ਸੁਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਪਕਾ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜੀ ਆਦਿਤਿਆ ਵਜੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸਭ ਲੋਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇੱਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਛੋਕੜ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਲ, ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੁਧਿਮਾਨ, ਯੋਗ੍ਯ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤਾਰਾ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੋ ਰਹੱਸਮਈ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ—ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੀ; ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਦੋ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪੰਥ, ਉਸ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਹੇਠਲਾ ਅਤੇ ਉੱਪਰਲਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਸਾਥੀ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਹ ਰਸਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕੌਣ ਦੱਸੇਗਾ? ਕਿੰਨੇ ਅਗਨੀਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਸੂਰਜ, ਕਿੰਨੀ ਪਿਛੋਕੜ, ਕਿੰਨੇ ਜਲ ਹਨ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਬੁਧਿਮਾਨੋ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਸ ਨੂੰ? ਜਿੰਨੀ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ, ਤੇਜ਼-ਪੰਖੀ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਠਲਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਓ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਪਹੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਨੇਰੇ, ਕਾਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ‘ਤੇ ਗਾਉਂ; ਉਹ, ਇਕ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਖੋਜੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਗੀਤ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਇਕ ਭੜਕ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿਤਰ; ਸੋਮਾ ਨੇ ਸਭ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ। ਕੋਈ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਰੇਤ, ਮੱਧ-ਥਾਂ, ਪਹਾੜ, ਜਾਂ ਨਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਨੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਨੌਵੀਂ ਪਾਤੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਇੰਦ੍ਰ, ਨਿਰਣੈਸ਼ੀਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਤੋੜਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ, ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਜੋ ਵੈਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਰਥੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਲ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਬੁਧਿਮਾਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਘਰ, ਇਕੱਠ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਮੱਧ-ਥਾਂ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਫੈਲਦੇ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾਰ ਹੋਵੇ। ਧੋਖੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰ, ਆਪਣਾ ਭੜਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁੱਟ। ਮਹੀਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੌਦੇ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਥੱਲੇ ਹੋਵੇਗਾ? ਜਦ ਵੈਰੀ, ਚਾਰਦੇ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਣਗੇ? ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਜਾਣ; ਜੋ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਘੇਰ ਲੈਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚੀ ਜੋਤ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਭੇਟਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਆਉ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ। ਅਸੀਂ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣੀਏ; ਸਾਰੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਣ। ਆਓ, ਦਾਨੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਇਸ ਇਨਾਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਉਹ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤੇ। ਹੁਣ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਕੋਸ्मिक ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਦਸ ਉਂਗਲ ਵਧ ਕੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੀ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ—ਜੋ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੁਆਰਾ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ, ਅਮਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਾਜ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਰਾਜ ਤੋਂ ਪੁਰੁਸ਼। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਵਸੰਤ ਘੀ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਈਂਧਨ ਸੀ, ਸਰਦੀਆਂ ਭੇਟ ਸੀ। ਉਹ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਘੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਰਚੇ। ਉਸ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਗ ਅਤੇ ਸਾਮ ਭਜਨ ਜਨਮੇ; ਛੰਦ ਜਨਮੇ, ਯਜੁਸ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ; ਗਾਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਬਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ ਵੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਕਿੰਨੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਕੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਕੀ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੀ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਬਣਿਆ; ਵੈਸ਼ ਜੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਗਨੀ, ਇੰਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ।