ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ, "ਹੇ ਅਗਨਿ! ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ।" ਉਹ ਅਮਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਅਗਨਿ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਖੇਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਅਗਨਿ ਲਈ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਜਲ ਤੇ ਬੂਟੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਏ। ਮੈਂ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਮਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਗਨਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਅਗਨਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਮਾਨ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਪੰਖੀ ਰੂਪ ਅਗਨਿ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ! ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂੜ੍ਹੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂੜ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ; ਜਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਜਨਾ, ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਲ—all ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਲੌ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਇਹ ਲੋਕ—all ਚਮਕ ਉਠੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ-ਰੂਪ ਆਦਿਤਯ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ, ਜਦ ਦੋ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ, ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਪੁਰਾਤਨ ਤਾਰਾ, ਚਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ—ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਗੁਪਤੀਆਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ। ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਨਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ—ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਂਝੇ ਰਸਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਉਸ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਉੱਪਰਲਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸਾਂਝੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਈ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕੌਣ ਦੱਸੇਗਾ? ਕਿੰਨੇ ਅਗਨਿ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਸੂਰਜ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ—ਕੌਣ? ਜਿੰਨੀ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ, ਉੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਪੰਖੀ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਠਲਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਪਹੀਏ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਨੇਰੇ, ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਵਾਂਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਈਏ; ਉਹ ਇੰਦਰ, ਕਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਤਿ-ਮੁਕਤ ਗੀਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ, ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਲਪਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਨੁਕੀਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਾਪੀ। ਕੋਈ ਅਸਮਾਨ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ, ਕੋਈ ਮਾਰੂਥਲ, ਕੋਈ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਕੋਈ ਪਹਾੜ, ਕੋਈ ਨਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਢਿੱਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ; ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਨੌਵੀਂ ਮਟਕੀ ਛੱਡੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਵੈਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ। ਇੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਜਲ ਦਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਵਿੱਚ—ਹਰ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਹੀ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਵਿਆਪਕ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀਆਂ ਤੋਂ—ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਤੇਜ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ। ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੂਟੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਵੀ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਲ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਉਹ ਸਮਾਂ ਕਦ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਨਾਸ ਹੋਣਗੇ? ਜਦ, ਚਰਦੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਝੂਠੇ ਮਿੱਤਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇਲੇ ਪਏ ਹੋਣਗੇ? ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਸਤੁਤੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਵਰਦਾਨੀਆਂ ਜਾਣੀਏ। ਅਸੀਂ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣੀਏ; ਹੇ ਇੰਦਰ! ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਣ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈ। ਉਹ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤੇ। ਅਖਿਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਦਸ ਅੰਗੁਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹੀ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ।