ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਗਹਿਰੀ ਵਾਸੀ ਸਰਪ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਤਹ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਪੁਰੋਹਿਤ—ਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਹੁਊਸ਼ਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਸੱਦੇ ਗਏ। ਪੂਸ਼ਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੇ ਗਏ। ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਨ, ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਹਰ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਨਿਰਭੈ, ਸਵਯੰ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ, ਸਭ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜਨਮ ਤੋਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੈਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇੱਛਾ, ਦਾਨਵਾਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਏ। ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣੋ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇਹਨਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇਵਤੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਵਤੇ—ਆਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਨ, ਪਰੀਜਮਨ, ਤੇਜ਼ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਰੁਤ, ਪੂਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਭਾਗ—ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਾਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ, ਪ੍ਰਾਤਹ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਪੂਰ ਘਰਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਬੁਧਨਯਾ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਜੋ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਥ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਾਗ, ਰਿਭੁਸ, ਵਾਜਾ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਨ, ਪਰੀਜਮਨ, ਸਭ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ। ਰਿਭੁ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਨ, ਚਤੁਰ ਰਿਭੁ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵ, ਥੱਕ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਅੰਕ ਨੂੰ ਜੋੜੇ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸਭ-ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ; ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦਾਨ। ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਚਾਹੇ ਨਿਮਨ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ; ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਦੇ, ਦਾਨਵਾਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਤਕਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਠਾ, ਨਾ ਛੱਡਣਯੋਗ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਰਥ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਰਦਾਨਾ ਕੰਮ, ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ, ਚੌੜੇ-ਬਾਂਹ ਵਾਲਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਲਈ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਪੰਜ ਸੌ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਸੁਣਨਯੋਗ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸਤੱਤਰ ਅਤੇ ਸਤ harness ਕੀਤੇ; ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ, ਜਾਦੂਈ ਚਲਦੇ। ਹੁਣ, ਪੱਥਰਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਪੱਥਰਾਂ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਜਦ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਇਕੱਠੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ-ਪਾਨੀ ਲਈ, ਗੀਤ ਤੇ ਧੁਨੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਪੱਥਰ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲੀ ਹੋਤਰ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੀਸਿਆ। ਇਹ, ਮਿੱਠਿਆ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਮਾਸ 'ਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਮਿੱਠਿਆ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ। ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਪੰਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਾਣੀ ਉਚਾਰੀ; ਉਪਰ, ਕਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਰਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ; ਕਈ ਧਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੀਜ ਲਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜੋ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਯੁਕਤ, ਜੋ ਜੂਆ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਕੰਮ 'ਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਂਗ ਸੁਣੋ। ਦਸ ਨੀਵਾਂ, ਦਸ ਪਾਸੇ, ਦਸ ਜੂਆਂ, ਦਸ ਪਾਰ; ਦਸ ਚਾਬੀਆਂ, ਅਜਰ, ਦਸ ਜੂਆਂ, ਦਸ ਜੋੜੇ, ਜੋ ਭਾਰ ਢੋਣ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦਸ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣੀ, ਸੁਖਦਾਈ, ਜਦ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈਂਦੇ, ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਰਸ ਦਾ ਸਾਰ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਬੈ-ਰੰਗ ਘੋੜੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਰਸ ਖਿੱਚਦੇ, ਗਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕਦੇ। ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਧਦਾ, ਫੈਲਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਦਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ। ਰੋਸ਼ਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਅਡੋਲ, ਅਥੱਕ, ਅਡਿਗ, ਅਮਰ ਹਨ; ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ, ਅਜਰ, ਅਡੋਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲੇ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ, ਪਿਆਸ-ਰਹਿਤ ਜਨਮੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਹਰ ਯੁਗ 'ਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ। ਅਜਰ, ਸੋਨੇ-ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਲਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਥਰ ਛੁੱਟਦੇ ਸਮੇਂ ਬੋਲਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਂਗ। ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਦਾਣਾ ਛੱਡਦੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਸਦੇ, ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ। ਪੀਸਣ, ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੋਲਦੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ। ਛੱਡੋ, ਪੱਥਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਰਸ ਪੀਸਦੇ; ਉਹ ਕੰਮ 'ਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਲੁੜਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੇ, ਭਯੰਕਰ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਮਨ ਅਡੋਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਚਾਰਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਵੀ। ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੋਗੇ? ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਾਤਹ ਵਾਂਗ, ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਗਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ Bikhar ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾਣੀ Bikhar ਦਿੰਦੀਆਂ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਉਹ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ, ਜੇ ਪ੍ਰਾਤਹ ਚਾਹੇ, ਨੇੜੇ ਘਰ ਤੋਂ। "ਮੈਂ ਓਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਸਤਾ ਮੁੜਦਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਤਸਾ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ।" "ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ 'ਚ ਵੈਤਸਾ ਰੱਸੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਅਡੋਲ, ਮੈਨੂੰ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਹੀਰੋ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।" "ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਲਕੀਰ, ਦਿਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਆਂ, ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ।" "ਮੇਰੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ-ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਵਧੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁਰੂਰਵਸ, ਵੈਰੀ-ਵਧਾਈ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬਣਾਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਤਥਰ, ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਨਵ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਰਥ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ 'ਚ, ਵੱਡੀ ਆਸ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ, ਗੀਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਚਾਰਦੇ ਰਹੇ।