ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅੰਕੁਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਅੰਕੁਰ ਅਜੰਮੇ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ’ਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਲ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਯਜਮਾਨ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸਰਵਗਿਆ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਕ੍ਰੋਧ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਤੂੰ ਆ, ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੰਮਿਆ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਇਆ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਰਣੈਹੀਨ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਈਏ—ਉੱਠ, ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ ਜਾਗ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪੀ ਲਈਏ। ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸਾਥ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਣ; ਸਾਡਾ ਸੱਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲੂਟ ਵੰਡ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਲ, ਵੈਰ ਭਜਾ ਦੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਕੁਚਲ, ਨਾਸ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਹਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ। ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਬਣ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਇਕੱਠੇ ਜੰਮੇ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਅਜਿੱਤ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਛੁਡਾ। ਇਹ ਧਨ, ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਪੂਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮੰਯੂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਆਦਿਤਿਆ ਰਿਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਮਹਾਨ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਜੋ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੀ ਸਕਦਾ। ਸੋਮਾ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕੋਈ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੀ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਯੂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਰੈਭਿਆ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਵਿਅਹੁਤਾ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਚਿੱਤਿਰਾ ਅਸਨ ਸੀ, ਚਕਸ਼ੁਰਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਤ੍ਰ ਹੋਏ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਭਜਨ ਜਵਾਬ ਸਨ, ਕੁਰੀਰਾ ਢੱਕਣ ਸੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ। ਸੂਰਿਆ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਰਾਂ ਦੇ ਸਹੇਲੇ ਸਨ, ਅੱਗੀ ਅਗਵਾ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਵਰ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਵਰਾਂ ਦੇ ਸਹੇਲੇ। ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਛਤ ਸੀ। ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ। ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਗਾਂ ਜੋਤੀ ਗਈਆਂ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਥ। ਤੇਰੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਬਣੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਨੇ ਧੁਰਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਸੂਰਿਆ, ਮਨ-ਬਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰਥ ਲਈ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਜੋਤ ਭੇਜੀ। ਗਾਂਆਂ ਅਣਜੋਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ। ਜਦ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤਿੰਨ-ਪਹੀਏ ਰਥ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਪੂਸ਼ਣ, ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਆਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਕ ਪਹੀਆ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜੋਤ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਪੁਜਾਰੀ ਦੋ ਪਹੀਏ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੌਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰ ਜੋ ਇਕ ਪਹੀਆ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ, ਮੁੜ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੀਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਰੇਸ਼ਮ ਕਪਾਹ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕਿਆ, ਚੰਗੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਸੂਰਿਆ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਬਣ। ਉੱਠ, ਤੁਰ! ਉਹ ਹੁਣ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੂਜਾ ਥਾਂ ਲੱਭ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ; ਜਾਣ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰਾ ਜਨਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉੱਠ, ਤੁਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਲੱਭ; ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਰਸਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਰਯਮਨ, ਭਗਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾਵਣ; ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਹੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਆਲੂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ; ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।