ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਤੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਰੁਪਸੇਚਨੀ ਭੂਚ੍ਛ੍ਰਿਯੇ ਦਰ੍ਵਿਰਰੇਪਾਃ । ਯਯਾ ਸ੍ਵੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸਿਞ੍ਚਸ ਉਤ੍
ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਵਾਲੀ ਤੇਰੀ ਅਰਪਣ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਤਂ ਵਾ ਯਦਸੁਰ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਇਤ੍ਥਾਸ੍ਤੌਦ੍ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰ ਇਤ੍ਥਾਸ੍ਤੌਤ੍ । ਆਵੋ ਯਦ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯੇ ਕੁਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਵੋ ਯਦ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯੇ ਕੁਤ੍ਸਵਤ੍ਸਮ੍
ਚਾਹੇ ਸੌ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਜਾਂ ਦੁਰਮਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਿਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਤਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ।
ਉਭਾ ਉ ਨੂਨਂ ਤਦਿਦਰ੍ਥਯੇਥੇ ਵਿ ਤਨ੍ਵਾਥੇ ਧਿਯੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਸੇਵ । ਸਧ੍ਰੀਚੀਨਾ ਯਾਤਵੇ ਪ੍ਰੇਮਜੀਗਃ ਸੁਦਿਨੇਵ ਪृਕ੍ਸ਼ ਆ ਤਂਸਯੇਥੇ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਪਸ਼ੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਉष੍ਟਾਰੇਵ ਫਰ੍ਵਰੇषੁ ਸ਼੍ਰਯੇਥੇ ਪ੍ਰਾਯੋਗੇਵ ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸੁਰੇਥਃ । ਦੂਤੇਵ ਹਿ ष੍ਠੋ ਯਸ਼ਸਾ ਜਨੇषੁ ਮਾਪ ਸ੍ਥਾਤਂ ਮਹਿषੇਵਾਵਪਾਨਾਤ੍
ਉਠੇਰੇ ਵਾਂਗ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਰਸੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਠਹਿਰੋ ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਸ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਕਂਯੁਜਾ ਸ਼ਕੁਨਸ੍ਯੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਪਸ਼੍ਵੇਵ ਚਿਤ੍ਰਾ ਯਜੁਰਾ ਗਮਿष੍ਟਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰਿਵ ਦੇਵਯੋਰ੍ਦੀਦਿਵਾਂਸਾ ਪਰਿਜ੍ਮਾਨੇਵ ਯਜਥਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ
ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਲਗਾਮ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਤ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਰਥੀ ਵਾਂਗ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਆਪੀ ਵੋ ਅਸ੍ਮੇ ਪਿਤਰੇਵ ਪੁਤ੍ਰੋਗ੍ਰੇਵ ਰੁਚਾ ਨृਪਤੀਵ ਤੁਰ੍ਯੈ । ਇਰ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਕਿਰਣੇਵ ਭੁਜ੍ਯੈ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਵਾਨੇਵ ਹਵਮਾ ਗਮਿष੍ਟਮ੍
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਆਉ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਉ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਉ। ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਦਮੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਰਣ ਬਾਂਹ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਸੱਦੇ ਤੇ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਆਉ।
ਵਂਸਗੇਵ ਪੂषਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਮ੍ਬਾਤਾ ਮਿਤ੍ਰੇਵ ऋਤਾ ਸ਼ਤਰਾ ਸ਼ਾਤਪਨ੍ਤਾ । ਵਾਜੇਵੋਚ੍ਚਾ ਵਯਸਾ ਘਰ੍ਮ੍ਯੇष੍ਠਾ ਮੇषੇਵੇषਾ ਸਪਰ੍ਯਾ ਪੁਰੀषਾ
ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਫਲੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਧਰਮਵਾਨ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਇਨਾਮ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤ ਗਰਮੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਰੋਹੜੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉ।
ਸृਣ੍ਯੇਵ ਜਰ੍ਭਰੀ ਤੁਰ੍ਫਰੀਤੂ ਨੈਤੋਸ਼ੇਵ ਤੁਰ੍ਫਰੀ ਪਰ੍ਫਰੀਕਾ । ਉਦਨ੍ਯਜੇਵ ਜੇਮਨਾ ਮਦੇਰੂ ਤਾ ਮੇ ਜਰਾਯ੍ਵਜਰਂ ਮਰਾਯੁ
ਜਿਵੇਂ ਹਲ ਖੇਤ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਦੌੜ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਤਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਸ਼ੇ ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਪਜ੍ਰੇਵ ਚਰ੍ਚਰਂ ਜਾਰਂ ਮਰਾਯੁ ਕ੍ਸ਼ਦ੍ਮੇਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਤਰ੍ਤਰੀਥ ਉਗ੍ਰਾ । ऋਭੂ ਨਾਪਤ੍ਖਰਮਜ੍ਰਾ ਖਰਜ੍ਰੁਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਪਰ੍ਫਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਰਯੀਣਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਕੜੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਗਰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਰਥ ਨੂੰ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਕੋ ਨਾ।
ਘਰ੍ਮੇਵ ਮਧੁ ਜਠਰੇ ਸਨੇਰੂ ਭਗੇਵਿਤਾ ਤੁਰ੍ਫਰੀ ਫਾਰਿਵਾਰਮ੍ । ਪਤਰੇਵ ਚਚਰਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਣਿਙ੍ਮਨऋਙ੍ਗਾ ਮਨਨ੍ਯਾ ਨ ਜਗ੍ਮੀ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਜਿਵੇਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਖਜਾਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਗੁੰਝ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਆਪਣੇ ਲਕੜੀ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉ।
ਬृਹਨ੍ਤੇਵ ਗਮ੍ਭਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪਾਦੇਵ ਗਾਧਂ ਤਰਤੇ ਵਿਦਾਥਃ । ਕਰ੍ਣੇਵ ਸ਼ਾਸੁਰਨੁ ਹਿ ਸ੍ਮਰਾਥੋऽਂਸ਼ੇਵ ਨੋ ਭਜਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਪ੍ਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਨ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ; ਜਿਵੇਂ ਹਿੱਸਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ।
ਆਰਙ੍ਗਰੇਵ ਮਧ੍ਵੇਰਯੇਥੇ ਸਾਰਘੇਵ ਗਵਿ ਨੀਚੀਨਬਾਰੇ । ਕੀਨਾਰੇਵ ਸ੍ਵੇਦਮਾਸਿष੍ਵਿਦਾਨਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮੇਵੋਰ੍ਜਾ ਸੂਯਵਸਾਤ੍ਸਚੇਥੇ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ, ਤੁਸੀਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਦ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤਾਕਤ, ਤੁਸੀਂ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋ।
ऋਧ੍ਯਾਮ ਸ੍ਤੋਮਂ ਸਨੁਯਾਮ ਵਾਜਮਾ ਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰਥੇਹੋਪ ਯਾਤਮ੍ । ਯਸ਼ੋ ਨ ਪਕ੍ਵਂ ਮਧੁ ਗੋष੍ਵਨ੍ਤਰਾ ਭੂਤਾਂਸ਼ੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਃ ਕਾਮਮਪ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਏ ਹੋਈਏ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਨ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ; ਅਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ।
ਆਵਿਰਭੂਨ੍ਮਹਿ ਮਾਘੋਨਮੇषਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜੀਵਂ ਤਮਸੋ ਨਿਰਮੋਚਿ । ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਮਾਗਾਦੁਰੁਃ ਪਨ੍ਥਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਆ ਗਿਆ; ਦਾਨ ਦੀ ਚੌੜੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਉਚ੍ਚਾ ਦਿਵਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਥੁਰ੍ਯੇ ਅਸ਼੍ਵਦਾਃ ਸਹ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇਣ । ਹਿਰਣ੍ਯਦਾ ਅਮृਤਤ੍ਵਂ ਭਜਨ੍ਤੇ ਵਾਸੋਦਾਃ ਸੋਮ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਉੱਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਦੈਵੀ ਪੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾ ਨ ਕਵਾਰਿਭ੍ਯੋ ਨਹਿ ਤੇ ਪृਣਨ੍ਤਿ । ਅਥਾ ਨਰਃ ਪ੍ਰਯਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸੋऽਵਦ੍ਯਭਿਯਾ ਬਹਵਃ ਪृਣਨ੍ਤਿ
ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਯੋਗਯਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਧਾਰਂ ਵਾਯੁਮਰ੍ਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਂ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੇ ਅਭਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਹਵਿਃ । ਯੇ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰ ਚ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਂਗਮੇ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੁਹਤੇ ਸਪ੍ਤਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸੌ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਸੂਰਜ, ਚਾਨਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ, ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਹਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਥਮੋ ਹੂਤ ਏਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਣੀਰਗ੍ਰਮੇਤਿ । ਤਮੇਵ ਮਨ੍ਯੇ ਨृਪਤਿਂ ਜਨਾਨਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਵਿਵਾਯ
ਦਾਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ऋषਿਂ ਤਮੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹੁਰ੍ਯਜ੍ਞਨ੍ਯਂ ਸਾਮਗਾਮੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸਮ੍ । ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵੋ ਵੇਦ ਤਿਸ੍ਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾ ਰਰਾਧ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਤੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਗਾਂ ਦਦਾਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ ਯਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ਨਂ ਵਨੁਤੇ ਯੋ ਨ ਆਤ੍ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਰ੍ਮ ਕृਣੁਤੇ ਵਿਜਾਨਨ੍
ਦਾਨ ਘੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਚੰਦ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦਾਨ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਦਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭੋਜਾ ਮਮ੍ਰੁਰ੍ਨ ਨ੍ਯਰ੍ਥਮੀਯੁਰ੍ਨ ਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤੇ ਹ ਭੋਜਾਃ । ਇਦਂ ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸ੍ਵਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ
ਦਾਨੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਦਾਨੀਓ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਸਾਰਾ ਚਾਨਣ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਃ ਸੁਰਭਿਂ ਯੋਨਿਮਗ੍ਰੇ ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਵਧ੍ਵਂ ਯਾ ਸੁਵਾਸਾਃ । ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰਨ੍ਤਃਪੇਯਂ ਸੁਰਾਯਾ ਭੋਜਾ ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਯੇ ਅਹੂਤਾਃ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਿ
ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਗਰਭ ਜਿੱਤਿਆ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਜਿੱਤੀਆਂ; ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਜਿੱਤਿਆ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜੋ ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭੋਜਾਯਾਸ਼੍ਵਂ ਸਂ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁਂ ਭੋਜਾਯਾਸ੍ਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾ । ਭੋਜਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਵ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰਿष੍ਕृਤਂ ਦੇਵਮਾਨੇਵ ਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਦਾਨੀ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਸਾਂਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੁੜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਨੀ ਦਾ ਇਹ ਘਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਰੰਗ-ਰੰਗੀਲਾ, ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਮਸ਼੍ਵਾਃ ਸੁष੍ਠੁਵਾਹੋ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸੁਵृਦ੍ਰਥੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਃ । ਭੋਜਂ ਦੇਵਾਸੋऽਵਤਾ ਭਰੇषੁ ਭੋਜਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਨੀਕੇषੁ ਜੇਤਾ
ਭੋਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦਾਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਭੋਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਭੋਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸਰਮਾ ਪ੍ਰੇਦਮਾਨਡ੍ਦੂਰੇ ਹ੍ਯਧ੍ਵਾ ਜਗੁਰਿਃ ਪਰਾਚੈਃ । ਕਾਸ੍ਮੇਹਿਤਿਃ ਕਾ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਥਂ ਰਸਾਯਾ ਅਤਰਃ ਪਯਾਂਸਿ
ਸਰਮਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੱਭਦੀ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਈ? ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਹੜਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ? ਤੂੰ ਰਸਾ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੂਤੀਰਿषਿਤਾ ਚਰਾਮਿ ਮਹ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਪਣਯੋ ਨਿਧੀਨ੍ਵਃ । ਅਤਿष੍ਕਦੋ ਭਿਯਸਾ ਤਨ੍ਨ ਆਵਤ੍ਤਥਾ ਰਸਾਯਾ ਅਤਰਂ ਪਯਾਂਸਿ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਬਣ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਣੀਆਂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੈ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰਸਾ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਕੀਦृਙ੍ਙਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰਮੇ ਕਾ ਦृਸ਼ੀਕਾ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਦੂਤੀਰਸਰਃ ਪਰਾਕਾਤ੍ । ਆ ਚ ਗਚ੍ਛਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਮੇਨਾ ਦਧਾਮਾਥਾ ਗਵਾਂ ਗੋਪਤਿਰ੍ਨੋ ਭਵਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਸਰਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਤੀ ਬਣ ਕੇ ਆਈ? ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਆਓ ਦੋਸਤੀ ਕਰੀਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਤਂ ਵੇਦ ਦਭ੍ਯਂ ਦਭਤ੍ਸ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਦੂਤੀਰਸਰਂ ਪਰਾਕਾਤ੍ । ਨ ਤਂ ਗੂਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਰਵਤੋ ਗਭੀਰਾ ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਣਯਃ ਸ਼ਯਧ੍ਵੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਤੀ ਬਣ ਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਡੂੰਘੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਉਂਦੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਰੇ ਪਏ ਹੋ।
ਇਮਾ ਗਾਵਃ ਸਰਮੇ ਯਾ ਐਚ੍ਛਃ ਪਰਿ ਦਿਵੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ਸੁਭਗੇ ਪਤਨ੍ਤੀ । ਕਸ੍ਤ ਏਨਾ ਅਵ ਸृਜਾਦਯੁਧ੍ਵ੍ਯੁਤਾਸ੍ਮਾਕਮਾਯੁਧਾ ਸਨ੍ਤਿ ਤਿਗ੍ਮਾ
ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਸਰਮਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਉਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਭਾਗੇ। ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਛੱਡੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ? ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਅਸੇਨ੍ਯਾ ਵਃ ਪਣਯੋ ਵਚਾਂਸ੍ਯਨਿषਵ੍ਯਾਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪਾਪੀਃ । ਅਧृष੍ਟੋ ਵ ਏਤਵਾ ਅਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵ ਉਭਯਾ ਨ ਮृਲ਼ਾਤ੍
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਪਣੀਆਂ, ਅਣਉਚਿਤ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਅਪਾਰ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।