵੋ ਵਿ ਰੁਰੁਚੁਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮਰੁਤ, ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੈ।
ਇषਂ ਦੁਹਨ੍ਸੁਦੁਘਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਂ ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਿਯੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਅਗ੍ਨੇ ਘृਤਸ੍ਨੁਸ੍ਤ੍ਰਿਰृਤਾਨਿ ਦੀਦ੍ਯਦ੍ਵਰ੍ਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਪਰਿਯਨ੍ਸੁਕ੍ਰਤੂਯਸੇ
ਅੱਗੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਗੇੜੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਲਈ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ ਦੂਤਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਅਯਜਨ੍ਤ ਮਾਨੁषਾਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾ ਮਹਯਾਯ੍ਯਾਯ ਵਾਵृਧੁਰਾਜ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਨਿਮृਜਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਇਹ ਸਵੇਰਿਆਂ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ 'ਚ ਘੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿ ਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਾ ਅਹ੍ਵਨ੍ਤ ਵਾਜਿਨਂ ਗृਣਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਦਥੇषੁ ਵੇਧਸਃ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨੇषੁ ਧਾਰਯ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜਗਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾਅ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਵਾਧਾ ਦੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕismet ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਅਯਂ ਵੇਨਸ਼੍ਚੋਦਯਤ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਰਾਯੂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੇ । ਇਮਮਪਾਂ ਸਂਗਮੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਤਿਭੀ ਰਿਹਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਵੇਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਤਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਲਾਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੂਰ੍ਮਿਮੁਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵੇਨੋ ਨਭੋਜਾਃ ਪृष੍ਠਂ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਿ । ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਨਾਵਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ ਭ੍ਰਾਟ੍ ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮਭ੍ਯਨੂषਤ ਵ੍ਰਾਃ
ਵੇਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਮੂਲ ਲੱਭਿਆ।
ਸਮਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵੀਰਭਿ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਨਾਵਧਿ ਚਕ੍ਰਮਾਣਾ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਵੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਵਾਣੀਃ
ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਨਨ੍ਤੋ ਰੂਪਮਕृਪਨ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮृਗਸ੍ਯ ਘੋषਂ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਹਿ ਗ੍ਮਨ੍ । ऋਤੇਨ ਯਨ੍ਤੋ ਅਧਿ ਸਿਨ੍ਧੁਮਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਦਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਨਾਮ
ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਨੇ ਗਾਂਦੇ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਏ—ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਨਾਮ ਲੱਭ ਲਏ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਜਾਰਮੁਪਸਿष੍ਮਿਯਾਣਾ ਯੋषਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ । ਚਰਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਯੋਨਿषੁ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਨ੍ਸੀਦਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ ਸ ਵੇਨਃ
ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਵੇਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕੇ ਸੁਪਰ੍ਣਮੁਪ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਹृਦਾ ਵੇਨਨ੍ਤੋ ਅਭ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ਤ ਤ੍ਵਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਦੂਤਂ ਯਮਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸ਼ਕੁਨਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁਮ੍
ਜਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਵਰੁਣ ਦਾ ਦੂਤ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਬਿਭ੍ਰਦਸ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ । ਵਸਾਨੋ ਅਤ੍ਕਂ ਸੁਰਭਿਂ ਦृਸ਼ੇ ਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਨਾਮ ਜਨਤ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਗੰਧਰਵ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ। ਸੁਗੰਧੀ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿ ਯਜ੍ਜਿਗਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਧਰ੍ਮਨ੍ । ਭਾਨੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਚਕਾਨਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਜਦ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਿੱਧ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਚਾਨਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਉਪ ਯਜ੍ਞਮੇਹਿ ਪਞ੍ਚਯਾਮਂ ਤ੍ਰਿਵृਤਂ ਸਪ੍ਤਤਨ੍ਤੁਮ੍ । ਅਸੋ ਹਵ੍ਯਵਾਲ਼ੁਤ ਨਃ ਪੁਰੋਗਾ ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਮ ਆਸ਼ਯਿष੍ਠਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਇਸ ਪੰਜ-ਭਾਗੀ, ਤਿੰਨ-ਤੰਦਾਂ, ਸੱਤ-ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਆ। ਤੂੰ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਲੰਮੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਦੇਵਾਦ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਚਤਾ ਗੁਹਾ ਯਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਮੇਮਿ । ਸ਼ਿਵਂ ਯਤ੍ਸਨ੍ਤਮਸ਼ਿਵੋ ਜਹਾਮਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਸਖ੍ਯਾਦਰਣੀਂ ਨਾਭਿਮੇਮਿ
ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚੁਪ ਚਾਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਜਾਪੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਂ ਵਯਾਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਮ ਵਿ ਮਿਮੇ ਪੁਰੂਣਿ । ਸ਼ਂਸਾਮਿ ਪਿਤ੍ਰੇ ਅਸੁਰਾਯ ਸ਼ੇਵਮਯਜ੍ਞਿਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਭਾਗਮੇਮਿ
ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ ਬਹੁਤ ਮਾਪ ਲਏ। ਮੈਂ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਯਜਨਯੋਗ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਯਜਨਯੋਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।