ਇਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਉਥਲ-ਪਥਲ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੀ ਲਗਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੂੜ ਉੱਡ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਭਰ ਗਏ, ਤਦ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਦਿਤੀ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਪਰ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਰ, ਆਨੰਦਮਈ, ਗਰਵ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਈ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਛੁਪ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਚਲਾਕੀ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਉਸਤਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਣੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਗ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਵ੍ਰਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਈ। ਤੁਸੀਂ ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਸਾਥ ਲੈਂਦੇ ਹੋ; ਦੋ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦਾ ਲਕੜ ਪਾਇਆ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਸਯੂ ਵੱਲ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਧੁੰਦ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਿਸੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਨਮੁਚੀ ਅਤੇ ਮਖਾਸਯੂ, ਉਹ ਦਾਸਾ ਜੋ ਰਿਸੀ ਵਿਰੁੱਧ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਨਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰ ਫੈਲਾਈ ਗਈ; ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਂ ਵਿਚ ਦੂਧ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, "ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਆਇਆ," ਜਾਂ "ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ," ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ; ਗੁੱਸਾ ਉੱਭਰ ਕੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਤਪਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ, ਉੱਚ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ, ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਤੋਂ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਉਸਤਤੀ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾਂ; ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ ਉਹਨਾਂ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੋ ਸੋਚ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਸੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੁਰੰਤ ਦੇਣ। ਉਸ ਦੂਰ ਥਾਂ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੌੜੀ, ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਓ, ਅਜਿੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਦਾਨੀ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਚੰਗਾ-ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵਾਲਾ ਮਘਵਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਮਰਦਾਨਾ ਵਜਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪੂਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰੋ। ਹੁਣ ਕਵੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਧੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਸਿੰਧੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ, ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈਂ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਭੇਜਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਜਦ ਦਰਿਆ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ, ਓ ਦਰਿਆ, ਮਾਵਾਂ ਨਵੇਂ ਵਾਝ ਵਾਂਗ, ਦੁਧ ਪੀਣ ਲਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜਦਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਤੁਦ੍ਰੀ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ, ਮੇਰੀ ਉਸਤਤੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ; ਅਸਿਕਨੀ, ਮਾਰੁਦਵ੍ਰਿਧਾ, ਵੀਤਸਤਾ, ਅਰਜਿਕੀਆ, ਸੁਸ਼ੋਮਾ, ਸੁਣੋ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਟਮਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੀ, ਸੁਸਰਤੁ, ਰਸਾ, ਸ਼ਵੇਤਾ, ਤੁਸੀਂ, ਓ ਦਰਿਆ, ਕੁਭਾ, ਗੋਮਤੀ, ਕ੍ਰੁਮੁ, ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧੋ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਰਿਆ, ਅਟੱਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਦਰਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਧਨਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ, ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਨ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਅਤੇ ਸੱਚਮੁਚ ਮਿਠੀ ਭਰਪੂਰੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅੱਜ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਟੱਲ, ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ। ਆਓ, ਓ ਮਾਰੁਤੋ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਉਸ਼ਾ ਵਿੱਚ; ਇੰਦਰ, ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਨ, ਨਿਵਾਸ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ; ਕਾਬਲ ਚਲਾਕ ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਓ ਮਹਾਨੋ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਦਿਓ। ਉਹੀ ਸੋਮਾ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ, ਮਨੂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਘਰ, ਯਜਨਾਂ 'ਤੇ, ਉਪਾਸਕ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰੋ, ਦੁੱਖ ਰੋਕੋ, ਮੂਰਖਤਾ ਹਟਾਓ। ਸਾਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਦਿਓ; ਪੱਥਰੋ, ਭਾਰਤ ਲਈ ਗੀਤ ਲਿਆਓ। ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ; ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਹੋ। ਹਵਾ, ਸੋਮਾ, ਅਗਨੀ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਹੋ। ਪੱਥਰ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਵੋ; ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜੋ। ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਸ਼ਹਿਦ ਖਿੱਚਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਪੱਥਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ, ਰਥਵਾਨ, ਉਹ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਥਣ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਲਈ ਦਬਾਉਂਦੇ; ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਰੀਤੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਪੱਥਰੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦਬਾਓ। ਹਰ ਕੋਈ, ਦਿਵਿਆ ਨਿਵਾਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦਬਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਧਨ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਲਈ ਭਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਤਤਿ ਯੋਗ ਹੋ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਸੰਵਾਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤਾਂ ਲਈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਆਦਿਤਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸੀ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ, ਦੌਲਤ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।