ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਧ੍ਰਯਸ਼ਵਾ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਚਿਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਓ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਮਰਿਆ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਰਧਜਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਤੇ ਵਧ੍ਰਯਸ਼ਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਨ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਇਆ। ਅਗਨਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧ੍ਰਯਸ਼ਵਾ ਲਈ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸੁਰਮੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੋਤ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਹੀ ਵਧ੍ਰਯਸ਼ਵਾ ਦਾ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧ੍ਰਯਸ਼ਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਰਧਜਲੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਘੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸਾਲਤਾ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ, ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਵੇ। ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਸਕੇ ਤੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਸਕੇ। ਇਹ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾਵੇ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦੇ। ਅਗਨਿ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਖੇਰੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵ ਰਥ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ। ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਧੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਲ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ; ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ। ਉੱਚਾ ਉਠਾਇਆ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਗਨਿ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਯਜਨ-ਜਨਮੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਦੇਵੀਆਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਹੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਹੇ ਦਾਨੀ। ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਰਾਹ ਜਾਣਕੇ; ਦੇਵਤਾ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਵੇ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਪਹੁੰਚਾਵਣ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲਈ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਆਹਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਨਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਛਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਣਣੀ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ ਮਿੱਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਸੋਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਸਜੀ-ਧਜੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੋ; ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਗਾਂ ਭਟਕਦੀ ਹੈ ਮਾਇਆ ਨਾਲ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਸੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ ਜੋ ਫਲ ਰਹਿਤ ਤੇ ਫੁੱਲ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸੁਣਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨੇਕ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮਿੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਨੇੜੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਦੂਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਦੂਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਿੱਤਰ ਦਿਲੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ, ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਸੋਮਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਮੰਦਤਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਭੁੱਲਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬੁਣਦੇ ਹਨ, ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਜਨਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਵਰੀ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਯਤਰੀ ਗਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਛੰਦ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਜਨਮਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਫਿਰ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਆਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕਸ਼ ਜਨਮਿਆ; ਦਕਸ਼ ਤੋਂ ਆਦਿਤੀ ਫੈਲੀ। ਆਦਿਤੀ ਜਨਮੀ; ਦਕਸ਼, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਾਕ ਹਨ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲੇ, ਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧੂੜ ਉੱਡੀ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਰ ਲਏ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਲੈ ਗਏ। ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਦੇਵਤੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਿਤੀ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਵੰਸ਼ ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਹ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਆਈ। ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਸੀ, ਆਨੰਦਮਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ। ਜੋ ਛੁਪ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਵ੍ਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਈ। ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ। ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਲਕੜ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਗਿਆ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੱਸਿਉਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਲਾਲ ਧੁੰਦ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਯਜਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।