ਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਂ ਸੁਵਚਸ੍ਯਾਮਿਯਰ੍ਮਿ ਸਿਨ੍ਧਾਵਿਵ ਪ੍ਰੇਰਯਂ ਨਾਵਮਰ੍ਕੈਃ । ਅਯਾ ਇਵ ਪਰਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਯੇ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਧਨਦਾ ਉਦ੍ਭਿਦਸ਼੍ਚ
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਾ ਉ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਮਿਦ੍ਵਧਂ ਦਦੁਰੁਤਾਸ਼ਿਤਮੁਪ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯਵਃ । ਉਤੋ ਰਯਿਃ ਪृਣਤੋ ਨੋਪ ਦਸ੍ਯਤ੍ਯੁਤਾਪृਣਨ੍ਮਰ੍ਡਿਤਾਰਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ
ਦੇਵਤੇ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਪਰ ਦੌਲਤ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯ ਆਧ੍ਰਾਯ ਚਕਮਾਨਾਯ ਪਿਤ੍ਵੋऽਨ੍ਨਵਾਨ੍ਸਨ੍ਰਫਿਤਾਯੋਪਜਗ੍ਮੁषੇ । ਸ੍ਥਿਰਂ ਮਨਃ ਕृਣੁਤੇ ਸੇਵਤੇ ਪੁਰੋਤੋ ਚਿਤ੍ਸ ਮਰ੍ਡਿਤਾਰਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ
ਜੋ ਭੁੱਖੇ, ਪਿਆਸੇ, ਜਾਂ ਲੋੜਵੰਦ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਇਦ੍ਭੋਜੋ ਯੋ ਗृਹਵੇ ਦਦਾਤ੍ਯਨ੍ਨਕਾਮਾਯ ਚਰਤੇ ਕृਸ਼ਾਯ । ਅਰਮਸ੍ਮੈ ਭਵਤਿ ਯਾਮਹੂਤਾ ਉਤਾਪਰੀषੁ ਕृਣੁਤੇ ਸਖਾਯਮ੍
ਉਹੀ ਸਚਾ ਦਾਤਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਾਏਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ ਸਖਾ ਯੋ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸਖ੍ਯੇ ਸਚਾਭੁਵੇ ਸਚਮਾਨਾਯ ਪਿਤ੍ਵਃ । ਅਪਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਯਾਨ੍ਨ ਤਦੋਕੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪृਣਨ੍ਤਮਨ੍ਯਮਰਣਂ ਚਿਦਿਚ੍ਛੇਤ੍
ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਣੀਯਾਦਿਨ੍ਨਾਧਮਾਨਾਯ ਤਵ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰਾਘੀਯਾਂਸਮਨੁ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਪਨ੍ਥਾਮ੍ । ਓ ਹਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਰਥ੍ਯੇਵ ਚਕ੍ਰਾਨ੍ਯਮਨ੍ਯਮੁਪ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਰਾਯਃ
ਜੋ ਘੱਟ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ, ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਦੇਖੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੌਲਤ ਵੀ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੋਘਮਨ੍ਨਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਅਪ੍ਰਚੇਤਾਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਧ ਇਤ੍ਸ ਤਸ੍ਯ । ਨਾਰ੍ਯਮਣਂ ਪੁष੍ਯਤਿ ਨੋ ਸਖਾਯਂ ਕੇਵਲਾਘੋ ਭਵਤਿ ਕੇਵਲਾਦੀ
ਜੋ ਅਕਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਵਿਅਰਥ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ। ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृषਨ੍ਨਿਤ੍ਫਾਲ ਆਸ਼ਿਤਂ ਕृਣੋਤਿ ਯਨ੍ਨਧ੍ਵਾਨਮਪ ਵृਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰੈਃ । ਵਦਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਦਤੋ ਵਨੀਯਾਨ੍ਪृਣਨ੍ਨਾਪਿਰਪृਣਨ੍ਤਮਭਿ ष੍ਯਾਤ੍
ਹਲਵਾਹਾ ਹਲ ਦੀ ਫਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੇਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਦਾਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦ੍ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਦ੍ਵਿਪਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ । ਚਤੁष੍ਪਾਦੇਤਿ ਦ੍ਵਿਪਦਾਮਭਿਸ੍ਵਰੇ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਙ੍ਕ੍ਤੀਰੁਪਤਿष੍ਠਮਾਨਃ
ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪੂਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੌ ਚਿਦ੍ਧਸ੍ਤੌ ਨ ਸਮਂ ਵਿਵਿष੍ਟਃ ਸਮ੍ਮਾਤਰਾ ਚਿਨ੍ਨ ਸਮਂ ਦੁਹਾਤੇ । ਯਮਯੋਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਸਮਾ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਜ੍ਞਾਤੀ ਚਿਤ੍ਸਨ੍ਤੌ ਨ ਸਮਂ ਪृਣੀਤਃ
ਦੋ ਹੱਥ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜੁੜਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਹਂਸਿ ਨ੍ਯਤ੍ਰਿਣਂ ਦੀਦ੍ਯਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਾ । ਸ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ੍ਵਾਹੁਤੋ ਘृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿ ਮੋਦਸੇ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰੁਚਃ ਸਮਸ੍ਥਿਰਨ੍
ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈਂ, ਘੀ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਚੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਆਹੁਤੋ ਵਿ ਰੋਚਤੇऽਗ੍ਨਿਰੀਲ਼ੇਨ੍ਯੋ ਗਿਰਾ । ਸ੍ਰੁਚਾ ਪ੍ਰਤੀਕਮਜ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਚਮਚੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਜ੍ਯਤੇ ਮਧੁਪ੍ਰਤੀਕ ਆਹੁਤਃ । ਰੋਚਮਾਨੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਮਾਣਃ ਸਮਿਧ੍ਯਸੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਵਨ੍ਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੁਆਨ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਭੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਮਰ੍ਤਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਘृਤੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਸਪਰ੍ਯਤ । ਅਦਾਭ੍ਯਂ ਗृਹਪਤਿਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਮਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਦਾਭ੍ਯੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਹ । ਗੋਪਾ ऋਤਸ੍ਯ ਦੀਦਿਹਿ
ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸਾੜ। ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ।
ਸ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਕੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੋष ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ । ਉਰੁਕ੍ਸ਼ਯੇषੁ ਦੀਦ੍ਯਤ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ਯਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਸਮੀਧਿਰੇ । ਯਜਿष੍ਠਂ ਮਾਨੁषੇ ਜਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਵਾ ਇਤਿ ਮੇ ਮਨੋ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਸਨੁਯਾਮਿਤਿ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਲਵਾਂ'; ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਸਕਾਂ।
ਪ੍ਰ ਵਾਤਾ ਇਵ ਦੋਧਤ ਉਨ੍ਮਾ ਪੀਤਾ ਅਯਂਸਤ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਸਕਾਂ।
ਉਨ੍ਮਾ ਪੀਤਾ ਅਯਂਸਤ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾ ਇਵਾਸ਼ਵਃ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਉਪ ਮਾ ਮਤਿਰਸ੍ਥਿਤ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤष੍ਟੇਵ ਵਨ੍ਧੁਰਂ ਪਰ੍ਯਚਾਮਿ ਹृਦਾ ਮਤਿਮ੍ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚਨਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤ੍ਸੁਃ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਯਃ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਅਨ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚਨ ਪ੍ਰਤਿ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੱਖ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਅਭਿ ਦ੍ਯਾਂ ਮਹਿਨਾ ਭੁਵਮਭੀਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਹੀਮ੍ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤਾਹਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਂ ਨਿ ਦਧਾਨੀਹ ਵੇਹ ਵਾ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਓषਮਿਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਹਂ ਜਙ੍ਘਨਾਨੀਹ ਵੇਹ ਵਾ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉੱਥੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਮੇ ਅਨ੍ਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ੋऽਧੋ ਅਨ੍ਯਮਚੀਕृषਮ੍ । ਕੁਵਿਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯਾਪਾਮਿਤਿ
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪੱਖ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।