ਰਾਤ ਦੇ ਉਜਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਮਰੁਤ ਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ, ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਥਰ, ਚੰਗੇ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਦਿਓ। ਇਹੀ ਰਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੂ ਦੇ ਰਾਹ ਲਈ ਵਹਾਇਆ ਗਿਆ; ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ, ਨਾਸਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਓ, ਬਿਪਤਾ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਓ; ਪਥਰਾਂ, ਭਾਰਤ ਲਈ ਗੀਤ ਲਿਆਓ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ; ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ; ਹਵਾ, ਸੋਮ, ਅੱਗ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਹੋ। ਪਥਰ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਥਰਾਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਥਵਾਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਿਰਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਨ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਪਥਰਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮ ਦਬਾਉ। ਹਰ ਇੱਕ, ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਧਰਤੀ ਲਈ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਿਕਲੋ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਵਰਸਦੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪੰਡਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਯਜਨ-ਗੀਤ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਲਈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਆਦਿਤਿਆ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੱਟ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੰਗਤ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਜਾਲੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ; ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪ-ਚਮਕਦੇ, ਤਿੱਖੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ। ਮਰੁਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੰਵਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਦਾਨੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵਾਸੁਆਂ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਰਣਹਾਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਵੰਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਯੋਗ ਹਨ, ਆਦਿਤਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਦਯਾਲੂ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਥ-ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ। ਜੋਤਿ-ਜਾਗਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪ-ਸੰਯਮਿਤ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ; ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ; ਹਵਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪ-ਜੋੜੇ, ਸਦਾ ਸਰਗਰਮ; ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੀ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ; ਸੋਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਚ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ। ਹਵਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਿਲਦੇ, ਚਲਦੇ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ; ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਿਆਰ, ਤਾਕਤਵਰ; ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਂਗ, ਦਾਨੀ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਟਿਕਾਊ; ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ; ਚੁਣੇ ਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ; ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ। ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਥਵਾਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਾਨੀ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਰਦੇ, ਚਲਦੇ; ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਚਾਂਤ ਵਾਂਗ। ਪਿਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼, ਨਦੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਤਾਕਤਵਰ; ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਖੇਡਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵਾਲੇ; ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ। ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਜੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਯਜਨ ਲਈ ਸਜੇ; ਤੇਜ਼, ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ; ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਹਿਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ; ਦੂਰ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਦੂਰੀਆਂ ਮਾਪਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਭਾਗੀ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਮਰੁਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਬਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ, ਕੱਟਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਫੜਦੇ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੱਕੜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਉਸ ਲਈ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਉਚੇ ਕਰਕੇ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਰੇਂਗਦੇ, ਭੋਜਨ ਲੱਭਦੇ; ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਪਕਿਆ, ਚਮਕਦਾ, ਚਾਹੁੰਦੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਮਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ: ਜਦ ਉਹ ਅੰਡਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ, ਮਰਣਹਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਅਗਨਿ ਹੀ ਗਿਆਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਘੀ ਤੇ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ; ਅਗਨਿ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੋ। ਅਗਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਖੇਡ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਪੀਲਿਆ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾ ਲਿਆ; ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਛੁਡਾਇਆ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਜੰਗਲ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸਿੱਧੇ ਰਾਹਾਂ, ਰੇਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਜਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਔਰਤ, ਉਤਪਾਦਕ ਗਰਭ, ਦਾਨੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ; ਅਗਨਿ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਹੀ ਜੰਗਾਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰਥ ਲਿਆਇਆ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਅਤਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਨ੍ਰਮੇਧਾ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ। ਅਗਨਿ, ਮਹਾਨ ਦੌਲਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਸੇਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਫੈਲਾਇਆ; ਅਗਨਿ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਥਕੜੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਨੂ, ਨਹੁਸ਼ ਦੀਆਂ, ਅਗਨਿ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਦੀ ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ ਘੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਲਈ, ਰਿਭੂਆਂ ਨੇ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ; ਅਗਨਿ, ਮਹਾਨ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨਿ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲੋ; ਅਗਨਿ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ। ਜੋ, ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ—ਉਹ, ਆਪਣੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਕੀ ਸੀ? ਆਸਰਾ ਕੀ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਬਦ ਸੀ? ਕੀ ਸੀ? ਕਿੱਥੋਂ, ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।