ਸੁਣੋ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਐਸੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖਦੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ, ਅਟੁੱਟ ਹੈ—ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਥੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੰਡ ਹੈ। ਯਜਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹਿਕ ਭੇਂਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜੁਆਏ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਾਰੁਤ ਦੂਰੋਂ ਸੰਵਰਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਦੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਧਨ-ਧਾਨਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਕਤਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਥ-ਰੂਪੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਲਾਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਗਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੁਤੇ ਹੋਏ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾਂਤਦਾਤਾ, ਸੋਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਨਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਧੁਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤੂ, ਚੁਣੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਗ ਨਾਲ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਥਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨ। ਪਿਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤੂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਗਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਬੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕੱਟਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਂਟਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੈਂਗਦਾ, ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੱਭ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈਂਡ ਗਿਆ। ਹੇ ਅਮਰ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਅੰਕੁਰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਇਸ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਅਗਨਿ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦਾ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭੇਂਟ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਗਨਿ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਭ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਪੂਛਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ। ਖੇਡ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਪੀਲਿਆ ਨੇੜਾ ਭੇਂਟ ਖਾਂ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਿਆਰ, ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ, ਰਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਹੀਰੋ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਚਾਰੂ ਤੌਰ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਹੀ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਪਜਾਉ ਗਰਭ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਦੀ ਜਲਾਵਟ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਗਨਿ ਹੀ ਲੜਾਈਆਂ ਕਰਾਉਂਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਰਥ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਤਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਨ੍ਰਿਮੇਧ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ। ਅਗਨਿ ਧਨ ਦਿੰਦਾ, ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ; ਅਗਨਿ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਈ; ਅਗਨਿ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਗਨਿ ਲਈ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਦਾ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਰਿਭੂਆਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਗੀਤ ਆਖਿਆ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਅਗਨਿ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ; ਅਗਨਿ, ਜਦ ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਧਨ ਦੇ। ਉਹ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ—ਉਹ, ਆਪਣੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਕੀ ਆਧਾਰ ਸੀ? ਕੀ ਸਹਾਰਾ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਬਦ ਸੀ? ਕਿਥੋਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ? ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਿਹਰੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ—ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ, ਕਿਹੜਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਗਈ? ਵਿਦਵਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਖੋਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇਰੇ ਵਸੇਬੇ—ਉੱਚੇ, ਹੇਠਲੇ, ਵਿਚਕਾਰ—ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧ। ਹੇ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ-ਪਾਸ ਭੁੱਲਣ ਦੇ, ਇੱਥੇ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਾਡੇ ਹੋਣ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਸਭ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਨ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਘਿਉ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੋ ਪਾਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਏ। ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਮਨ ਨਾਲ, ਹੇਠਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਰਿਸ਼ੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭੇਂਟਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਧਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਵਸੇਬਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕੋ ਹੈ—ਉਸ ਵੱਲ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ, ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਭਜਨਕਾਰ, ਦਾਨੀ ਵਾਂਗ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਅੰਕੁਰ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ—ਜੋ ਸਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਰਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।