ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਕਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤਿੰਨ-ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਸਿੰਧੂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਵਰਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵਗਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਆਪਣੀ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਵੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਰਿਆ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਬੱਛੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਮੇਰੀ ਇਸ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਤੁਦ੍ਰੀ ਅਤੇ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ। ਅਸੀਕਨੀ, ਮਰੁਦਵ੍ਰਿਧਾ, ਵਿਤਸਤਾ, ਅਰਜਿਕੀਆ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੋਮਾ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਟਾਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੀ, ਸੁਸਰਤੁ, ਰਾਸਾ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ, ਕੁਭਾ, ਗੋਮਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੁਮੁ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਦੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨਵੀਨ, ਨੇਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਲਈ ਨਰਮ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤੋ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਓ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਢੱਕੋ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਆਲ੍ਹਣਾ, ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਓ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮ ਰਸ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਵਾਨ, ਪੱਥਰ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਵਿਰਤਾ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਦਿਓ। ਇਹੀ ਰਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਨਵ ਲਈ, ਹੁਣ ਵੀ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਾਸਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਰੋਕੋ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿਓ; ਹੇ ਪੱਥਰੋ, ਭਾਰਤ ਲਈ ਗੀਤ ਲੈ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਹੋ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹੋ। ਹਵਾ, ਸੋਮ, ਅੱਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਹੋ। ਪੱਥਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨਚਾਹਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲਦੇ, ਰਥਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਰਸ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਦਾ ਥਣ ਦੋਹਦੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਪੱਥਰੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਕਾਲੋ। ਹਰ ਇੱਕ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਲਈ ਧਨ ਨਿਕਾਲੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਧਨ ਵਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਰੌਸ਼ਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਆਦਿਤਿਆ, ਇਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਯੁਵਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜੁਆ ਵਾਂਗ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਤਿੱਖੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸਮਵਰਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੰਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਆਦਿਤਿਆ ਨਾਮ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਹਵਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵੈ-ਚਲਿਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ; ਸੋਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸੱਚ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਧੁਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਗ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਥਵਾਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਚਟਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਅਜੇਤੂ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਯਜਨ ਲਈ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ। ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਧਾਓ। ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਦੀਵੀ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਬੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ, ਕੱਟਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੇਂਗਦਾ, ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪੱਕੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਲੱਭ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਮਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ; ਅੱਗ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ, ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅੱਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਖੇਡਦਿਆਂ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੇਟ ਖਾ ਲਈ। ਜਦ ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ, ਕਰਤਬਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।