ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਥ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗ, ਰਿਭੁ, ਵਾਜਾ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ, ਪਾਰਿਜਮਨ ਅਤੇ ਸਭ ਗਿਆਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਲਈ, ਰਿਭੁ ਅਤੇ ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਕੀਰਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਅਟੁੱਟ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਪਹੀਏ ਜੋੜਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਫੈਲਾਉਣ, ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਗਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਭਜਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਇਕਜੁੱਟ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਾਰਗ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ ਸੱਤੱਤਰ (77) ਰਥ ਜੋੜੇ ਗਏ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਚਲ ਪਏ—ਧਰਤੀ ਦੇ, ਜਾਦੂਈ, ਸਭ ਇਕੋ ਸਮੇਂ। ਹੁਣ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਬੋਲੇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਬੋਲ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਰੀ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ਾ ਭੇਟ ਪੀਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠਾਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪੱਕੇ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਸੋਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ, ਗੂੰਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠਾਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਚਲਾਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਪਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬੋਲ ਕੱਢੀ, ਉਪਰਲੇ ਕਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾਈ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਨੀਵਾਂ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਬੀਜ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੁਆ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਸ ਲੈਂਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਹਿਨ੍ਹੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਸੁਣੋ। ਦਸ ਪੱਥਰ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ; ਦਸ ਚਾਬਕਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਹ ਬੁੱਢੇ, ਦਸ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦਸ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਵਿਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਾਮ ਪੀਤਾ, ਨਿਚੋੜੇ ਰੱਸ ਦਾ ਸੁਤ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ ਘੋੜੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦਾ, ਫੈਲਦਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਰੌਸ਼ਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਡਿੱਠ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪੱਥਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਇਹ ਪੱਥਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ, ਅਮਰ ਹਨ; ਨਾ ਥੱਕਦੇ, ਨਾ ਡੋਲਦੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪੂਰੇ, ਕਦੇ ਨਾਹ ਰੁਕਦੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਅਤੇ ਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੌਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਦਾ, ਇਹ ਪੱਥਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਿਨ੍ਹੇਰਦੇ ਹਨ, ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਹ ਥੱਕਦੇ, ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ। ਯਜਨਾ ਤੇ ਪੀਸਣ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰੋ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਜੋ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਕਿਆ ਘਟਿਆ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹੋ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਮਿਲਾ ਲਈਏ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਸਮਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਰ ਹੋਣ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਝੁਕਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਮੈਂ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਅਪਹੁੰਚ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ।” ਉਹ, ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਨੇੜਲੇ ਘਰ ਤੋਂ। “ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਤਸਾ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ।” ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੈਤਸਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਅਟੱਲ, ਮੈਨੂੰ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। “ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਵੀਰ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।” ਉਹ ਰੇਖਾ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਦਿਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝਲ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਆਂ, ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ, ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂ ਵਾਂਗ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਨਮੀ, ਦਿਵਯ ਨਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਧੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਛੱਡੀ, ਮੈਂ, ਇੱਕ ਮਾਨਵ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਨੰਦ ਨਾ ਲੈ ਸਕੇ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਅਮਰ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ, ਧਰਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਦ ਉਹ ਰੂਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ ਗੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ, ਬਿਨਾ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਮੇਰੀ ਚਾਹਤਾਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਧਾ। “ਤੂੰ ਇੰਝ ਜੰਮੀ, ਗੋਪਾਲ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ; ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਥੇ ਲਾਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ?” “ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਕਦੋਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਹਕੀਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਉਂਦਾ? ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਸੱਸਰੇ ਵਿਚ ਸੜਦੀ, ਇਕਜੁੱਟ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ?” “ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ: ਉਹ ਹੰਝੂ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਸੱਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੁਲਾ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹ, ਮੂਰਖ।” “ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ ਦੂਰ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਪਏ; ਉੱਥੇ ਭੁੱਖੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ।” “ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਤੂੰ ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾ; ਬੁਰੇ, ਨਿਰਦਈ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ। ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਭੇੜਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।” “ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਵਿਹਾਰ ਮੈਂ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਘਿਉ ਖਾਧਾ; ਹੁਣ, ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਮੈਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।” ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਮੁੜ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪੱਥਰ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਆਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਰਲਦੀਆਂ, ਸਦਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।