ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਵੀਂ ਘਾਸ, ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਸਾ ਅਤੇ ਆਰਯ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਜਾਂਚਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਫਾਸਲੇ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ, ਨੇੜੇ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਆਓ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਉਹ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕੀ ਖਾਧਾ, ਕੀ ਚਾਟਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਪਰਸ਼ੁ, ਜੋ ਇਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇਕਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ। ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੱਕੇ ਦੋਸਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਰੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਭੜਕਦੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ। ਆਪਣੀ ਅੱਗੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਲ ਜੜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ। ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ। ਰਾਜਨ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ। ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਸਦੇ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦੇ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਤੂੰ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਸਨੂੰ ਖੜਾ ਜਾਂ ਤੁਰਦਾ ਵੇਖ, ਜਾਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਵੇਖ, ਉਥੇ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਜ। ਜੇ ਉਹ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮੈਲ ਹਟਾ ਦੇ। ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਖਾ ਲੈਣ। ਇਥੇ ਦੱਸ, ਅੱਗ, ਕੌਣ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੜ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਚਮਕਦਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਹੇ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ, ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਜੋੜ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਕੱਟ, ਪਿੱਠ ਵੀ ਕੱਟ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਜੜ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੱਢ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਅੱਗ, ਸੱਚੇ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਅੱਗ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਤੋੜ, ਅਥਰਵਣ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਤਿਆ ਨਾਲ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ। ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਾਪ, ਅੱਗ, ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਵੀ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ—ਉਸ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ। ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੜ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੋ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅੱਜ, ਦੇਵਤਾ ਦੂਰੋਂ ਪਾਪ ਸੁਣਣ, ਸ਼ਾਪ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਮੁਕਾ ਲਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਮਾਸ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਦੂਗਰ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਅੱਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ। ਜਾਦੂਗਰ, ਹੇ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆ, ਸਾਲਾਨਾ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਾ ਖਾ ਸਕੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ। ਜਾਦੂਗਰ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ, ਮੰਦ ਭਾਗੀ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ, ਅੱਗ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਦੈਤਿਆ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਕਦੇ ਖੋਟਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪਿੱਛੋਂ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਅਮਰ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਹੇਠੋਂ, ਉੱਪਰੋਂ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਰਣਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈਂ। ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਥਿਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ-ਭੰਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਧਰਮ-ਭੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ; ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਤੇ ਜਲਦ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ। ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਣ। ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਤੋੜ। ਉਹ ਅਮਰ, ਜੋ ਜੋਤ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਖੇਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜੰਮਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ, ਸਭ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਇਹ ਦੋ ਲੋਕ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਪੰਖੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ; ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਰਿਣ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੁਖ ਬਣਿਆ, ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰ, ਬਚਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਯੋਗਯ, ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੁਖ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗਿਆਂ ਦੇ ਅਚਰਜ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਜਲਿਤ, ਅਸਮਾਨੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ। ਉਸ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੇਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਬਣਿਆ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ, ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜੋਤ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਿਣ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ।