ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕੋ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਗਾਂਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ! ਤੇਰੇ ਉਹ ਘਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ! ਹਵਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਟਕ ਜਾਂ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਚਾਹ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਜ਼-ਚੇਤਨ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹਲ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਘਿਉ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ। ਜਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਥਿਰ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਏ। ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੇਠਲੇ, ਉੱਚੇ, ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਵਾਨ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡਾ ਉਤਪਾਦਕ, ਸਾਡਾ ਵਿਧਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜਲਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਬੀਜ ਧਾਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ? ਉਹੀ ਬੀਜ ਜਲਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਾਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਧੁੰਦ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਜਿਸਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰੀ ਤੇ ਤੀਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂ। ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਸੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੂੰ ਅਜੇਯ ਹੈਂ, ਸਵੈ-ਜਨਮੇ, ਪ੍ਰਜਲਿਤ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚੈਂਪੀਅਨ ਹੈਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜਿੱਤੂ—ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਨਿਰਬਲ ਹਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵਜਰੀ ਧਾਰੀ, ਮੇਰੀ ਵਲ ਮੁੜ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਈਏ—ਉਠ, ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ ਜਾਗ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਕਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪੀਏਂ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ! ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋਏ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿ; ਸਾਡਾ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲੂਟ ਵੰਡ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਪ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਕੁਚਲ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਹਰੇਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਲ ਲੈ ਚਲ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਘੁੰਝਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਬਣ, ਅਟੱਲ; ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਿਅ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ, ਤੂੰ ਵਜਰੀ ਤੇ ਤੀਰਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਅਜੇਤ; ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿਵਾ। ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਵਰੁਣ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ। ਦੁਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਹਰਾਏ ਜਾਂ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ। ਧਰਤੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਆਦਿਤਿਆ ਰਿਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਦ ਪੌਦਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਸੋਮਾ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕੋਈ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਜਦੋ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਯੂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਰੈਭਿਆ ਵਧੂ-ਸਖੀ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਸੂਰਿਆ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਚਿੱਤਿਰਾ ਆਸਨ ਸੀ, ਚਕਸ਼ੁਰਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਤਰ ਸਨ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਭਜਨ ਜਵਾਬ ਸਨ, ਕੁਰੀਰਾ ਢੱਕਣ ਸੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਡੋਰਾਂ। ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਰ ਸਖਾ ਸਨ, ਅੱਗੀ ਆਗੂ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਵਰ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਵਰ-ਸਖਾ ਸਨ। ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਛਤ ਸੀ। ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਜੋੜੇ ਵਾਹਨ ਸਨ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਈ। ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਗਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਥ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਨੇ ਧੁਰਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਸੂਰਿਆ ਮਨ-ਰਚਿਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰਥ ਲਈ, ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਜੋਆ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਂ ਅਣਜੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਅਸ਼ਵਿਨ ਪੱਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ-ਪਹੀਏ ਰਥ ਤੇ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਪੂਸ਼ਣ, ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ, ਰਚਨਾਤਮਕ, ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ, ਸੋਮਾ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ—all ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਆਦਿ-ਕਾਲਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।