ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ, ਡਾਂਟ-ਫਟਕਾਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਣਾ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ, ਦੂਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਦੇ ਲਈ ਦੂਲਹਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ। ਭਾਗਾ, ਆਰਯਮਨ, ਸਵੀਤਾਰ ਅਤੇ ਪੁਰੰਧੀ ਨੇ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ। ਪੂਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਵੀਂ ਵਧੀਕ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ ਅਪਨਾ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁਡੋਲ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਬਰਾਤ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਇਸ ਜੋੜੇ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਪਤਝੜ ਹੋਵੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਨੇ, ਤੀਜੇ ਅਗਨੀ ਨੇ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇਹ ਨਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਆਨੰਦ ਲਏ; ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇਵੇ, ਆਰਯਮਨ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤਿੱਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਤੀ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ, ਦਿਲੋਂ ਭਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਣਨ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦੀ—ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਇਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਰ; ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵਾਂ ਰੱਖ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਲਈ ਰਾਣੀ ਬਣੇ, ਸਾਸ ਲਈ ਰਾਣੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਭੈਣ ਲਈ ਰਾਣੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਬਣੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜੋੜਾ ਮਿਲਾਵਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਣ; ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ, ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਦੇਵੀ ਮਿਲਾਵਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਪਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ, ਕੰਬਦਾ; ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦਾ, ਇੰਦਰ—ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟੇ, ਸੂਰ ਉਸ ਦਾ ਕੰਨ ਫਾੜੇ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁੱਟਣਗਾ, ਗਲਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਕੋਈ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸੁੰਦਰ, ਨਾ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਨਾ ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਮਾਂ, ਸੁਲਭਿਕਾ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਣ ਦਿਓ। ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਸੜਦਾ, ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਂਗਲਾਂ, ਮੋਟੀਆਂ رانਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਈ, ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਔਰਤ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਮੈਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ, ਰੇਵਤੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਬਲਦ, ਪਿਆਰਾ ਯਜਨ ਖਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਪੰਦਰਾਂ ਰਸੋਈਏ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਲਦ ਤੋਂ ਵੀਹ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਉਂਦੇ; ਮੈਂ ਖਾ ਚੁੱਕੀ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਬਲਦ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੌਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ, churner, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਵਿਦਵਾਨ ਯਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੋਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ران ਕੰਬਦੀ; ਉਹ ਸੋਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਲੀ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਫੈਲਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੋਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਲੀ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਫੈਲਦਾ; ਉਹ ਸੋਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ران ਕੰਬਦੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਨਾਲ ਧਨ ਲੱਭਿਆ। ਉਹ ਨਵੀਂ ਕਲ, ਪਕਾਇਆ ਯਜਨ, ਧੂੰਹ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈਂਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ, ਖੋਜਦੀ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਯਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੀ। ਪਕਾਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀਦੀ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸੋਚਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਕਿੰਨੇ ਖੇਤਰ, ਕਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਹਨ ਰੇਤ ਤੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ? ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ, ਘਰ ਆ, ਨੇੜੇ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਈਏ। ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਘਰ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਖਾਇਆ, ਕੀ ਚਾਟਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਪਰਸ਼ੂ, ਔਰਤ ਨੇ, ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਜਣੇ ਜਣੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ, ਪੇਟ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਹੰਤਾ, ਤੇਜ਼, ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ; ਸਥਾਪਿਤ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਰਖਿਆ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜਲਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗੀਆਂ ਜਬਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ; ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਬਿਨਾ-ਜੜ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਫੜ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਰੱਖ। ਦੋਵੇਂ ਜਬਾਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰ ਫੜ, ਹੇ devourer; ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਧਯ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਬਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਨਾਲ ਵਕਰੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚੀਰ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰਾਖਿਆ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।