ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਜੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸੱਤ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤੀਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਸਮਿੱਧਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ—ਇਹੀ ਪਹਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਉੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਰਕ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮਿੱਤਰਵਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਦਾ ਅਤਿਥੀ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੱਖਲਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਲਵਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ, ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਲੌਆਂ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਜਵਾਲਾਵਾਂ ਨਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਪੌਦਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜਲਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਅਗਨੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਰਥਵਾਨ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਲੌਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਸਦਾ ਜਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭਾ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਯਜਕ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈਂ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ, ਅਗਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਪੰਡਿਤ ਲੋਕ ਯਜਕ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁਸ਼ਿਆਂ ਨੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਪਾਤਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਯਜਕਤਾ, ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ, ਤੇਰਾ ਕਰਮ, ਤੂੰ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਘਰ ਦਾ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਹੈਂ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਮਨੁੱਖ, ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਅਮਰ ਅਗਨੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹਦਾ ਯਜਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਭਗਤ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਇਹ ਬਾਣੀਆਂ, ਇਹ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਇਹ ਗੀਤ—all ਅਗਨੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਉਸ ਅਗਨੀ ਲਈ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ, ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾਤਾ ਲਈ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਅਗਨੀ ਵਿਚ ਘੋੜੇ, ਸਾਂਡ, ਬਲਦ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਅਗਨੀ ਲਈ ਜੋ ਸੋਮਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਸੁੰਦਰ ਚਿੰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇਹ ਭੇਟ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਘੀ ਚਮਚਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਾ ਪਾਤਰ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹੋਤਰ, ਭਗਤ ਦਾ ਅਤਿਥੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਯਜਕ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਸਭਾ ਦੇ ਕਰਤਾਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਯਜਕ ਬਣਾਇਆ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਗਨੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਸਦੀ ਸੱਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਸ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਤਕ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਚੱਲਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਖਿਆਕਾਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰ্যমਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਾਪੀ। ਜਿਸ ਲਈ ਦੱਖਲਕਾਰਾਂ ਨੇ ਯੋਗ੍ਯ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿਚ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਵੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਭਿਆਨਕ ਸਾਂਡ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ, ਮਹਾਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗਰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰੀਏ। ਜਿਸ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸਾਂਡ ਹੈ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਭਰਗੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਰਸ਼ੰਸਾ, ਚੌਗੁਣਾ ਯਮ, ਅਦਿਤੀ, ਵਿਧਾਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਦਾਤਾ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਭੁ—ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਮਾਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੱਪ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੋ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼, ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ। ਪੂਸ਼ਨ ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਲਪੁੱਤਰ, ਵਾਯੂ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਮੰਗਣ ਲਈ। ਧਨਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ; ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਣ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਿਰਭਉ, ਸਵੈ-ਉਜਾਗਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀਏ। ਇੱਥੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਅੰਗਿਰਸ, ਜਨਮ ਤੋਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਚੀ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਦਾਤਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ਸਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ; ਸਭ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ: ਅਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਪਰੀਜਮਨ, ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਾਰੁਤ, ਪੂਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਭਾਗਾ। ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ ਰਾਤ ਦੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ, ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ; ਬੁਧਨਯ, ਜੋ ਗਹਿਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ। ਦਿਵ੍ਯ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਖੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।