ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੁੱਤਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਝੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਖਵਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਬੜੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਔਸ਼ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਖੋਦਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਕਿ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂਂ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੋਪਾਅੜ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣ। ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਉਪਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਲੋਕ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਪੁਸ਼ਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੂ, ਮਰੁਤ ਹੋਣ। ਪਾਰਜਨਯਾ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇਵੇ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦਿਵਿਆ ਦੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਆ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਪਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਆਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਬਾਣੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ ਵਰਖਾ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮਧੁਰ ਬੂੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਉਹ ਮਧੁਰ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਧਨ ਦੇ। ਯਥਾ-ਕ੍ਰਮ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇ। ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਕ੍ਰਿਪਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਪਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਣਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਰਖਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਦੂਤ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਪੀ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਲਈ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਾਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਾਪੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਪਾਰਜਨਯਾ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਹਿਦਾਸਵ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਵਨ ਭੇਟਾ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਆਉਣ।