ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿਤੀਆਂ, ਮੈਂ, ਇਕ ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਨਾਸ਼ਵੰਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਨਾ ਲਿਆ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਕੋਈ ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਅਮਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਜਗਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਇਕ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਿਰ ਪਈ, ਬਿਨਾਂ ਗੱਜਣ ਦੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ—ਹੇ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਰਦ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਧਾ। ਤੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਚਰਵਾਹੇ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਟਿਕਿਆ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਆਖਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ? ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਕਦੋਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਹਕੀਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆਉਂਦਾ? ਜਦ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕ ਮਨ ਦੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਅੱਗ ਸੱਸਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਆਖ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ: ਉਹ ਹੰਜੂ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਰੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟਾ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੀਂ, ਮੂਰਖ। ਚੰਗਾ ਰੱਬ ਅੱਜ, ਬਿਨਾਂ ਰੋਕ-ਟੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ; ਓਥੇ, ਨਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਭੁੱਖੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ। ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਸ, ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾ; ਕਦੇ ਭੈੜੇ, ਕਾਲੇ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਨ। ਸਚਮੁਚ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜੀਬ ਵਿਹਾਰ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘੀ ਖਾਦਾ; ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੈ; ਪਿੱਠ ਨਾ ਮੋੜ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਐਲ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਗਤਿ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਘੀ ਨੂੰ ਹਰੀਆਂ ਨੇ ਵਹਾਇਆ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ। ਇਹ ਹਰੀ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਵਜ੍ਰ ਹੈ; ਹਰੀ, ਬੇਰੋਕ, ਹਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ। ਸੋਹਣੇ ਗਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ ਹਨ; ਵਜ੍ਰ ਵੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਜੱਬ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝੱਲੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤੁਤੀ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਉਹ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਚੌੜ ਤੇ। ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਿਵੇਦਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਲਈ, ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਵਹਾਇਆ। ਇੱਛਾ ਲਈ, ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਨੇ ਵਹਾਇਆ; ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਤੇਜ਼। ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਦਾਢੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਲਿਬਾਸ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਜੋ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਕੱਪ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਤੇਜ਼, ਇਨਾਮ ਲਈ, ਦੋ ਭਾਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਨਿਵੇਦਨ ਲਈ ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਧੋ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਾ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹਿੰਘਦਾ, ਦੌੜਾਕ ਵਾਂਗ। ਮਹਾਨ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਈ; ਹਰ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਗਊ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਭਗਤ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਤੇ ਲੈ ਆਉਣ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਦਾਰਥ ਪੀ, ਹੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ, ਦਸ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮਾ, ਹੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੁਣ, ਇਹ ਨਿਵੇਦਨ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਮਹਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪੇਟ ਭਰ ਕੇ ਪਿਲਾਵੇ। ਉਹ ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਯੁੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀਆਂ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਿਵਾਸ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਸੌ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਫਲ ਪੈਦਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਲਾਜ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਣ। ਹੇ ਬੂਟੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀਓ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਕਪੜਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਲੈ ਸਕਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਥਾਂ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ। ਜਿੱਥੇ ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਵੈਦ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਸਭ ਬੂਟੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਉਣ। ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਸੰਭਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ। ਇਸ਼ਕ੍ਰਿਤਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ਼ਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਨਸਾਂ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੀ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਵਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ; ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜੋ ਮੈਲ ਸੀ, ਝਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਬੂਟੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ, ਰੋਗ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਜਾਲ ਢਿੱਲਾ ਪੈਂਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਬੂਟੀਆਂ, ਅੰਗ-ਅੰਗ, ਜੋੜ-ਜੋੜ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੋਂ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਰੋਗ, ਚੀਕਣ ਵਾਲੀ ਉੱਲੂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ; ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਹਨੇਰੀ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਬਿਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ, ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ—ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਜੰਮੀਆਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ, ਯਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ, ਹਰ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ।