ਮਿੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ, ਇਉਂ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਹੋਰ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਜਾਪਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਦਿਲੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਇਥੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਨਾ ਸੋਮਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਬੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੰਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰੀ, ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਛੰਦ ਮਾਪਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੋਹਾਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਚਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ ਨਾਹੋਂ ਤੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਜੰਮਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਹੋਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ, ਫਿਰ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਜੰਮਿਆ, ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਅਦਿਤੀ ਫੈਲੀ। ਅਦਿਤੀ ਜੰਮੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਕਲਿਆਣਮਈ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੱਜਣ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲੇ, ਤਾਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਧੂੜ ਉੱਡ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਤਪਸ੍ਵੀਆਂ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਦੇਵਤੇ ਸੱਤ ਨਾਲ ਗਏ, ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਦਿਤੀ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵੱਲ ਗਈ। ਵੰਸ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ। ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਹਾਨ ਜੰਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਆਨੰਦਮਈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ। ਜੋ ਛੁਪ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਚਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਵ੍ਰਿਕਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਈ। ਇਕਠੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਵੀਰ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਸਤਿ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੰਸ ਲਈ, ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਮਨਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੱਭੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦਾਸ੍ਯੁ ਵਲ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਧੁੰਦ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਨਾਮੁਚੀ ਅਤੇ ਮਖਸਯੂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਰੁੱਧ ਛਲ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਨੁ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਰੱਬਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਲਈ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਰਤ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਜੋ ਗਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕਦੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਆਇਆ," ਜਾਂ "ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ," ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਉਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗੁੱਸਾ ਉੱਭਰ ਕੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਥੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪੰਖੀ ਪੰਛੀ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕੇ; ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਓ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਉਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਾਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਜਹਾਨ ਲੱਭਾਂ; ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੋ ਸੋਚ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਸੁਆਂ ਦਾ ਧਨ ਜਲਦੀ ਦੇਣ। ਉਸ ਦੂਰਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ, ਗਾਇਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਨੇਕ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਅਜਿੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ; ਦਾਨੀ, ਦਿਆਲੂ, ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਯੋਗ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ, ਪੁਰਖੀ ਬਿਜਲੀ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੱਡੇ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ। ਹੁਣ ਕਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਧੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਢਲਾਨ ਤੇ, ਰਿੱਜ ਉੱਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈਂ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਣਮਿੱਥੀ ਤਾਕਤ ਭੇਜਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਰੰਭਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਈਆਂ ਦੁੱਧ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜਦੀ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸੁਤੁਦ੍ਰੀ ਤੇ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ; ਆਸਿਕਨੀ, ਮਰੁਦਵ੍ਰਿਧਾ, ਵਿਤਸਤਾ, ਅਰਜਿਕੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੋਮਾ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਟਾਮਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੀ, ਸੁਸਰਤੁ, ਰਸਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਭਾ, ਗੋਮਤੀ, ਅਤੇ ਕਰੁਮੁ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਦੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਨੋਖੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਦੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਸੋਹਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨੇਕ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿੱਠੀ ਭਰਪੂਰੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਦੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਚਿੱਕਣ ਰਥ ਜੋੜਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅੱਜ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਿਮਾਵਾਨ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ।