ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੋਮਯਾਗ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਦਾ, ਇਹ ਪੱਥਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਆਣ ਘੋੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੱਥਰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਨਿਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੱਥਰ ਅਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਚਲਾਕ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਏ ਪੱਥਰੋ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਾਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣ ਦਿਓ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਗੁੱਝਲ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ। ਆਉ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਇਕੱਠੇ ਰਚੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਡਰਾਵਨਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੋਈਏ।” ਉਰਵਸ਼ੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਭੋਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਪਹੁੰਚ ਹਾਂ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੌਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੌੜ ਪਾਉਣ ਵਰਗੀ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵੀ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਭੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। “ਮੈਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੈਤਸ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।” ਉਰਵਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੈਤਸ ਰੱਸੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਅਟੱਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਚਨਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਾ, ਤੇਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਬੀਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।” ਉਹ ਵਿਅਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਰੇਖਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਦਿਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝਲ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਭਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ।” ਉਰਵਸ਼ੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਜਲਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਣ ਲਈ ਮਹਾਨ ਬਣਾਇਆ।” ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, “ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਮੈਂ, ਮਾਨਵ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਪਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜਦ ਇੱਕ ਮਾਨਵ, ਅਮਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਚਲ ਬਛੜੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਜਦੇ।” ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਾ ਵੱਲ ਤੁਰਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਬਿਨਾਂ ਗੱਜਣ ਦੇ ਚਮਕੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਸਤ੍ਰੀ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ। ਹੇ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ।” ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ ਚਰਵਾਹੇ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜੰਮੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਾਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸੀ?” ਉਹ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤ ਕਦੋਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਅਸਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਉਂਦਾ? ਜਦ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਮਨ ਦੇ ਹੋਣ, ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਅਗਨੀ ਸਸੁਰਾਲ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੈ?” ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰੁਲਾ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹ, ਹੇ ਮੂਰਖ।” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ ਅਣਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈਟ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਭੁੱਖੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ।” ਪਰ ਪੁਰੂਰਵਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਤੁਰ; ਨਿਰਦਈ, ਦੁਸ਼ਟ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ। ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭੇੜੀਏ ਵਰਗੇ ਹਨ।” ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਵਰਤਾਰਾ ਮੈਂ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਿਉ ਖਾਦਾ; ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਮੈਂ ਤੁਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।” ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਮੂੰਹ ਨਾ ਮੋੜ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਐਲ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਕਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ।” ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿੰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਘਿਉ, ਜੋ ਹਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਜਨ ਤਕ ਤੂੰ ਪਹੁੰਚ।” ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ, ਸੋਮ ਰਸ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪੀਲਾ, ਲੋਹਾ ਵਾਲਾ ਵਜ੍ਰ ਹੈ; ਹਰੀ, ਅਣਰੁਕਾਵਟ, ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪੀਲੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ ਹੈ; ਵਜ੍ਰ, ਪੀਲੇ ਵਰਗਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਲੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਪੁਰਾਣੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਪੀਲੀ ਜੱਟੀ ਵੰਨਿਆ ਗਈ। ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੀਲੀ; ਤੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਪੀਲੇ ਜਨਮ ਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਉਹ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਯਾਗ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਪੀਲੇ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਪਾਇਆ। ਇੱਛਾ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਪਾਇਆ; ਅਡੋਲ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਤੇਜ਼। ਜੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਪੀਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਪੀਲੀ ਦਾਢੀ, ਪੀਲੇ ਵਾਲ, ਲੋਹਾ-ਕਵਚ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਜੋ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਕਰਛੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਤੇ; ਤੇਜ਼, ਇਨਾਮ ਲਈ, ਵੰਡੇ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਕ ਰੇਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਾ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ। ਮਹਾਨ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਉਪਾਸਕ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋੜ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਹੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਰਥ ਉੱਤੇ। ਜੋ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਮੁਟਾਵੀਂ ਪੀ, ਹੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਦਸ ਹੋਤਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਸੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇ ਹੁਣ, ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਮਹਾਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ। ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਕੀਤੀ। “ਉਹ ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਯੁੱਗ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀਆਂ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਾਵਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੌ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਉਪਚਾਰਕ ਜੜੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰ। ਹੇ ਬੂਟੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀਓ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਕਪੜਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਤਮ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ। ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਨ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਦੀਆਂ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੈਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਰਿਵਾਜ, ਪਿਆਰ, ਤਿਆਗ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਪਚਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।