ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਉਤਸੁਕ ਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲੇ-ਪੋਸੇ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਜਾਏ ਗਏ, ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਹਿਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਜਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ। ਦੂਰ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੂਰੀਆਂ ਮਾਪਦੇ ਹਨ। ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ, ਸੁਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਦਾ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਪਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਬੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ, ਕੱਟਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਲਈ ਪੈਰਾਂ, ਉਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਲੁਕਿਆ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪੌਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੇਂਗਦਾ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਖੋਜ ਲੈਦਾ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈਟ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਅਮਰ, ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ — ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਰੱਬ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਅਗਨੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਰੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਜਾਨਦਾ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਖੇਡਦੇ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰ, ਪੀਲੂ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾ ਲਿਆ; ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਰਿਹਾ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਹੀ ਉਹ ਟੀਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਹੀ ਉਹ ਵੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਹੀ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਤਪਾਦਕ ਗਰਭ ਹੈ, ਦਾਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਅਗਨੀ ਮਹਾਨ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਹੀ ਲੜਾਈਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਅਗਨੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਅਤਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਤਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਅਗਨੀ ਨੇ ਨ੍ਰਮੇਧਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਅਗਨੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਫੈਲਾਇਆ; ਅਗਨੀ ਦੇ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੁਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ; ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ’ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਗਨੀ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਅਮਰ ਰਸਤਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਅਗਨੀ ਦੀ ਗਾਵ-ਸ਼ਾਲਾ ਘੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਰਿਭੂਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਲਈ ਸੁਰਾ ਬਣਾਈ; ਅਗਨੀ, ਮਹਾਨ, ਲਈ ਅਸੀਂ ਵਧੀਆ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨੀ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲੋ; ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਉਹ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ — ਉਹ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਆਧਾਰ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਸਹਾਰਾ? ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਬਦ ਸੀ? ਕਿਥੋਂ, ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ, ਸਰਵ-ਨਿਰਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਫੈਲਾਇਆ? ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਖਾਂ, ਚਿਹਰੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰਾਂ — ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ, ਇਕ ਰੱਬ, ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ? ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਰਵ-ਨਿਰਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਵਿਚਲੇ ਥਾਂ — ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ’ਤੇ ਸਿਖਾਓ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜੋ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੋ। ਹੇ ਸਰਵ-ਨਿਰਮਾਤਾ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਜੋ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਭਟਕਣ ਦਿਓ; ਇੱਥੇ, ਦਾਨਸ਼ੀਲ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸੱਦਾ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਵਾਕ ਦੇ ਰੱਬ, ਹੇ ਸਰਵ-ਨਿਰਮਾਤਾ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਸਿਆਣੇ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਘੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੋ ਛੋੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੇ, ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਸਰਵ-ਨਿਰਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇਠਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਤਪਾਦਕ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕ ਉੱਤੇ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਡਾ ਉਤਪਾਦਕ, ਸਾਡਾ ਨਿਰਧਾਰਕ, ਜੋ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਦਾ ਨਾਮਕਰਤਾ ਹੈ — ਉਸ ਇਕ ਵੱਲ, ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਮੋੜਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਸ਼ੀਲ ਨੂੰ। ਉਜਲੇ ਅਤੇ ਅਨਉਜਲੇ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੀਵ ਇਕਠੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਰੱਬਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ; ਕਿਹੜਾ ਅੰਕੁਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰੱਬ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ? ਉਹੀ ਅੰਕੁਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰੱਬ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਅਜਨਮੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਭਟਕਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ, ਸੁਰਾਵਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਬਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਤੀਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਰੱਬ ਹੈ; ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਪੁਜਾਰੀ, ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਸਭ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਅਗਨੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਆਪਣੀ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਅਜੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਤਪਤ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤੂ — ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਮੈਂ, ਨਿਰਬਲ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਤਕਦੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ — ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਸਭ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ; ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆ। ਆਉ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਈਏ — ਉੱਠੋ, ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣੋ; ਅਸੀਂ ਕਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਪੀ ਲਈਏ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ-ਹਥਿਆਰ, ਉਤਸਾਹਿਤ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਅਗਨੀ, ਸਰਵ-ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਰੱਬਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ, ਯਜਨਾ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।