ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਤਿੱਖੇ ਘੋੜੇ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਦੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਿੱਤਰ ਭਾਈਚਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਗਨਿ ਦੀ ਵਾਧੂ ਘੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਆਹਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਨੰਦ—all ਘੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹਦੀ ਮੱਖਣ ਵਰਗੀ ਧਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਮਨੁ, ਅਨੀਕਾ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਗਾਇਆ, ਉਸੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅੱਜ ਫਿਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆਕਰ ਤੇ ਸਾਡੀ ਅਮਾਨਤ ਰੱਖੇ। ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਯਸ਼ਸਵੀ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਜਿੱਤੇ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਯ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੇ ਧਾਗੇ ਵਰਗਾ, ਕਈ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵ-ਉਪਾਸਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਤੇ ਬਛੜਾ ਇਕਠੇ ਹੋਣ। ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਉਪਾਸਕ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੋਤ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ। ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦਾ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਵਲਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਲਈ ਜਿੱਤਦਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ। ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਦਾ ਇਹ ਅਗਨਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਵਧਰਯਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: "ਮੇਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਜਵਲਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਮੱਖਣ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ, ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਆਹੂਤੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਮਨੁੱਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਦੂਤ ਲੱਭਦੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ; ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਗੱਡੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦੇ ਤੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਬੈਠਦੇ। ਇਹ ਯਜਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਮਹਿਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ। ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਜਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵ-ਰਥ ਨੂੰ, ਰਥਵਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਨੂੰ, ਸਹਾਰਨ। ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਕੌਸ਼ਲਵਾਨ ਉਸ਼ਾਸ ਤੇ ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ; ਦੇਵਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਣ। ਉੱਚ ਉਠਾਈ ਹੋਈ ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਅਗਨਿ, ਆਦਿਤਿ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਯਜਨ-ਜਨਮੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਬੈਠਣ; ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵੀਆਂ, ਮੱਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਆਹੂਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਹੇ ਅਰਣਯਾਨੀ ਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ, ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਦੇਵ ਆਹੂਤੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਕਰੇ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਸੱਦ ਸੁਣਨ। ਅਗਨਿ, ਵਰਨ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀ ਲਈ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਪੁਜਨਯੋਗ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠਣ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਬੋਲੀ ਉੱਚਾਰੀ ਗਈ, ਨਾਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲੁਕਾਈ ਗਈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਬਣਾਈ। ਇੱਥੇ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰੀ ਦੀ ਗੰਢ ਪਛਾਣਦੇ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਸੋਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਉਘਾੜਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ। ਉਹ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰੀ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਗਾਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫਲਰਹਿਤ ਤੇ ਫੁੱਲਰਹਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਨੇਕੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮਿੱਤਰ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨੇੜੇ ਲੱਗੇ; ਹੋਰ, ਤਲਾਬ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ। ਜਦ ਮਿੱਤਰ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ। ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਸੋਮਾ-ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ, ਭੁੱਲਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬੁਣਦੇ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ। ਸਭ ਆਈ ਹੋਈ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ। ਤੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਸ਼ਕਵਰੀ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਗਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਬੋਲਦਾ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਛੰਦ ਮਾਪਦਾ। ਹੁਣ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ, ਲੁਹਾਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੜੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਜੰਮਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਜੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ; ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲ ਗਈ। ਉੱਚੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਜੰਮੀ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਆਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਜੰਮਿਆ; ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਆਦਿਤੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਆਦਿਤੀ ਜੰਮੀ; ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਹਨ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਾਕਾ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ, ਉਪਾਸਨਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਵਧਰਯਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ।