ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਰਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤਰੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਵਾਲ ਉਠੇ: "ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ? ਯਾਦ ਰੱਖ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ, "ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਤਰੀ ਭੀ ਹਵਨ ਸਮੇਤ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਮੈਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, "ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਰੇਵਤੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਖਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਪੰਦਰਾਂ ਰਸੋਈਏ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਂਡ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀਹ ਹਿੱਸੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਗਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਸਾਂਡ ਵਾਂਗੂ, ਨੁੱਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਮਥਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਰਾਨ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਬੈਠਣ ਸਮੇਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਬੈਠਣ ਸਮੇਂ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਰਾਨ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਧਨ ਸਮੇਤ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੀਂ ਘਾਸ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਖੋਜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕੇ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਮਾਰੂਥਲ ਅਤੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਫਾਸਲੇ, ਕਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਹਨ? ਵਾਪਸ ਘਰ ਆ ਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਨੇੜੇ ਆ ਜਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਉਸਨੇ ਕੀ ਖਾਇਆ, ਕੀ ਚਾਟਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਪਰਸ਼ੁ, ਜੋ ਸਤਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ। ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਦੀ ਕਥਾ ਅੱਗੀ ਵੱਲ ਮੋੜਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਥਾਪਤ ਮਿੱਤਰ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਅਤੇ ਚਿੱਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। "ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਜੋ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਜਬਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ; ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਵਨ-ਕੁੰਡ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦੇ।" "ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਜਬਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਫੜ ਲੈ, ਹੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ; ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਬਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ।" "ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਤਾਣ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰ; ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ।" "ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰ ਦੇ; ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ; ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਸਦੇ ਜੋੜ ਵੱਟ ਦੇ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰੇ।" "ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਚੱਲਦਾ ਵੇਖੇਂ, ਜਾਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਵੇਖੇਂ, ਉਥੇ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ।" "ਜੇ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮੈਲ ਸਾਫ ਕਰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ।" "ਇੱਥੇ ਦੱਸ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕੌਣ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਭੜਕਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੜ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਕਰ ਦੇ।" "ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਇਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ; ਚਮਕਦਿਆਂ, ਤਿੱਖੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ; ਜਾਦੂਗਰ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ।" "ਹੇ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇਲੇ ਜੋੜ ਵੱਟ ਦੇ; ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਕਰ।" "ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜਾਦੂਗਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇ, ਜੋ ਅੱਗੀ, ਸੱਚੇ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਨਜ਼ਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਤੋੜ; ਅਥਰਵਣ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਡੋਲਦੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤੀਰ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰ।" "ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹ-ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਚਮਕਦਿਆਂ, ਜੋ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਦੂਰੋਂ ਪਾਪ ਸੁਣ ਲੈਣ; ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ; ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗੂ ਵਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਜਾਦੂਗਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਲੇ, ਹੇ ਜਾਦੂਗਰ; ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਈਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖਰੇ ਕਰ।" "ਹੇ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਗਾਈਂ ਦੇ ਸਾਲਾਨਾ ਦੁੱਧ ਨਾ ਖਾਣ ਦੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ।" "ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਈਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ ਦੇ; ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦੇ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ।" "ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਾ ਚੁੱਕੇ।" "ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਅਜਰ, ਤਿੱਖੀ ਲਪਟ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਰਣਹਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ-ਭੰਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੱਦੇ ਹਾਂ।" "ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਧਰਮ-ਭੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਲਪਟ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ।" "ਜੋੜੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਅਘਾਤਰਸ਼ੀਲ ਮুনি, ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਥਾ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹੇ।