ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ, ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਵਿਆਪਕ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਲਈ ਜਿੱਤਦਾਰ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਿਰ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁੱਟ। ਮਹੀਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ — ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ — ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਲ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਕਦ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਢਹਿ ਜਾਵੇਗਾ? ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਦੋਸਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਖੇ ਹੋਣਗੇ? ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਜਾਣ। ਜੋ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੀ ਵਾਸਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਭੇਟਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਆ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਾਹਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਵਰਕਤਾਂ ਜਾਣੀਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣੀਏ; ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ, ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਣ। ਅਸੀਂ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਜੋ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤੇ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਕ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਉਂਗਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਹੀ ਪੁਰਖ ਹੈ — ਜੋ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਐਸੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰਖ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ, ਜੋ ਅਮਰ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ ਪੁਰਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ, ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਾਜ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਵਿਰਾਜ ਤੋਂ ਪੁਰਖ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਬਸੰਤ ਘੀ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਇੰਧਨ ਸੀ, ਤੇ ਪਤਝੜ ਭੇਟ ਸੀ। ਉਹ ਯਜਨਾ, ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਹੋਈ, ਤੋਂ ਘੀ ਤੇ ਦਹਿ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਭਜਨ ਜਨਮਿਆ। ਛੰਦ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਯਜੁਸ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਜਨਮਿਆ। ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਣੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਏ? ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹ, ਰਾਨ, ਤੇ ਪੈਰ ਕਿਹੜੇ ਹਨ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਾਂਹ, ਵੈਸ਼ ਰਾਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਰ ਬਣਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਅੱਖ ਤੋਂ; ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਤੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਜਨਮਿਆ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਸਿਰ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਪੈਰ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਬਣਾਏ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਇੰਧਨ ਲੱਕੜ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਜੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚਾਈ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਉਹ ਜਾਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮਜੋੜ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਕੌਸ਼ਲਮੰਦ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਉਤਪਤੀ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ — ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕਦਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਜਦ ਤੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੌਦਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਧਾਰਿਆ, ਜਲਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਹੀ ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਅਗਨੀ ਤਿੰਨ ਭੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਾਵਧਾਨ ਖੜਾ; ਰਥ-ਚਾਲਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵਾਂਗ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਅਜਰ ਲਪਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭਾ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਕ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ; ਜਦ ਭਗਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਨੁ-ਜਨਮਿਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ। ਤੇਰੀ ਪੁਰੋਹਿਤੀ, ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ, ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ-ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ, ਅਮਰ ਨੂੰ, ਇੰਧਨ ਜਾਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਭਗਤ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ, ਇਹ ਭਜਨ, ਇਹ ਸਲਾਹ, ਸਭ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਸਭ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨੀ ਲਈ, ਜੋ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਲਾਹ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਕਹੀਏ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਬੱਲ, ਬਲਦ, ਗਾਂ, ਤੇ ਭੇਡਾਂ, ਛੱਡਕੇ ਤੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ, ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਭੇਟ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਘੀ ਚਮਚ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ। ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੈਨੂੰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੋਤਰ, ਭਗਤ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜਾਂ 'ਚ ਜਲਦਾ, ਮਹਾਨ, ਭਗਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।