ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਆਰਤੀ ਰਚੀ ਗਈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ clarified butter ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਅਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਦਾਤਾ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਭੋਗ ਮਿੱਠਾ ਕਰੇ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਲਿਆਉਣ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਵਰਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਈ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ; ਸਾਰੇ ਪੂਜਨਯ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ, ਤੇ ਸੁਵਾਹਾ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵाणी ਉਚਾਰੀ ਗਈ, ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਵੈਸੀ ਵਾਂਗ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਣੀ ਬਣਾਈ। ਇੱਥੇ ਦੋਸਤ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਣੀ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਅ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਵਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੀ; ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਗਾਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ; ਉਸਨੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹਿਤ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ, ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਅਰਥ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਨੇਕ ਰਾਹ ਨੂਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਦੋਸਤ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਹੋਏ, ਦਿਖਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਦੂਰ ਦਿਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੋਸਤ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਸੋਮਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ, ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਮੰਦ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਭੁੱਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਆਈ ਮਾਣ ਵਿੱਚ, ਦੋਸਤ-ਦੋਸਤ ਅਸੰਭਲੀ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ, ਅਮਰ ਲਾਭ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਭਜਨਾਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਪਾਲੀ; ਗਾਇਤਰੀ ਰਾਗ ਸ਼ਕਵਰੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਚਾਰਦਾ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਛੰਦ ਮਾਪਦਾ। ਹੁਣ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਪਿੱਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਸਤित्व ਤੋਂ ਨਾਸਤित्व ਜਨਮਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਸਤित्व ਤੋਂ ਅਸਤित्व ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ; ਉੱਪਰਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਿਆ। ਉੱਪਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਜਨਮੀ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕਸ਼ ਜਨਮਿਆ; ਦਕਸ਼ ਤੋਂ ਅਦਿਤੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਅਦਿਤੀ ਜਨਮੀ; ਦਕਸ਼, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਸੁਭਾਗ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਬੰਧੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਡੂੰਘਾ ਹਿਲਾਇਆ, ਤਾਂ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਧੂੜ ਹਟਾਈ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਤਪਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਗਏ, ਤਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਿਆ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਦੇਵਤਾ ਸੱਤ ਨਾਲ ਗਏ; ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਵੰਸ਼ ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਹ ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਈ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਘਾਤ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਦੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੈਰ-ਚਾਲ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਿਕਲਦਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਵ੍ਰਕਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਇਕਜੁਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ, ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਇੱਛਿਤ ਲਕੜੀ ਲੱਭੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਸਯੂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਧੁੰਦ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਨਾਮੂਚੀ ਤੇ ਮਖਾਸਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਦਾਸਾ ਜਿਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਰੁੱਧ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਸੁਖਮਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰਦੇ। ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਨਾਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਢੱਕਣ ਫੈਲਿਆ; ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਜੋ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਕਈ ਕਹਿੰਦੇ, "ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਆਇਆ," ਜਾਂ "ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ," ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ; ਗੁੱਸਾ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ। ਪੰਛੀ, ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਫੇਲ ਨਾ ਹੋਏ; ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਾਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸੰਸਾਰ; ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਤੇਜ਼, ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਗੀਤ ਉਹਨਾਂ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ; ਉਹ ਜੋ ਸੋਚ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਸੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਦੇਣ। ਉਸ ਦੂਰ ਥਾਂ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੌੜਦੇ, ਜੋ ਚੌੜੀ, ਗਾਂ-ਭਰਪੂਰ ਜਗਾ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਓ, ਅਜੈਯ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਦਾਨੀ, ਦਿਲ-ਦਿਲ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ, ਮਰਦਾਨਾ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ।