ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਭਾ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਉਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਗਨਿ ਦੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਾਖੇ ਦੀ ਪੰਥੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਉਸਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਤੀਖੇ ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਹੈ; ਭਾਗਾ ਤੇ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਭਰਪੂਰ ਲੈ ਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਤਕ ਪੈਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਚੀਤੇ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ; ਸੂਰਜ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿਚ ਮਹਾਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਢੁਕਵਾਂ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਵਿਚ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਵੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਭਿਆਨਕ ਸਾਂਡ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ—ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸਾਂਡ ਹੈ। ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰੱਖਿਆ; ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਰਸ਼ੰਸ, ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਯਮ, ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਦਾਤਾ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਭੁ—ਇਹ ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਾਰੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਡੂੰਘੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਹੂਸ਼, ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਜਾਗਣ। ਪੂਸ਼ਣ ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਧਨਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਣ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨਿਡਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਅਦਿਤੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜਨਮ ਤੋਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਉੱਠਾਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ; ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇੱਛਾ, ਦਾਤਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੌੜੇ ਹੋਵੋ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ, ਮਾਨਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਵਾਕਈ ਮਹਾਤਮ ਹਨ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਣਯੋਗ: ਅਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ, ਪਰੀਜਮਨ, ਤੇਜ਼ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਾਗਾ। ਰਾਤ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ ਦੇਵਤੇ, ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਭਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਬੁਧਨਿਆ, ਜੋ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ। ਦੇਵੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦਿਉਣ; ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਇਆਲੁ ਹੋਵੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਥ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਾਗਾ, ਰਿਭੁ, ਵਜਾ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ, ਪਰੀਜਮਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ। ਰਿਭੁ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਭੁ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਵਾਕਈ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਥਾਹ ਤਾਕਤ ਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੱਕਰ ਤੇ ਕਾਂਡਾ ਜੋੜੇ ਰੱਖੇ। ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦਿਉ, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਧਨ, ਤੇਜ਼ ਇਨਾਮ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ; ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਜਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਵੱਲ, ਚਮਕਦਾ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਧਿਆ; ਇਕਠੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਣਯੋਗ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਰਥ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਇਕੱਠੀ ਜੋਤੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਰਦਾਨਾ ਕੰਮ, ਪਹੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਨਾਂ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਦਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਪੰਜ ਸੌ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਨਯੋਗ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸਤੱਤਰ ਤੇ ਸੱਤ harness ਹੋ ਗਏ; ਇਕੋ ਵਾਰ ਚਲ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਜਾਦੂਈ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ। ਹੁਣ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਬੋਲਣ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਬੋਲੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਤ ਪੱਥਰਾਂ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਗੀਤ ਤੇ ਧੁਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ, ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਹੋਤਰ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੀਸਿਆ। ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਠਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਪੱਕੇ ਮਾਸ ਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਹਿਣੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸਦੇ, ਗੱਜ ਪਏ। ਉੱਚਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਮਿਠਾਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ। ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ; ਉੱਤੇ, ਕਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੀਕਾਂ 'ਚ ਗੂੰਜੇ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਥੱਲੇ ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਬੀਜ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜੁਆ ਲੈ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਕੰਮ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣੋ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਵਾਂਗ। ਦੱਸ ਬੁਨਿਆਦ ਉੱਤੇ, ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ, ਦੱਸ ਜੋਤਿਆਂ, ਦੱਸ ਫੈਲਾਵਾਂ ਉੱਤੇ; ਦੱਸ ਚਾਬਕ, ਅਜਰ, ਗੂੰਜੇ, ਦੱਸ ਜੋਤਿਆਂ, ਦੱਸ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਭਾਰ ਢੋਣ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦੱਸ ਮੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਾਣਯੋਗ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਘੂਟ ਲਿਆ, ਨਿੱਕਸੜੇ ਰਸ ਦਾ ਸਾਰ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਬੂਰੇ ਘੋੜੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਕੱਢ ਕੇ, ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਿਆ, ਫੈਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਹੋਇਆ। ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ, ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹੋ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਅਥਾਹ, ਅਡੋਲ, ਅਮਰ ਹਨ; ਬੇਫਿਕਰ, ਅਜਰ, ਅਡੋਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪੂਰੇ ਪਲੇ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਨਮੇ।