ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਤ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਸਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਦਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵੀ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਵਾਯੋਰੁਗਾਯਮੁਪਾਸਤੇ
ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਲੈ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਦ੍ਯ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਸਿ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਚ ਵਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਕਵਿਰਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈਂ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ਪਥ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਨਾਨ੍ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਸ੍ਵਦਯਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਧੀਭਿਰੁਤ ਯਜ੍ਞਮृਨ੍ਧਨ੍ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਣੁਹ੍ਯਧ੍ਵਰਂ ਨਃ
ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਕਰਮ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਾ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਯਹ੍ਵ ਹੋਤਾ ਸ ਏਨਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਤਾਰ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰਸ੍ਯਾ ਵृਜ੍ਯਤੇ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯੁ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯੋਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਘਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵਿਛਾਈ ਜਾਵੇ; ਚੌੜਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਜਨਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਦੇਵੀਰ੍ਦ੍ਵਾਰੋ ਬृਹਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਨ ਵਿਛਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀ-ਧਜੀ ਪਤਨੀਆਂ; ਵੱਡੀਆਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਰਸਤਾ ਬਣਨ।
ਆ ਸੁष੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਯਜਤੇ ਉਪਾਕੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਦਿਵ੍ਯੇ ਯੋषਣੇ ਬृਹਤੀ ਸੁਰੁਕ੍ਮੇ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪਿਸ਼ਂ ਦਧਾਨੇ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਵੇ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ; ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਣ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸੁਵਾਚਾ ਮਿਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਨੁषੋ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਕਾਰੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹੋਤਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪੁਰਾਣਾ ਚਾਨਣ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਭਾਰਤੀ ਤੂਯਮੇਤ੍ਵਿਲ਼ਾ ਮਨੁष੍ਵਦਿਹ ਚੇਤਯਨ੍ਤੀ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਚੇਤ ਰਹਿਣ; ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੋਝੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਯ ਇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਰੂਪੈਰਪਿਂਸ਼ਦ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਤਮਦ੍ਯ ਹੋਤਰਿषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍ਦੇਵਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਿਹ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਅੱਜ, ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਉਪਾਵਸृਜ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀਂषਿ । ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਮਿਤਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨ
ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਵਨਸਪਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲਵੇ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵ੍ਯਮਿਮੀਤ ਯਜ੍ਞਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਗਾਃ । ਅਸ੍ਯ ਹੋਤੁਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯृਤਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਅੱਗ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣਿਆ; ਹੋਤਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨੀषਿਣਃ ਪ੍ਰ ਭਰਧ੍ਵਂ ਮਨੀषਾਂ ਯਥਾਯਥਾ ਮਤਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨृਣਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯੈਰੇਰਯਾਮਾ ਕृਤੇਭਿਃ ਸ ਹਿ ਵੀਰੋ ਗਿਰ੍ਵਣਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦਾਨਃ
ਸੋਚਵਾਨੋ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਤ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ; ਆਓ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀਰ, ਗੀਤਕਾਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸਦਸੋ ਧੀਤਿਰਦ੍ਯੌਤ੍ਸਂ ਗਾਰ੍ष੍ਟੇਯੋ ਵृषਭੋ ਗੋਭਿਰਾਨਟ੍ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਵਿषੇਣਾ ਰਵੇਣ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਸਂ ਵਿਵ੍ਯਾਚਾ ਰਜਾਂਸਿ
ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅੱਜ ਚਮਕੀ ਹੈ; ਘਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਢਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਿਲ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਅਸ੍ਯ ਵੇਦ ਸ ਹਿ ਜਿष੍ਣੁਃ ਪਥਿਕृਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਯ । ਆਨ੍ਮੇਨਾਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਚ੍ਯੁਤੋ ਭੁਵਦ੍ਗੋਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ ਸਨਜਾ ਅਪ੍ਰਤੀਤਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਡੋਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਬਣਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਤੋ ਅਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਮਿਨਾਦਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ । ਪੁਰੂਣਿ ਚਿਨ੍ਨਿ ਤਤਾਨਾ ਰਜਾਂਸਿ ਦਾਧਾਰ ਯੋ ਧਰੁਣਂ ਸਤ੍ਯਤਾਤਾ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵੇਦ ਸਵਨਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍ । ਮਹੀਂ ਚਿਦ੍ਦ੍ਯਾਮਾਤਨੋਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚਾਸ੍ਕਮ੍ਭ ਚਿਤ੍ਕਮ੍ਭਨੇਨ ਸ੍ਕਭੀਯਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਥੰਮ ਨਾਲ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵृਤ੍ਰਮਸ੍ਤਰਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਨਸ੍ਯ ਮਾਯਾਃ । ਵਿ ਧृष੍ਣੋ ਅਤ੍ਰ ਧृषਤਾ ਜਘਨ੍ਥਾਥਾਭਵੋ ਮਘਵਨ੍ਬਾਹ੍ਵੋਜਾਃ
ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਾਸਤਿਕ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਬਣਿਆ।
ਸਚਨ੍ਤ ਯਦੁषਸਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚਿਤ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਰਾਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ । ਆ ਯਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦਿਵੋ ਨ ਪੁਨਰ੍ਯਤੋ ਨਕਿਰਦ੍ਧਾ ਨੁ ਵੇਦ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਤਾਰਾ ਦਿਖਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦੂਰਂ ਕਿਲ ਪ੍ਰਥਮਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਸਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਵੇ ਸਸ੍ਰੁਰਾਪਃ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਦਗ੍ਰਂ ਕ੍ਵ ਬੁਧ੍ਨ ਆਸਾਮਾਪੋ ਮਧ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਵੋ ਨੂਨਮਨ੍ਤਃ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਅੰਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਸृਜਃ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਹਿਨਾ ਜਗ੍ਰਸਾਨਾਁ ਆਦਿਦੇਤਾਃ ਪ੍ਰ ਵਿਵਿਜ੍ਰੇ ਜਵੇਨ । ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਉਤ ਯਾ ਮੁਮੁਚ੍ਰੇऽਧੇਦੇਤਾ ਨ ਰਮਨ੍ਤੇ ਨਿਤਿਕ੍ਤਾਃ
ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਨੇ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੀਆਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸਧ੍ਰੀਚੀਃ ਸਿਨ੍ਧੁਮੁਸ਼ਤੀਰਿਵਾਯਨ੍ਸਨਾਜ੍ਜਾਰ ਆਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਭਿਦਾਸਾਮ੍ । ਅਸ੍ਤਮਾ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਵਸੂਨ੍ਯਸ੍ਮੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੂਨृਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਿੰਧ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਪੁਰਾਣਾ ਰੋਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਇਆਲੂਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਬ ਪ੍ਰਤਿਕਾਮਂ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਃਸਾਵਸ੍ਤਵ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਪੀਤਿਃ । ਹਰ੍षਸ੍ਵ ਹਨ੍ਤਵੇ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨੁਕ੍ਥੇਭਿष੍ਟੇ ਵੀਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵਾਮ
ਇੰਦਰ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸ ਨੂਂ ਪੀ। ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪਾਨ ਸਵੇਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤੇ ਰਥੋ ਮਨਸੋ ਜਵੀਯਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇਨ ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਯਾਹਿ । ਤੂਯਮਾ ਤੇ ਹਰਯਃ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਯੇਭਿਰ੍ਯਾਸਿ ਵृषਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਮਾਨਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਆ, ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ। ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਹਰਿਤ੍ਵਤਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈ ਰੂਪੈਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖਿਭਿਰ੍ਹੁਵਾਨਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਨੋ ਮਾਦਯਸ੍ਵਾ ਨਿषਦ੍ਯ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਤ੍ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਦੇष੍ਵਿਮੇ ਮਹੀ ਰੋਦਸੀ ਨਾਵਿਵਿਕ੍ਤਾਮ੍ । ਤਦੋਕ ਆ ਹਰਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਿਯੇਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਨਮਚ੍ਛ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰਸ ਪੀਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆ, ਪਿਆਰੇ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਆ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਪਿਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਨਾਨੁਕृਤ੍ਯਾ ਰਣ੍ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ । ਸ ਤੇ ਪੁਰਂਧਿਂ ਤਵਿषੀਮਿਯਰ੍ਤਿ ਸ ਤੇ ਮਦਾਯ ਸੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਤਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਾਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਰਸ ਪੀੜਾ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਤੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਨਵਿਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਬਾ ਸੋਮਮੇਨਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਪੂਰ੍ਣ ਆਹਾਵੋ ਮਦਿਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵੋ ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ਇਦਭਿਹਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਪਿਆਲਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਸ ਪੀ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਬੁਲਾਵਾ ਮਿੱਠੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁਧਾ ਜਨਾਸੋ ਹਿਤਪ੍ਰਯਸੋ ਵृषਭ ਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤੇ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਨੀਮਾ ਭੁਵਨ੍ਸਵਨਾ ਤੇषੁ ਹਰ੍ਯ
ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ।