ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਹਰੇ-ਹਰੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੋਲ-ਮਟੋਲ, ਸੁੰਦਰ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲੇ ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ, ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੱਕੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁੱਧਵਾਨ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਪਰ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਚੱਕੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਬੀਜ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਚੱਕੀਆਂ, ਜੋਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਿਲ ਕੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਦੱਸ-ਦੱਸ ਆਧਾਰ, ਦੱਸ-ਦੱਸ ਪਾਸੇ, ਦੱਸ-ਦੱਸ ਜੋਤਾਂ, ਦੱਸ-ਦੱਸ ਫਾਸਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਸ ਬੇਲੀਆਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੱਕੀਆਂ, ਦੱਸ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਘੂਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ ਘੋੜੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਸ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦਾ, ਫੈਲਦਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੱਕੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਚੱਕੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਥੱਕ, ਅਡੋਲ, ਅਮਰ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ, ਅਜਰ, ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੌਸ਼ਤ, ਅਤੇ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੱਕੀਆਂ ਛੁਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਕਾਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦੀਆਂ, ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਜਨਾ ਤੇ ਪੀਸਣ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚੱਕੀਆਂ, ਰਸ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਹੁਸ਼ਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਲੁੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਹੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਡਰ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਜਾਣਾ ਪਵੇ।" ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਸੌਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੌੜ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੇ ਚਾਹਿ ਵਿਅਹ ਹੋਇਆ, ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਤ ਵੈਤਸਾ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝੀ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ।" "ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਵੈਤਸਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਬੱਝਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ, ਅਟੱਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੇਰੇ ਸੰਕੇਤ ਪਿੱਛੋਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਇਕ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।" "ਉਹ ਰੇਖਾ, ਚੰਗੀ, ਦਿਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝਲ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲੀਆਂ ਮਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ।" "ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਧੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਸ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੌਤਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਮੈ ਮੌਤਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੌਤਲੋਕ, ਅਮਰ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰੂਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਹੂੰਸਲ ਨਾਲ।" "ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ, ਬਿਨਾ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੋਚਾਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ। ਹੇ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੁਰੁੱਖ ਲਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇ।" "ਤੂੰ ਇੰਜ ਹੀ ਜੰਮੀ, ਰੱਖਵਾਲੀ ਲਈ; ਹੇ ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਥੇ ਲਾਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ?" "ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਕਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਸੱਸੁਰਾਲ ਵਿੱਚ ਬਲਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ?" "ਮੈਂ ਆਖਦੀ ਹਾਂ: ਉਹ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਰੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹ।" "ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ ਦਿਨ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ; ਉਥੇ, ਭੁੱਖੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ।" "ਪੁਰੂਰਵਸ, ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾ; ਕ੍ਰੂਰ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ। ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭੇੜੀਏਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਵਿਵਹਾਰ ਮੈਂ ਮੌਤਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ, ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਰਿਹੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਘਿਉ ਖਾਦਾ; ਹੁਣ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਮੈਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।" "ਵਸਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਮੂੰਹ ਨਾ ਮੋੜ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਐਲ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।" ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਲਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਦੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪੀਲਾ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਵਜਰ ਹੈ; ਹਰੀ, ਅਸੰਯਮਿਤ, ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਗਲ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਵਜਰ ਵੀ ਪੀਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ, ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਜੱਬ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੁਈਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ—ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝੱਲੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਪੀਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੀਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਪੀਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪੀਲੇ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੀਲੇਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਾਇਆ। ਇੱਛਾ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ; ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਲੀ ਦਾਡ਼ੀ, ਪੀਲੇ ਵਾਲ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ—ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਪੀਲੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਕੱਪ, ਉਹਦੇ ਪੀਲੇ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਤੇਜ਼, ਇਨਾਮ ਲਈ, ਵੰਡੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਭੇਟ ਲਈ, ਪੀਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ, ਮਸਤ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ-ਪੁਰੂਰਵਸ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਭ ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਅਮਰ ਲੀਲਾ ਹੈ।