ਅਯਂ ਨਿਧਿਃ ਸਰਮੇ ਅਦ੍ਰਿਬੁਧ੍ਨੋ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ੍ਯृष੍ਟਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪਣਯੋ ਯੇ ਸੁਗੋਪਾ ਰੇਕੁ ਪਦਮਲਕਮਾ ਜਗਨ੍ਥ
ਇਹ ਖਜਾਨਾ, ਸਰਮਾ, ਪਥਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਣੀਆਂ, ਜੋ ਚਾਕ-ਚੌਬੰਦ ਰੱਖਵੇਂ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਈ ਹੈਂ।
ਏਹ ਗਮਨ੍ਨृषਯਃ ਸੋਮਸ਼ਿਤਾ ਅਯਾਸ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ । ਤ ਏਤਮੂਰ੍ਵਂ ਵਿ ਭਜਨ੍ਤ ਗੋਨਾਮਥੈਤਦ੍ਵਚਃ ਪਣਯੋ ਵਮਨ੍ਨਿਤ੍
ਇਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪਲਦੇ ਹਨ—ਆਯਾਸਯ, ਅੰਗਿਰਸ, ਨਵਗਵਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੌਲਤ ਵੰਡਿਆ; ਇਹੀ ਗੱਲ, ਪਣੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖੀ।
ਏਵਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸਰਮ ਆਜਗਨ੍ਥ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤਾ ਸਹਸਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ । ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਕृਣਵੈ ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਗਾ ਅਪ ਤੇ ਗਵਾਂ ਸੁਭਗੇ ਭਜਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਸਰਮਾ, ਆਈ ਹੈਂ, ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਮੁੜ ਨਾ ਜਾ। ਸੁਭਾਗੇ, ਆਓ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਨਾਹਂ ਵੇਦ ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਂ ਨੋ ਸ੍ਵਸृਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦੁਰਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚ ਘੋਰਾਃ । ਗੋਕਾਮਾ ਮੇ ਅਚ੍ਛਦਯਨ੍ਯਦਾਯਮਪਾਤ ਇਤ ਪਣਯੋ ਵਰੀਯਃ
ਮੈਂ ਭਰਾਤਾ ਜਾਂ ਭੈਣ-ਭਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਇੰਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ। ਜਦ ਪਣੀਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪ ਲੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਦੂਰਮਿਤ ਪਣਯੋ ਵਰੀਯ ਉਦ੍ਗਾਵੋ ਯਨ੍ਤੁ ਮਿਨਤੀਰृਤੇਨ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਾ ਅਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਗੂਲ਼੍ਹਾਃ ਸੋਮੋ ਗ੍ਰਾਵਾਣ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਪਣੀਆਂ ਦੂਰ ਲੁਕ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ; ਗਾਂਵਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੋਮਾ, ਪਥਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਲੱਭ ਲਏ।
ਤੇऽਵਦਨ੍ਪ੍ਰਥਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਿਲ੍ਬਿषੇऽਕੂਪਾਰਃ ਸਲਿਲੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ । ਵੀਲ਼ੁਹਰਾਸ੍ਤਪ ਉਗ੍ਰੋ ਮਯੋਭੂਰਾਪੋ ਦੇਵੀਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤੇਨ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ—ਸਲੀਲਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਕੂਆਂ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ। ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਪਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਦੈਵੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ।
ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦਹृਣੀਯਮਾਨਃ । ਅਨ੍ਵਰ੍ਤਿਤਾ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰ ਆਸੀਦਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾ ਨਿਨਾਯ
ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਪਿੱਛੇ ਆਏ; ਅੱਗ, ਹੋਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇਨੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਆਧਿਰਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯੇਯਮਿਤਿ ਚੇਦਵੋਚਨ੍ । ਨ ਦੂਤਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਯੇ ਤਸ੍ਥ ਏषਾ ਤਥਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਗੁਪਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ
ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਵਚਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਏਤਸ੍ਯਾਮਵਦਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਪ੍ਤऋषਯਸ੍ਤਪਸੇ ਯੇ ਨਿषੇਦੁਃ । ਭੀਮਾ ਜਾਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੋਪਨੀਤਾ ਦੁਰ੍ਧਾਂ ਦਧਾਤਿ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਬੋਲੇ, ਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ, ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚਰਤਿ ਵੇਵਿषਦ੍ਵਿषਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕਮਙ੍ਗਮ੍ । ਤੇਨ ਜਾਯਾਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸੋਮੇਨ ਨੀਤਾਂ ਜੁਹ੍ਵਂ ਨ ਦੇਵਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪਤਨੀ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਦਾ ਚਮਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਤ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਸਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਦਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵੀ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਵਾਯੋਰੁਗਾਯਮੁਪਾਸਤੇ
ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਲੈ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਦ੍ਯ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਸਿ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਚ ਵਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਕਵਿਰਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈਂ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ਪਥ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਨਾਨ੍ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਸ੍ਵਦਯਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਧੀਭਿਰੁਤ ਯਜ੍ਞਮृਨ੍ਧਨ੍ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਣੁਹ੍ਯਧ੍ਵਰਂ ਨਃ
ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਕਰਮ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਾ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਯਹ੍ਵ ਹੋਤਾ ਸ ਏਨਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਤਾਰ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰਸ੍ਯਾ ਵृਜ੍ਯਤੇ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯੁ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯੋਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਘਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵਿਛਾਈ ਜਾਵੇ; ਚੌੜਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਜਨਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਦੇਵੀਰ੍ਦ੍ਵਾਰੋ ਬृਹਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਨ ਵਿਛਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀ-ਧਜੀ ਪਤਨੀਆਂ; ਵੱਡੀਆਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਰਸਤਾ ਬਣਨ।
ਆ ਸੁष੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਯਜਤੇ ਉਪਾਕੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਦਿਵ੍ਯੇ ਯੋषਣੇ ਬृਹਤੀ ਸੁਰੁਕ੍ਮੇ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪਿਸ਼ਂ ਦਧਾਨੇ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਵੇ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ; ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਣ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸੁਵਾਚਾ ਮਿਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਨੁषੋ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਕਾਰੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹੋਤਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪੁਰਾਣਾ ਚਾਨਣ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਭਾਰਤੀ ਤੂਯਮੇਤ੍ਵਿਲ਼ਾ ਮਨੁष੍ਵਦਿਹ ਚੇਤਯਨ੍ਤੀ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਚੇਤ ਰਹਿਣ; ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੋਝੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਯ ਇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਰੂਪੈਰਪਿਂਸ਼ਦ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਤਮਦ੍ਯ ਹੋਤਰਿषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍ਦੇਵਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਿਹ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਅੱਜ, ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਉਪਾਵਸृਜ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀਂषਿ । ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਮਿਤਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨ
ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਵਨਸਪਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲਵੇ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵ੍ਯਮਿਮੀਤ ਯਜ੍ਞਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਗਾਃ । ਅਸ੍ਯ ਹੋਤੁਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯृਤਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਅੱਗ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣਿਆ; ਹੋਤਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨੀषਿਣਃ ਪ੍ਰ ਭਰਧ੍ਵਂ ਮਨੀषਾਂ ਯਥਾਯਥਾ ਮਤਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨृਣਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯੈਰੇਰਯਾਮਾ ਕृਤੇਭਿਃ ਸ ਹਿ ਵੀਰੋ ਗਿਰ੍ਵਣਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦਾਨਃ
ਸੋਚਵਾਨੋ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਤ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ; ਆਓ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀਰ, ਗੀਤਕਾਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸਦਸੋ ਧੀਤਿਰਦ੍ਯੌਤ੍ਸਂ ਗਾਰ੍ष੍ਟੇਯੋ ਵृषਭੋ ਗੋਭਿਰਾਨਟ੍ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਵਿषੇਣਾ ਰਵੇਣ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਸਂ ਵਿਵ੍ਯਾਚਾ ਰਜਾਂਸਿ
ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅੱਜ ਚਮਕੀ ਹੈ; ਘਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਵੱਢਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਿਲ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਅਸ੍ਯ ਵੇਦ ਸ ਹਿ ਜਿष੍ਣੁਃ ਪਥਿਕृਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਯ । ਆਨ੍ਮੇਨਾਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਚ੍ਯੁਤੋ ਭੁਵਦ੍ਗੋਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ ਸਨਜਾ ਅਪ੍ਰਤੀਤਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਡੋਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਬਣਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਤੋ ਅਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਮਿਨਾਦਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ । ਪੁਰੂਣਿ ਚਿਨ੍ਨਿ ਤਤਾਨਾ ਰਜਾਂਸਿ ਦਾਧਾਰ ਯੋ ਧਰੁਣਂ ਸਤ੍ਯਤਾਤਾ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵੇਦ ਸਵਨਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍ । ਮਹੀਂ ਚਿਦ੍ਦ੍ਯਾਮਾਤਨੋਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚਾਸ੍ਕਮ੍ਭ ਚਿਤ੍ਕਮ੍ਭਨੇਨ ਸ੍ਕਭੀਯਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਥੰਮ ਨਾਲ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵृਤ੍ਰਮਸ੍ਤਰਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਨਸ੍ਯ ਮਾਯਾਃ । ਵਿ ਧृष੍ਣੋ ਅਤ੍ਰ ਧृषਤਾ ਜਘਨ੍ਥਾਥਾਭਵੋ ਮਘਵਨ੍ਬਾਹ੍ਵੋਜਾਃ
ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਾਸਤਿਕ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਬਣਿਆ।
ਸਚਨ੍ਤ ਯਦੁषਸਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚਿਤ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਰਾਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ । ਆ ਯਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦਿਵੋ ਨ ਪੁਨਰ੍ਯਤੋ ਨਕਿਰਦ੍ਧਾ ਨੁ ਵੇਦ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਤਾਰਾ ਦਿਖਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।