ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਾਮੁਚੀ ਅਤੇ ਮਖਾਸਯੂ, ਜੋ ਦਾਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਾਕੀਆਂ ਰਚੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁ ਲਈ ਰਸਤੇ ਸੁਗਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਲਈ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਰਸਤਾ ਚੌੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਾਮ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਪਾਣੀਆਂ ‘ਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਰਤ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਈਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੂੰ ਹੀ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੰਝ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਜੜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਇੰਦਰ! ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਨੈਣ ਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਲੱਭਾਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ ਉਹਨਾਂ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵਿਨਮ੍ਰ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਸੋਚ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਾਸੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿਲੰਬ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿੰਣ। ਉਸ ਦੂਰਲੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗਾਈਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਅਜੇਤੁ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਮਹਾਨ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮਘਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਗੜੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੂਰਨ ਪੁਰੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਹੁਣ ਕਵੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਧੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ, ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ, ਵਗਦੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਸੰਖ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਛੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਮਾਵਾਂ, ਨਵੇਂ ਬੱਛੜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜਦੀ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਮੇਰੀ ਸਿਫਤ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸੁਤੁਦ੍ਰੀ ਤੇ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ; ਅਸਿਕਨੀ, ਮਰੁਦਵ੍ਰਿਧਾ, ਵਿਤਸਤਾ, ਅਰਜਿਕੀਆ ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਮਾ ਵੀ ਸੁਣਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਟਾਮਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਕੇ ਵਗੀਆਂ, ਸੁਸਰਤੁ, ਰਸਾ, ਸ਼ਵੇਤਾ, ਕੂਭਾ, ਗੋਮਤੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੁਮੁ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ। ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਅਜਬ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ। ਦਰਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਬਲਦਾਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਚਿਕਣ ਰਥ ਜੋੜਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅੱਜ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਟੱਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਮਾਰੁਤੋ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਭੋਰ ਵਿੱਚ ਆਓ; ਇੰਦਰ, ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਵੋ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ, ਘਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮਾ ਰਸ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਰਥਵਾਨ, ਪੱਥਰ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਵੀਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਦਿਓ। ਉਹੀ ਰਸ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਵਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਨੁ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਘਰ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਾਸਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਨਾਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਦੁੱਖ ਰੋਕੋ, ਮੂੜਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ; ਹੇ ਪੱਥਰੋ, ਭਾਰਤ ਲਈ ਗੀਤ ਲਿਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਵਧ, ਹਵਾ, ਸੋਮਾ, ਅੱਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੋ। ਪੱਥਰ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣ; ਆਪਣੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੋ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਲੋੜੀਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਚੋੜਦੇ, ਰਥਵਾਨ ਹਨ, ਜੂਸ ਨਿਕਾਲਦੇ, ਗੋਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਦੇ; ਲੋਕ ਹੱਥੀਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਨ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਚੋੜੋ। ਹਰ ਇੱਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਥਾਨ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਲਈ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਿਕਾਲੋ। ਬਦਲ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਯਾਜਕ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਲਈ ਗੀਤ, ਤੂੰ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਵਾਨ ਸੋਭਾ ਲਈ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤਾਂ ਲਈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਆਦਿਤਿਆ, ਇਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ ਤਗੜੇ, ਮਹਾਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੱਟ, ਕੁਝ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜੇ ਹੋ, ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸਵੇਰੇ; ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪ-ਚਮਕਦਾਰ, ਤੀਖੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਦੂਰੋਂ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਦਾਨੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਵਾਸੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਕੋਈ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤਗੜੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਆਦਿਤਿਆ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਦਯਾਲੂ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਰਥ-ਲੋੜੀਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੌਜਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੇ, ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ; ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੀ ਓਟ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸੱਚ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ; ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤਗੜੇ; ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਾਨੀ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਨਾਭੀਆਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨਾਇਕ, ਚੁਣੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਗਾਵਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।