ਨ ਭੋਜਾ ਮਮ੍ਰੁਰ੍ਨ ਨ੍ਯਰ੍ਥਮੀਯੁਰ੍ਨ ਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤੇ ਹ ਭੋਜਾਃ । ਇਦਂ ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸ੍ਵਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ
ਦਾਨੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਦਾਨੀਓ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਸਾਰਾ ਚਾਨਣ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਃ ਸੁਰਭਿਂ ਯੋਨਿਮਗ੍ਰੇ ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਵਧ੍ਵਂ ਯਾ ਸੁਵਾਸਾਃ । ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰਨ੍ਤਃਪੇਯਂ ਸੁਰਾਯਾ ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਯੇ ਅਹੂਤਾਃ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਿ
ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਗਰਭ ਜਿੱਤਿਆ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਜਿੱਤੀਆਂ; ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਜਿੱਤਿਆ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜੋ ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਜਾਯਾਸ਼੍ਵਂ ਸਂ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁਂ ਭੋਜਾਯਾਸ੍ਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾ । ਭੋਜਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਵ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰਿष੍ਕृਤਂ ਦੇਵਮਾਨੇਵ ਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਦਾਨੀ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਸਾਂਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੁੜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਨੀ ਦਾ ਇਹ ਘਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਰੰਗ-ਰੰਗੀਲਾ, ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਮਸ਼੍ਵਾਃ ਸੁष੍ਠੁਵਾਹੋ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸੁਵृਦ੍ਰਥੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਃ । ਭੋਜਂ ਦੇਵਾਸੋऽਵਤਾ ਭਰੇषੁ ਭੋਜਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਨੀਕੇषੁ ਜੇਤਾ
ਭੋਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦਾਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਭੋਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਭੋਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸਰਮਾ ਪ੍ਰੇਦਮਾਨਡ੍ਦੂਰੇ ਹ੍ਯਧ੍ਵਾ ਜਗੁਰਿਃ ਪਰਾਚੈਃ । ਕਾਸ੍ਮੇਹਿਤਿਃ ਕਾ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਥਂ ਰਸਾਯਾ ਅਤਰਃ ਪਯਾਂਸਿ
ਸਰਮਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੱਭਦੀ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਈ? ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਹੜਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਰਸਾ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੂਤੀਰਿषਿਤਾ ਚਰਾਮਿ ਮਹ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਪਣਯੋ ਨਿਧੀਨ੍ਵਃ । ਅਤਿष੍ਕਦੋ ਭਿਯਸਾ ਤਨ੍ਨ ਆਵਤ੍ਤਥਾ ਰਸਾਯਾ ਅਤਰਂ ਪਯਾਂਸਿ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਬਣ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਣੀਆਂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੈ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰਸਾ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਕੀਦृਙ੍ਙਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰਮੇ ਕਾ ਦृਸ਼ੀਕਾ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਦੂਤੀਰਸਰਃ ਪਰਾਕਾਤ੍ । ਆ ਚ ਗਚ੍ਛਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਮੇਨਾ ਦਧਾਮਾਥਾ ਗਵਾਂ ਗੋਪਤਿਰ੍ਨੋ ਭਵਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਸਰਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਤੀ ਬਣ ਕੇ ਆਈ? ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਆਓ ਦੋਸਤੀ ਕਰੀਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਤਂ ਵੇਦ ਦਭ੍ਯਂ ਦਭਤ੍ਸ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਦੂਤੀਰਸਰਂ ਪਰਾਕਾਤ੍ । ਨ ਤਂ ਗੂਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਰਵਤੋ ਗਭੀਰਾ ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਣਯਃ ਸ਼ਯਧ੍ਵੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਤੀ ਬਣ ਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਡੂੰਘੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਉਂਦੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਰੇ ਪਏ ਹੋ।
ਇਮਾ ਗਾਵਃ ਸਰਮੇ ਯਾ ਐਚ੍ਛਃ ਪਰਿ ਦਿਵੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ਸੁਭਗੇ ਪਤਨ੍ਤੀ । ਕਸ੍ਤ ਏਨਾ ਅਵ ਸृਜਾਦਯੁਧ੍ਵ੍ਯੁਤਾਸ੍ਮਾਕਮਾਯੁਧਾ ਸਨ੍ਤਿ ਤਿਗ੍ਮਾ
ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਸਰਮਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਉਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਭਾਗੇ। ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਛੱਡੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ? ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਅਸੇਨ੍ਯਾ ਵਃ ਪਣਯੋ ਵਚਾਂਸ੍ਯਨਿषਵ੍ਯਾਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪਾਪੀਃ । ਅਧृष੍ਟੋ ਵ ਏਤਵਾ ਅਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵ ਉਭਯਾ ਨ ਮृਲ਼ਾਤ੍
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਪਣੀਆਂ, ਅਣਉਚਿਤ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਅਪਾਰ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਯਂ ਨਿਧਿਃ ਸਰਮੇ ਅਦ੍ਰਿਬੁਧ੍ਨੋ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ੍ਯृष੍ਟਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪਣਯੋ ਯੇ ਸੁਗੋਪਾ ਰੇਕੁ ਪਦਮਲਕਮਾ ਜਗਨ੍ਥ
ਇਹ ਖਜਾਨਾ, ਸਰਮਾ, ਪਥਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਣੀਆਂ, ਜੋ ਚਾਕ-ਚੌਬੰਦ ਰੱਖਵੇਂ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਈ ਹੈਂ।
ਏਹ ਗਮਨ੍ਨृषਯਃ ਸੋਮਸ਼ਿਤਾ ਅਯਾਸ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ । ਤ ਏਤਮੂਰ੍ਵਂ ਵਿ ਭਜਨ੍ਤ ਗੋਨਾਮਥੈਤਦ੍ਵਚਃ ਪਣਯੋ ਵਮਨ੍ਨਿਤ੍
ਇਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪਲਦੇ ਹਨ—ਆਯਾਸਯ, ਅੰਗਿਰਸ, ਨਵਗਵਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੌਲਤ ਵੰਡਿਆ; ਇਹੀ ਗੱਲ, ਪਣੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖੀ।
ਏਵਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸਰਮ ਆਜਗਨ੍ਥ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤਾ ਸਹਸਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ । ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਕृਣਵੈ ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਗਾ ਅਪ ਤੇ ਗਵਾਂ ਸੁਭਗੇ ਭਜਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਸਰਮਾ, ਆਈ ਹੈਂ, ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਮੁੜ ਨਾ ਜਾ। ਸੁਭਾਗੇ, ਆਓ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਨਾਹਂ ਵੇਦ ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਂ ਨੋ ਸ੍ਵਸृਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦੁਰਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚ ਘੋਰਾਃ । ਗੋਕਾਮਾ ਮੇ ਅਚ੍ਛਦਯਨ੍ਯਦਾਯਮਪਾਤ ਇਤ ਪਣਯੋ ਵਰੀਯਃ
ਮੈਂ ਭਰਾਤਾ ਜਾਂ ਭੈਣ-ਭਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਇੰਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ। ਜਦ ਪਣੀਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪ ਲੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਦੂਰਮਿਤ ਪਣਯੋ ਵਰੀਯ ਉਦ੍ਗਾਵੋ ਯਨ੍ਤੁ ਮਿਨਤੀਰृਤੇਨ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਾ ਅਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਗੂਲ਼੍ਹਾਃ ਸੋਮੋ ਗ੍ਰਾਵਾਣ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਪਣੀਆਂ ਦੂਰ ਲੁਕ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ; ਗਾਂਵਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੋਮਾ, ਪਥਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਲੱਭ ਲਏ।
ਤੇऽਵਦਨ੍ਪ੍ਰਥਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਿਲ੍ਬਿषੇऽਕੂਪਾਰਃ ਸਲਿਲੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ । ਵੀਲ਼ੁਹਰਾਸ੍ਤਪ ਉਗ੍ਰੋ ਮਯੋਭੂਰਾਪੋ ਦੇਵੀਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤੇਨ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ—ਸਲੀਲਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਕੂਆਂ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ। ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਪਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਦੈਵੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ।
ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦਹृਣੀਯਮਾਨਃ । ਅਨ੍ਵਰ੍ਤਿਤਾ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰ ਆਸੀਦਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾ ਨਿਨਾਯ
ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਪਿੱਛੇ ਆਏ; ਅੱਗ, ਹੋਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇਨੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਆਧਿਰਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯੇਯਮਿਤਿ ਚੇਦਵੋਚਨ੍ । ਨ ਦੂਤਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਯੇ ਤਸ੍ਥ ਏषਾ ਤਥਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਗੁਪਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ
ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਵਚਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਏਤਸ੍ਯਾਮਵਦਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਪ੍ਤऋषਯਸ੍ਤਪਸੇ ਯੇ ਨਿषੇਦੁਃ । ਭੀਮਾ ਜਾਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੋਪਨੀਤਾ ਦੁਰ੍ਧਾਂ ਦਧਾਤਿ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਬੋਲੇ, ਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ, ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚਰਤਿ ਵੇਵਿषਦ੍ਵਿषਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕਮਙ੍ਗਮ੍ । ਤੇਨ ਜਾਯਾਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸੋਮੇਨ ਨੀਤਾਂ ਜੁਹ੍ਵਂ ਨ ਦੇਵਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪਤਨੀ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਦਾ ਚਮਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਤ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਸਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਦਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵੀ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਵਾਯੋਰੁਗਾਯਮੁਪਾਸਤੇ
ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਲੈ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਦ੍ਯ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਸਿ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਚ ਵਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਃ ਕਵਿਰਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈਂ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ਪਥ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਨਾਨ੍ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਸ੍ਵਦਯਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਧੀਭਿਰੁਤ ਯਜ੍ਞਮृਨ੍ਧਨ੍ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਣੁਹ੍ਯਧ੍ਵਰਂ ਨਃ
ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਕਰਮ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ।
ਆਜੁਹ੍ਵਾਨ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਾ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਯਹ੍ਵ ਹੋਤਾ ਸ ਏਨਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਤਾਰ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰਸ੍ਯਾ ਵृਜ੍ਯਤੇ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯੁ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯੋਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਘਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵਿਛਾਈ ਜਾਵੇ; ਚੌੜਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਜਨਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਦੇਵੀਰ੍ਦ੍ਵਾਰੋ ਬृਹਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਵਤ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਨ ਵਿਛਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀ-ਧਜੀ ਪਤਨੀਆਂ; ਵੱਡੀਆਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਰਸਤਾ ਬਣਨ।
ਆ ਸੁष੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਯਜਤੇ ਉਪਾਕੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਦਿਵ੍ਯੇ ਯੋषਣੇ ਬृਹਤੀ ਸੁਰੁਕ੍ਮੇ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪਿਸ਼ਂ ਦਧਾਨੇ
ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਵੇ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ; ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਣ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸੁਵਾਚਾ ਮਿਮਾਨਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਨੁषੋ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰਚੋਦਯਨ੍ਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਕਾਰੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹੋਤਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪੁਰਾਣਾ ਚਾਨਣ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਭਾਰਤੀ ਤੂਯਮੇਤ੍ਵਿਲ਼ਾ ਮਨੁष੍ਵਦਿਹ ਚੇਤਯਨ੍ਤੀ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸ੍ਵਪਸਃ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਚੇਤ ਰਹਿਣ; ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੋਝੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।